ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการยอมรับนวัตกรรมด้านวิชาการ และลักษณะมุ่งอนาคตและควบคุมตนกับแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต - บุญมา วันวิษา; อยู่เจริญ ธัมมัฏฐิตตา (วารสารจิตวิทยาแห่งประเทศไทย, 2022)
การศึกษาค้นคว้าครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษา (2) เปรียบเทียบแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคลประกอบด้วย เพศ และระดับชั้นปี (3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการยอมรับนวัตกรรมด้านวิชาการ และลักษณะมุ่งอนาคต และควบคุมตนกับแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้าครั้งนี้ คือ นักศึกษามหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิตที่กำลังศึกษาในปีการศึกษา 2562 จำนวน 390 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้าครั้งนี้ ประกอบด้วย แบบสอบถาม จำนวน 4 ตอน ได้แก่ ปัจจัยส่วนบุคคล พฤติกรรมการยอมรับนวัตกรรมด้านวิชาการ ลักษณะมุ่งอนาคตและควบคุมตน และแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ สถิติเชิงบรรยาย การทดสอบค่าทีแบบเป็นอิสระต่อกัน (t-test for Independent Sample) การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) และ การวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน (Pearson product moment correlation) คำนวณโดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป ผลการวิจัย พบว่า (1) ระดับแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาโดยรวม อยู่ในระดับมาก คิดเป็นร้อยละ 3.82 (2) นักศึกษาที่มีเพศต่างกันมีแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียน ไม่แตกต่างกัน (3) นักศึกษาที่มีระดับชั้นปีต่างกันมีแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียนไม่แตกต่างกัน (4) พฤติกรรมการยอมรับนวัตกรรมด้านวิชาการมีความสัมพันธ์ทางบวกกับแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ เท่ากับ .439 (5) ลักษณะมุ่งอนาคตและควบคุมตนมีความสัมพันธ์ทางบวกกับแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ทางการเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ .606