https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/issue/feed วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล 2026-04-30T11:28:16+07:00 Asst. Prof. Dr.Atcharaporn Suktong acj.lmr@srru.ac.th Open Journal Systems <div class="container-fluid"> <div class="container-fluid"> <div class="container-fluid"> <div class="container-fluid"><strong>วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล (Arts and Culture Journal of the Lower Moon River)</strong><hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>ISSN</strong></div> <div class="col-sm-9">ISSN 2822 - 0617 (Online)<br />ISSN 2822 - 1141 (Print)</div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>วัตถุประสงค์วารสาร</strong></div> <div class="col-sm-9">วารสารมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อเผยแพร่ผลงานทางวิชาการและวิจัยของบุคลากรมหาวิทยาลัยและหน่วยงานจากภายนอกในรูปแบบสื่อสิ่งพิมพ์และรูปแบบออนไลน์ 2) เพื่อเป็นแหล่งสนับสนุนการศึกษา วิจัย บูรณาการองค์ความรู้ เพื่อการอนุรักษ์ ฟื้นฟู ส่งเสริม พัฒนา และเพิ่มคุณค่าของศิลปะ วัฒนธรรม และภูมิปัญญาท้องถิ่น และ 3) เพื่อสนองพันธกิจสำนักศิลปะและวัฒนธรรม และมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์</div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>ขอบเขตวารสาร</strong></div> <div class="col-sm-9"> <p>ขอบเขตของวารสาร ดังนี้<br />- ศิลปวัฒนธรรม แหล่งเรียนรู้ และภูมิปัญญาท้องถิ่น<br />- การศึกษาและบูรณาการศาสตร์เพื่อการอนุรักษ์และสืบสาน<br />- เศรษฐกิจสร้างสรรค์โดยใช้ทุนทางวัฒนธรรม<br />(<a href="https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/about/submissions">รายละเอียดเพิ่มเติม</a>)</p> </div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>การรับรองคุณภาพ</strong></div> <div class="col-sm-9"> <p>วารสารได้ถูกจัดให้เป็น วารสารกลุ่มที่ 1 (TCI Tier 1)<br />โดย ศูนย์ TCI ให้คำรับรองคุณภาพวารสาร ตั้งแต่วันที่ 1 ม.ค 68 - 31 ธ.ค 72</p> </div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>เจ้าของ</strong></div> <div class="col-sm-9"> <p>สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์</p> </div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>ประเภทบทความ</strong></div> <div class="col-sm-9"> <p>บทความวิชาการ และบทความวิจัย</p> </div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>ภาษาบทความ</strong></div> <div class="col-sm-9"> <p>ภาษาไทยและภาษาอังกฤษ</p> </div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>วาระการออก</strong></div> <div class="col-sm-9">วารสารมีวาระออกปีละ 3 ฉบับ ได้แก่<br />ฉบับที่ 1 ประจำเดือน มกราคม - เมษายน<br />ฉบับที่ 2 ประจำเดือน พฤษภาคม - สิงหาคม<br />ฉบับที่ 3 ประจำเดือน กันยายน - ธันวาคม</div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>จำนวนบทความต่อฉบับ</strong></div> <div class="col-sm-9"> <p>วารสารเปิดรับ 16 - 20 บทความ ต่อฉบับ โดยจะเริ่มตั้งแต่ปี 2568 เป็นต้นไป </p> </div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>การประเมินคุณภาพของบทความ</strong></div> <div class="col-sm-9"> <p>บทความที่ส่งเข้ามาจะได้รับการประเมินคุณภาพของบทความ โดยผู้ประเมินซึ่งเป็นผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาที่เกี่ยวข้อง จำนวน 3 ท่าน ซึ่งพิจารณาแบบปกปิดรายชื่อทั้งผู้เขียนบทความ ผู้ประเมิน และผู้ที่เกี่ยวข้อง (Double Blind Review) ทั้งนี้วารสารจะดำเนินงานตามกรอบจริยธรรมการตีพิมพ์ผลงานในวารสารวิชาการ (Publication Ethics) อย่างเคร่งครัด</p> </div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>ระยะเวลาการดำเนินงานวารสาร</strong></div> <div class="col-sm-9"> <table style="border-collapse: collapse; width: 100%;"> <tbody> <tr style="text-align: left; padding: 8px;"> <td style="text-align: left; padding: 8px; width: 33.4%;">6 Days</td> <td style="text-align: left; padding: 8px; width: 33.4%;">35 Days</td> <td style="text-align: left; padding: 8px; width: 33.4%;">65 Days</td> </tr> <tr style="background-color: #f2f2f2;"> <td style="text-align: left; padding: 8px; width: 33.4%;">Time to initial review</td> <td style="text-align: left; padding: 8px; width: 33.4%;">Review time</td> <td style="text-align: left; padding: 8px; width: 33.4%;">Submission to acceptance</td> </tr> </tbody> </table> </div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>ค่าธรรมเนียมในการตีพิมพ์บทความ (Article Processing Charge)</strong></div> <div class="col-sm-9"> <p>- บทความวิจัย/ บทความวิชาการ ภาษาไทย 5,000 บาท/ บทความ (ประมาณ 160 USD)<br />- บทความวิจัย/ บทความวิชาการ ภาษาอังกฤษ 6,000 บาท/ บทความ (ประมาณ 190 USD)</p> </div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>ขั้นตอนการส่งบทความและชำระค่าธรรมเนียม</strong></div> <div class="col-sm-9"> <p>1. ขอให้ผู้นิพนธ์ส่งไฟล์เอกสารผ่านระบบ ThaiJo ประกอบด้วย<br /> 1.1 บทความวิจัย/บทความวิชาการ ในรูปแบบไฟล์ Word จำนวน 1 ไฟล์<br /> 1.2 แบบฟอร์มส่งบทความ จำนวน 1 ไฟล์</p> <p>2. เมื่อส่งไฟล์เอกสารครบถ้วนแล้ว ทางกองบรรณาธิการจะพิจารณาบทความเบื้องต้น (First Decision) หากผ่านการพิจารณาบทความเบื้องต้น ทางวารสารจะแจ้งผ่านระบบวารสาร ให้ชำระค่าธรรมเนียมในการตีพิมพ์วารสารก่อนส่งประเมินคุณภาพบทความ</p> <p>ทั้งนี้ วารสารขอยกเลิกและปฏิเสธการรับพิจารณาประเมินบทความ หากผู้นิพนธ์ส่งไฟล์เอกสารไม่ครบถ้วน บทความไม่ได้อยู่ในขอบเขตวารสาร หรือบทความมีรูปแบบอ้างอิงไม่เป็นไปตามที่วารสารกำหนด</p> <p>3. เมื่อชำระค่าธรรมเนียมเรียบร้อยแล้ว กรุณาจัดส่งหลักฐานการชำระเงินผ่านระบบวารสาร โดยระบุ 1) ชื่อ - สกุล ผู้นิพนธ์ 2) ชื่อบทความ 3) สลิปการโอน</p> <p>ทั้งนี้ การชำระค่าธรรมเนียมในการตีพิมพ์บทความทุกรายการ เป็นค่าดำเนินการของวารสาร ซึ่งหากบทความของท่านไม่ผ่านการพิจารณาให้ตีพิมพ์ลงในวารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล จากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 ท่าน และถูกปฏิเสธการลงตีพิมพ์ (Rejected) ทางวารสารจะไม่คืนเงินค่าตีพิมพ์วารสารดังกล่าว</p> </div> </div> <hr /> <div class="row"> <div class="col-sm-3" style="text-align: center; padding: 5px; box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -webkit-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30); -moz-box-shadow: 3px 2px 5px 0px rgba(86,82,82,0.30);"><strong>หมายเลขบัญชี</strong></div> <div class="col-sm-9"> <p>ชื่อบัญชี มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ (บกศ2)<br />ชื่อธนาคาร ธนาคารกรุงเทพ ประเภท เงินฝากออมทรัพย์<br />เลขที่บัญชี 644-0-30330-0<br />Swift Code: BKKBTHBK</p> </div> </div> </div> <hr /></div> </div> </div> https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/9692 Transforming Literacy Education : Experiential Learning Curriculum Design for Reading and Writing in Thai Private Schools within a Local Context 2025-12-07T04:25:35+07:00 Rassamee Bunsornchai rassameebunsornchai@gmail.com Wannatida Yonwilad wantida.yo@ksu.ac.th Anucha Pimsak anucha.pi@ksu.ac.th <p>This study aimed to (1) synthesize curriculum design principles for reading and writing literacy based on experiential learning, using a case study of stakeholders in private schools within a local context, and (2) propose curriculum design guidelines to enhance Thai reading and writing competencies among early primary school students. The research adopted a qualitative approach grounded in Kolb’s experiential learning theory and Suwimon Wongwanich’s educational design framework. Participants included 79 individuals across seven stakeholder groups : 30 parents of students in Grades 1-3, 30 students (10 per grade), 4 Thai language teachers, 1 educational officer (coordinating program implementation and ensuring quality standards), and 4 curriculum designers. Data were analyzed to extract design principles categorized into five components : (1) arguments emphasizing experiential learning, technology integration, and positive psychology; (2) substantive emphasis focused on reading fluency, writing ability, and integrated literacy; (3) procedural emphasis based on Kolb’s learning cycle, emotional support, and digital tools; (4) input such as teacher preparation and parental involvement; and (5) processes featuring real-world themes, reflection, and continuous feedback through Professional Learning Community. The proposed prototype curriculum comprises six key elements : arguments and needs, curriculum concepts, goals and vision, a modular structure (60 hours per year per grade), support systems, and curriculum attachments. It is designed to be context-sensitive and responsive to the challenges of private schools. Findings suggest that experiential learning with emotional and technological supports improves literacy education in under-resourced settings, contributing to Thailand's competency-based education reform.</p> 2026-01-16T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/9934 “สัตมหาสถาน” กับกระบวนการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม 2026-02-18T14:13:37+07:00 ณัฐวัฒน์ จิตศีล nattawat.j@msu.ac.th เมธี พิริยการนนท์ Mmethee.p@msu.ac.th วิวัฒน์ วอทอง wt.wiwat1945@gmail.com <p>โครงการวิจัยเรื่องศึกษากระบวนการออกแบบมุจลินท์เจดีย์วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร อ.ธาตุพนม <br />จ.นครพนม มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาความเป็นมาและความสำคัญของสัตตมหาสถานที่มีต่อพื้นที่วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร และเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของมุจลินท์เจดีย์กับหลักฐานของสัตตมหาสถานในพื้นที่วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร (2) วิเคราะห์แนวคิดการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร และ (3) เสนอแนะแนวกระบวนการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร ระเบียบวิจัยเป็นรูปแบบของการวิจัยเชิงคุณภาพ ที่สอดคล้องกับ การวิจัยเชิงประวัติศาสตร์ และใช้วิธีการของ การวิจัยเชิงบรรยายหรือพรรณนา โดยมุ่งศึกษาหาปัจจัยและความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องประวัติศาสตร์ของความเป็นสัตตมหาสถานเพื่อวิเคราะห์ให้เห็นถึงความสำคัญทางศาสนสถาน เพื่อสร้างแนวทางในการออกแบบ ซึ่งเป็นการวิเคราะห์ข้อมูลอิงตามแนวทางการวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงประวัติศาสตร์ที่สอดคล้องกับความเป็นสัตตมหาสถาน และความสัมพันธ์ของบริบทพื้นที่ ร่วมกับการสังเคราะห์ข้อมูลจากเอกสาร การสำรวจพื้นที่ และการสัมภาษณ์ เพื่อสรุปว่าปัจจัยใดมีบทบาทสำคัญต่อการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ ผลของการศึกษาพบว่า โดยวัดพระธาตุพนมวรวิหาร เป็นหนึ่งในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน โดยมีความเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งกับ “สัตตมหาสถาน” ทำให้เกิดการวิเคราะห์กระบวนการและและการสร้างแนวคิดการออกแบบออกแบบมุจลินท์เจดีย์ คือ “การสร้างสรรค์สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย” สระมุจลินท์แห่งธรรมะเป็นสถานที่รวบรวมเรื่องราวและสัญลักษณ์ทางพระพุทธศาสนา โดยเป็นการนำผลการศึกษาที่ได้จากการค้นคว้ามาประยุกต์ใช้ในการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ ซึ่งเป็นขั้นตอนที่สำคัญอย่างยิ่งในการสร้างสรรค์ผลงานที่ตอบโจทย์ทั้งด้านศิลปะ ความหมายทางพระพุทธศาสนา และความเป็นไปได้ในการก่อสร้างจริง เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเน้นการให้ความหมายทางพระพุทธศาสนาโดยความหมายของสระมุจลินท์และดอกบัวในพระพุทธศาสนาเพื่อนำไปสู่การออกแบบที่สื่อความหมายได้อย่างถูกต้อง</p> 2026-02-18T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/9921 การสร้างสรรค์เพลง “๙ ทศวรรษ วิทยาลัยนาฏศิลป” 2026-02-26T09:44:46+07:00 วิสุทธิ์ จุ้ยมา wisut.j@cda.bpi.ac.th บำรุง พาทยกุล Bumrung_ptk@hotmail.com ดุษฎี มีป้อม dusdeepom@gmail.com <p>การวิจัยเรื่อง การสร้างสรรค์เพลง “๙ ทศวรรษ วิทยาลัยนาฏศิลป” มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างสรรค์บทร้องและทำนองเพลงขึ้นใหม่ สำหรับถ่ายทอดเรื่องราวประวัติและพัฒนาการของวิทยาลัยนาฏศิลป ดำเนินการโดยรวบรวมข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์เพื่อนำมาประพันธ์บทร้อง และสร้างสรรค์ทำนองเพลงโดยยึดหลักการประพันธ์ของอาจารย์มนตรี ตราโมท ร่วมกับทฤษฎีการสร้างสรรค์ศิลป์ของรองศาสตราจารย์ ดร.ณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์</p> <p>ผลการวิจัยพบว่า บทเพลงที่สร้างสรรค์ขึ้นแบ่งออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่ ช่วงที่ 1 เพลง “อาศิรวาทปูชนียสถาน” เป็นการสร้างสรรค์ในรูปแบบเพลงหน้าพาทย์ อัตราจังหวะ 3 ชั้น มีโครงสร้างประกอบด้วย 9 ไม้เดิน เชื่อมด้วยไม้ลา และจบด้วยเพลงรัว เพื่อสื่อถึงการสักการบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำสถาบัน ช่วงที่ 2 เพลง “ตำนานกาลวังหน้าสืบรากฐาน” เป็นเพลงอัตราจังหวะ 2 ชั้น ที่มีบทร้องและทำนองสะท้อนบรรยากาศเชิงประวัติศาสตร์ บอกเล่าเรื่องราวตั้งแต่ยุคก่อตั้งโรงเรียนนาฏดุริยางคศาสตร์ การฝ่าฟันอุปสรรค จนถึงการยกระดับสู่สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ในปัจจุบัน และช่วงที่ 3 เพลง “จากวิมานวังหน้า สู่ศาลายาเกษมศานต์” เป็นบทเพลงที่สื่อถึงอารมณ์ความรู้สึกในการเปลี่ยนผ่านสถานที่ตั้ง โดยกำหนดให้ทำนองช่วงแรกมีความโศกเศร้าอาลัยเพื่อรำลึกถึงวังหน้า และปรับเปลี่ยนจังหวะให้สนุกสนานในช่วงท้ายเพื่อเฉลิมฉลองความรุ่งเรือง ณ ศาลายา โดยการบรรเลงใช้วงปี่พาทย์ผสมเครื่องดนตรีสากล เพื่อถ่ายทอดอารมณ์เพลงให้สอดคล้องกับบริบทของเนื้อหาในแต่ละช่วง</p> 2026-02-26T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/9594 Multicultural Identity and Local Heritage of Nakhon Sawan Province, Thailand 2026-02-26T15:20:20+07:00 Siwadol Waraaeksiri rotee_tong22@hotmail.com <p>This research aims to investigate and analyze data derived from literary, historical, and cultural evidence of Nakhon Sawan Province in various aspects, including its history, origins, ethnicity, and local foundational culture. The study seeks to foster understanding and awareness of the cultural identity about the local cultures based on Nakhon Sawan Province. It employs a qualitative descriptive - analytical approach based on documentary sources and relevant research studies.</p> <p>The research findings reveal that Nakhon Sawan is a city with a long and continuous historical development, dating back to prehistoric settlements and gaining significance since the Sukhothai period. Geographically, Nakhon Sawan is located in the lower northern region of Thailand, characterized by fertile lowlands along the Chao Phraya River, which are highly suitable for settlement and agricultural activities. This advantageous geography has fostered the coexistence of diverse ethnic groups, including Thai, Chinese, Lao, Mon, Muslim, and Vietnamese communities, leading to cultural interaction and exchange within the province’s historical and cultural landscape. The combination of geographical features and ethnic diversity has contributed to Nakhon Sawan’s distinctive cultural plurality. The local cultures based on Nakhon Sawan Province can be categorized into six aspects that shows clearly multicultural identity and local heritage. Therefore, the local cultures based on Nakhon Sawan Province reflects the rich cultural diversity that has been harmoniously shaped along the Chao Phraya River, forming a distinctive multicultural identity that represents the province’s unique cultural charm within Thailand.</p> 2026-02-26T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/9609 Integrating Regional Cultural Identity and Sustainability in Packaging Design for Chinese Geographical Indication Agricultural Products: A Case Study of Shatian Pomelo in Rongxian 2025-12-13T05:48:21+07:00 Yulin Man yulinman775@gmail.com Yodkwan Sawatdee tonyodkwan@gmail.com <p>Against the backdrop of global sustainable consumption and agricultural product branding, packaging has become a crucial means of enhancing the added value of agricultural products with geographical indications. This study takes Rongxian Shatian pomelo as an example. The research goal is to explore feasible methods for sustainable packaging design that incorporates regional culture, aiming to improve the product's market competitiveness and cultural influence. Employing <br />a combination of case studies, mixed research methods, and designed experiments, the study systematically synthesized and analyzed data from an analysis of internationally award-winning agricultural product packaging, along with questionnaire surveys and in-depth interviews with 200 consumers aged 25-35 and three Shatian pomelo growers. The study reveals that packaging integrating regional cultural narratives significantly boosts consumer recognition and repurchase intent, with 77.8% of respondents favoring aesthetically compelling, biodegradable options. Concurrently, growers emphasized packaging's essential role in conveying regional identity and product quality. Design experiments further confirmed that innovative packaging solutions based on bio-based materials can help reduce carbon emissions. This study suggests that current packaging for agricultural products with geographical indications in China still faces challenges such as monotonous structure, visual homogeneity, and insufficient environmental friendliness. The key to addressing these issues lies in addressing consumers' combined demands for aesthetics, ecology, and culture, while also meeting growers' expectations for increased added value and highlighting the unique characteristics of their region of origin. Therefore, packaging design innovation requires the systematic integration of three dimensions: materials, structure, and storytelling. Environmental protection can be achieved through the use of bio-based materials, material usage can be reduced through simple structures, and brand identity can be enhanced by incorporating regional cultural narratives. The synergistic integration of these three dimensions is the core path to building an effective and sustainable packaging system.</p> 2026-04-09T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/9756 แนวทางการส่งเสริมความเลื่อมใสศรัทธาพระพุทธศาสนาผ่านความเชื่อ เรื่องพญานาคของชาวพุทธในจังหวัดหนองคาย 2026-04-21T09:47:57+07:00 เกษม สีดากูด sridkasem@gmail.ocm ประพันธ์ ศุภษร Supasorn2508@gmail.com ตวงเพชร สมศรี Mameaw43@hotmail.com <p>การวิจัยเรื่อง แนวทางการส่งเสริมความเลื่อมใสศรัทธาพระพุทธศาสนาผ่านความเชื่อเรื่องพญานาคของชาวพุทธในจังหวัดหนองคาย มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความเลื่อมใสศรัทธาพระพุทธศาสนาผ่านความเชื่อเรื่องพญานาคของชาวพุทธในจังหวัดหนองคาย 2) เพื่อศึกษาแนวทางการส่งเสริมความเลื่อมใสศรัทธาพระพุทธศาสนาผ่านความเชื่อเรื่องพญานาคของชาวพุทธในจังหวัดหนองคาย และ 3) เพื่อนำเสนอแนวทางการส่งเสริมความเลื่อมใสศรัทธาพระพุทธศาสนาผ่านความเชื่อเรื่องพญานาคของชาวพุทธในจังหวัดหนองคาย การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาจากเอกสารวิชาการที่เกี่ยวข้อง ประกอบกับการเก็บข้อมูลภาคสนามโดยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 17 รูป/คน เลือกแบบเฉพาะเจาะจง พบว่า 1) ความเลื่อมใสศรัทธาพระพุทธศาสนาผ่านความเชื่อเรื่องพญานาคของชาวพุทธในจังหวัดหนองคาย มีรากฐานจากคติพุทธและตำนานพื้นบ้านริมแม่น้ำโขง เช่น ตำนานพญาศรีสุทโธนาคราชและปรากฏการณ์บั้งไฟพญานาค ซึ่งสะท้อนถึงความสามัคคีและความศรัทธาในพระรัตนตรัย 2) แนวทางการส่งเสริมความเลื่อมใสศรัทธาผ่านความเชื่อเรื่องพญานาค ได้แก่ การใช้สัญลักษณ์พญานาคเป็นสื่อการเผยแผ่ธรรมะ การจัดกิจกรรมทางศาสนาและวัฒนธรรม ตลอดจนการพัฒนาแหล่งเรียนรู้เพื่อสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องและเสริมสร้างศรัทธาอย่างมีปัญญา 3) การนำเสนอแนวทางเชิงบูรณาการ โดยสังเคราะห์เป็น “NAGA Model” ซึ่งเป็นกระบวนการพัฒนาศรัทธาแบบองค์รวม โดยพญานาคเป็นศูนย์กลางธรรมและสัญลักษณ์การเชื่อมโยงโลกมนุษย์กับธรรมะ ประกอบด้วย (1) N – Nurture Belief บ่มเพาะศรัทธาอันเป็นรากฐานแห่งความเชื่อในพระพุทธศาสนา (2) A – Adorn Tradition สืบสานประเพณีบั้งไฟพญานาค (3) G – Grow Culture พัฒนาวัฒนธรรมให้เติบโตบนรากฐานพุทธธรรมและ ภูมิปัญญาท้องถิ่น (4) A – Attract Tourism ดึงดูดการท่องเที่ยวเชิงศาสนาและวัฒนธรรม</p> 2026-04-21T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/9597 The Development and Evolution of Henan Wheat Stem Painting Craft 2026-02-13T10:05:12+07:00 He Peiwei 0hepeiwei@163.com Supachai Areerungruang supachai3833@gmail.com <p>Henan straw painting is an important intangible cultural heritage. With the changes in society and aesthetics, its techniques and forms have significantly evolved, possessing dual artistic and cultural value. However, there is still a lack of research on the evolution of its process system. This study systematically explores the evolution of Henan straw painting production techniques and tools, analyzes the craftsmanship characteristics and cultural connotations of representative works, and evaluates their contemporary inheritance value and development potential. Using qualitative research, comprehensive literature review, and field investigation, semi-structured interviews were conducted with three inheritors, Nie Yuanzheng, Chang Aiying, and Yuan Yueying. Two expert discussions were organized to systematically examine the evolution of skills. Research has found that: 1) Tools have undergone iterations from traditional cutting tools to precision instruments, and with the assistance of digital design, production efficiency and precision have significantly improved; and 2) Three inheritors form a differentiated path - Nie Yuanzheng improves tools to expand artistic boundaries, Chang Aiying promotes standardized production to connect with the market, Yuan Yueying adheres to traditional craftsmanship to ensure authenticity, and the three complement and coexist. The technological innovation has achieved the transformation from folk decoration to high-end collectibles, providing practical reference for the modern transformation of traditional handicrafts.</p> 2026-04-23T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/10092 การพัฒนานวัตกรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการแข่งขันและความยั่งยืนของวิสาหกิจกาแฟป่าอินทรีย์ชุมชนบ้านป๊อก จังหวัดเชียงใหม่ 2026-04-27T14:25:08+07:00 วิภาดา ญาณสาร tarn9602@gmail.com ยศสรัล ศรีสุข bozz.srisuk@gmail.com นภัสกรณ์ ทะเมย naphatsakon.tapeng@gmail.com <p>การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนานวัตกรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นของวิสาหกิจกาแฟป่าอินทรีย์ชุมชนบ้านป๊อก อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่ (2) วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนานวัตกรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นกับนวัตกรรมผลิตภัณฑ์และนวัตกรรมกระบวนการ และ (3) สังเคราะห์แนวทางการพัฒนานวัตกรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นที่สามารถเสริมสร้างศักยภาพ ยกระดับความสามารถในการแข่งขัน และส่งเสริมความยั่งยืนของวิสาหกิจกาแฟชุมชนในมิติทางเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงประยุกต์ในลักษณะการวิจัยและพัฒนา โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน ซึ่งประกอบด้วยการวิจัยเชิงปริมาณ โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 145 คน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย ด้วยแบบสอบถามและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและค่าสหสัมพันธ์ และการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างและการสนทนากลุ่มร่วมกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 18 คน โดยการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา</p> <p> ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนานวัตกรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยการมีส่วนร่วมของสมาชิก ทุนทางสังคม และความร่วมมือจากเครือข่ายภายนอกเป็นปัจจัยที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์พบว่าปัจจัยทุกด้านมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับการพัฒนานวัตกรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยทุนทางสังคมมีความสัมพันธ์สูงที่สุด รองลงมาคือความร่วมมือจากเครือข่ายภายนอกและการมีส่วนร่วมของสมาชิก ทั้งในมิตินวัตกรรมผลิตภัณฑ์และนวัตกรรมกระบวนการ นอกจากนี้ ผลการสังเคราะห์แนวทางการพัฒนานวัตกรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นสามารถจำแนกได้เป็น 3 ด้านหลัก ได้แก่ ด้านการบริหารจัดการด้วยธรรมาภิบาล ซึ่งช่วยเสริมสร้างความโปร่งใส ความไว้วางใจ และความเข้มแข็งขององค์กรชุมชน ด้านการพัฒนาผลิตภัณฑ์และกระบวนการบนฐานภูมิปัญญาท้องถิ่นผสานกับเทคโนโลยีที่เหมาะสม ซึ่งนำไปสู่การเพิ่มมูลค่า ลดต้นทุน และยกระดับคุณภาพสินค้า และด้านการตลาดและการสื่อสารผ่านสื่อออนไลน์และการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ซึ่งช่วยขยายช่องทางการตลาด สร้างการรับรู้ของผู้บริโภค และเสริมสร้างอัตลักษณ์ของผลิตภัณฑ์กาแฟชุมชนอย่างยั่งยืน</p> 2026-04-27T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/10321 การพัฒนาเส้นใยจากใบอ้อยเพื่อการออกแบบสิ่งทอตามแนวคิดนิเวศเศรษฐกิจ 2026-04-30T11:28:07+07:00 Sarun Jankaew sarun.j@rmutp.ac.th Kittisak Ariyakuare kittisak.a@rmutp.ac.th <p>บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนากระบวนการเส้นใยจากใบอ้อย และ 2) เพื่อถ่ายทอดเทคโนโลยีและพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์เส้นใยจากใบอ้อยสู่กลุ่มเป้าหมาย ใช้วิธีการแบบผสานวิธี โดยมุ่งเน้นการพัฒนาเส้นใยจากใบอ้อยในชุมชนตำบลเขาสามสิบ อำเภอเขาฉกรรจ์ จังหวัดสระแก้ว การศึกษาได้ดำเนินการโดยการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 50 คน เครื่องมือในการเก็บข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามและการสัมภาษณ์เชิงลึก ผลการวิจัยพบว่ากระบวนการพัฒนาเส้นใยจากใบอ้อยโดยได้เลือกพันธุ์การเลือกพันธุ์อ้อยโดยใช้ใบอ้อยพันธุ์ LK92-11 เป็นวัตถุดิบในการผลิตเส้นใย และการแปรสภาพเส้นใยด้วยวิธีการหมักในน้ำหมักชีวภาพเป็นระยะเวลา 4 เดือน เป็นระยะเวลาที่ได้เส้นใยที่มีคุณภาพสูงสำหรับการผลิตสิ่งทอ นอกจากนี้ การใช้โซเดียมไฮดรอกไซด์ในการแปรสภาพเส้นใย อัตราส่วน 10 ลิตร : 2 กรัม ที่อุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียส เวลา 1 ชั่วโมง ช่วยในการลอกคราบเยื่อใบอ้อย และช่วยให้เส้นใยมีความนุ่มและเหมาะสมต่อการผลิตเส้นด้ายและผ้าทอ ในด้านการถ่ายทอดเทคโนโลยีและพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์ผ้าทอ พบว่าการอบรมเชิงปฏิบัติการสร้างความรู้และทักษะให้กับสมาชิกในชุมชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ การประเมินผลงานการพัฒนารูปแบบผ้าทอจากการแปรสภาพเส้นใยจากใบอ้อย ในด้านความเป็นเอกลักษณ์และศิลปหัตถกรรมของท้องถิ่นมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก การประเมินผลงานความสามารถผลิตได้จริง ใช้สอยได้ดี การใช้ประโยชน์ที่มีอยู่ในท้องถิ่น มีความเหมาะสม อยู่ในระดับมาก การประเมินผลงานมีความสวยงามและความน่าสนใจ รูปแบบแปลกใหม่สะดุดตา ในภาพรวมมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก การประเมินผลงานเหมาะสมกับการใช้งาน การใช้ประโยชน์ได้คุ้มค่า มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก และการประเมินผลงานความแปลกใหม่ของชิ้นงาน สามารถเพิ่มมูลค่าในทางการตลาดได้ มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก การพัฒนากระบวนการแปรสภาพเส้นใย ทําให้ได้ข้อเสนอแนะที่เป็นประโยชน์ในการนําไปปรับใช้สําหรับการพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์การแปรสภาพเส้นใยจากใบอ้อย</p> 2026-04-30T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/9600 การศึกษาเปรียบเทียบลวดลายและความหมายของศิลปะอิสลามแบบสากล กับงานศิลปกรรมสมัยอยุธยา ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2026-04-30T11:28:16+07:00 สุนทร บินกาซานี bingasanee_s@su.ac.th อิศรชัย บูรณะอรรจน์ b.isarachai@gmail.com <p>บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบลวดลายและความหมายของศิลปะอิสลามแบบสากล กับงานศิลปกรรมสมัยอยุธยา ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา หาองค์ความรู้สู่การสร้างสรรค์ลวดลาย รูปแบบการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก กลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านลวดลายศิลปะอิสลาม จำนวน 3 ท่าน โดยคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามแบบเชิงคุณภาพ โดยวิเคราะห์ใช้สถิติ , SD. เพื่อสรุปผลการวิจัย พบว่า ลวดลายศิลปะอิสลาม ที่ค้นพบภายในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเปรียบเทียบความคล้ายคลึงจำนวน 9 ตัวอย่าง ผลการวิเคราะห์ความคล้ายคลึง อันดับ 1) แหวนทองจารึกอักษรอาหรับลามและอะลีฟ สานสอดไข้วบนแหวน ค่าเฉลี่ย (x̅ =3.69, S.D.=0.71) อันดับ 2) ลวดลายดอกบัว ค่าเฉลี่ย (x̅ =3.43, S.D.=0.17) อันดับ 3) ลวดลายประดับปูนปั้น ลายสามกลีบหรือลายกลีบสามแฉก ค่าเฉลี่ย (x̅ =3.37, S.D.=0.27) อันดับ 4) ลายสานสอดไขว้ หรือเงื่อนอนันตภาคย์ อันดับ 5) ลายช่องแสงวิหารราย วัดพระศรีสรรเพชญ์ พระนครศรีอยุธยา อันดับ 6) ชิ้นส่วนเครื่องประดับทองคำ ทับทรวงทองคำ ชิ้นส่วนกรองศอ อันดับ 7) ลวดลายบนชิ้นส่วนเครื่องประดับอัญมณีทองคำ อันดับ 8) ลวดลายบนเหรียญกษาปณ์ที่ค้นพบในกรุพระปรางค์วัดราชบูรณะ อันดับ 9) ลายดอกบัว และส่งผลอิทธิพลของศิลปะอิสลามในสมัยอยุธยา ผลรวมค่าเฉลี่ยความคล้ายคลึง 9 ลวดลาย มีค่าความคล้ายคลึงอยู่ที่ระดับปานกลาง (x̅=3.25, S.D.=0.19) นอกจากนี้ยังพัฒนาเป็นองค์ความรู้รูปแบบลวดลายต่าง ๆ และการขึ้นลวดลายงานที่สำหรับการวิจัยที่เกี่ยวข้องต่อไป</p> 2026-04-30T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/10561 การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกจากอัตลักษณ์หัตถกรรมจักสานจังหวัดยโสธร 2026-04-30T11:28:03+07:00 เจษฎา สายสุข Por_grace@hotmail.com ประทักษ์ คูณทอง kikankak@gmail.com <p>การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกจากอัตลักษณ์หัตถกรรมจักสานจังหวัดยโสธร มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม และกระบวนการแปรรูปหัตถกรรมจักสานในจังหวัดยโสธร เพื่อออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกหัตถกรรมจักสานที่มีอัตลักษณ์ของจังหวัดยโสธร และเพื่อศึกษาความพึงพอใจของผู้บริโภคที่มีต่อผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกจากหัตถกรรมจักสานจังหวัดยโสธร พื้นที่ในการศึกษาลวดลายหัตถกรรมจักสาน 2 กลุ่ม คือ กลุ่มหัตถกรรมจักสานบ้านนาสะไมย์ อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร และกลุ่มจักสานบ้านดอนกลอง อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร กลุ่มเป้าหมายด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึก ประกอบด้วยนักวิชาการ และผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบผลิตภัณฑ์ 3 ท่าน ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง คือ ลวดลายจากหัตถกรรมเครื่องจักสานพื้นบ้านยโสธร จำนวน 12 ลวดลาย และรูปแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกได้รับการออกแบบ 3 ประเภท ได้แก่ ปิ่นโต หมวก และกระเป๋า จำนวนอย่างละ 3 รูปแบบ พบว่าลวดลายที่เหมาะสมในการนำมาประยุกต์ใช้ในการออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกที่สื่อถึงความเป็นอัตลักษณ์จังหวัดยโสธร จากค่าเฉลี่ยมากสุด คือ ดอกบัวแดง x̅=4.45 ดอกผักแว่น x̅=4.43 และลายมัดถักขอบ x̅=4.41 ลายข้าวตอก x̅=4.40 และลายบั้งไฟโก้ x̅= 4.37 การออกแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกจากการประยุกต์ใช้ลวดลายที่เหมาะสม ผลประเมินตามกรอบการวิจัย 2 ด้าน คือ ด้านรูปร่าง รูปทรง และลวดลายความสวยงาม โดยผลิตภัณฑ์ 3 ประเภท โดยปิ่นโต รูปแบบที่ 3 มีค่าระดับความเหมาะสมมากที่สุด x̅=4.51 หมวกจักสาน รูปแบบที่ 2 มีค่าระดับความเหมาะสมมากที่สุด x̅=4.45 และกระเป๋า รูปแบบที่ 3 มีค่าระดับความเหมาะสมมากที่สุด x̅=4.47 และผลการวิเคราะห์ความพึงพอใจจากประชากรและกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 100 คน ประเมินรูปแบบผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกได้รับการออกแบบ 3 ประเภท ได้แก่ ปิ่นโต หมวก และกระเป๋า โดยประเมิน 2 ด้าน คือ ด้านลักษณะเฉพาะถิ่น x̅= 4.41 และด้านประโยชน์ใช้สอย x̅= 4.43</p> 2026-04-30T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/10182 การสร้างมูลค่าเพิ่มหัตถศิลป์ทางวัฒนธรรม กลยุทธ์การบริหารจัดการและการตลาดสำหรับธุรกิจบายศรี 2026-04-30T11:28:09+07:00 อัครพล ไวเชียงค้า akkarapol_wai@dusit.ac.th ศักรินทร์ หงส์รัตนาวรกิจ sakkarin.ho@rmutp.ac.th ณัชฌา พันธุ์วงษ์ natcha_pha@dusit.ac.th อิทธิพล อเนกธนทรัพย์ ittipon_ane@dusit.ac.th <p>การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบและพลวัตของการค้าปลีกงานบายศรีในบริบทปัจจุบัน 2) วิเคราะห์ปัญหาและอุปสรรคในการสร้างมูลค่าเพิ่มทางการตลาด และ 3) นำเสนอกลยุทธ์การบริหารจัดการและการตลาดเพื่อยกระดับธุรกิจบายศรี เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ตามแนวทางปรากฏการณ์วิทยา (Phenomenology) เก็บข้อมูลผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) จากผู้ให้ข้อมูลหลักกลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจประดิษฐ์บายศรีที่มีประสบการณ์เชี่ยวชาญในเขตภาคกลาง จำนวน 20 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีวิเคราะห์แก่นสาระ (Thematic Analysis) ผลการวิจัยพบว่า 1) รูปแบบและสภาพการค้า ธุรกิจบายศรีมีพลวัตการปรับตัวสูง แบ่งเป็นกลุ่มผู้ประกอบการวิชาชีพและกลุ่มอาชีพเสริม โดยมีการสร้างอัตลักษณ์ตราสินค้าที่หลากหลายเพื่อตอบสนองความต้องการเฉพาะบุคคล 2) ปัญหาและอุปสรรค พบข้อจำกัดสำคัญด้านการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ ความผันผวนของต้นทุนวัตถุดิบ และการขาดองค์ความรู้ด้านการสื่อสารแบรนด์สมัยใหม่ 3) กลยุทธ์การสร้างมูลค่าเพิ่ม ประกอบด้วย 2 มิติยุทธศาสตร์ คือ (1) กลยุทธ์การบริหารจัดการเชิงบูรณาการ มุ่งเน้นการพัฒนาสมรรถนะความเป็นผู้ประกอบการ การวางแผนการผลิตเพื่อลดความสูญเสีย และการบริหารต้นทุนอย่างมีประสิทธิภาพ และ (2) กลยุทธ์การตลาดสร้างสรรค์คุณค่า มุ่งเน้นการสร้างเรื่องราว (Storytelling) เชื่อมโยงความเชื่อสู่มูลค่าตราสินค้า และการพัฒนานวัตกรรมผลิตภัณฑ์เพื่อขยายโอกาสทางการตลาด ผลการวิจัยนี้นำไปสู่แนวทางที่เป็นรูปธรรมในการยกระดับหัตถศิลป์ไทยให้เติบโตในระบบเศรษฐกิจสร้างสรรค์</p> 2026-04-30T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/10055 The Development of an Instructional Model by using Cognitive Theory and Task-based Learning Approach to Enhance the Chinese Character Writing Skill of Primary School Students 2026-04-30T11:28:14+07:00 Miaosen Liu 1250236534@qq.com Krittawan Khamsom kittawan.kh@udru.ac.th Theerapong Kaewmanee theerapong.ka@udru.ac.th <p>The purposes of this study were: 1) to develop an instructional model by using cognitive theory and task-based learning approach to enhance the Chinese character writing skill of primary school students; and 2) to evaluate the quality of the instructional model. Researchers reviewed the relevant concepts related to the development of model, studied problems faced by teachers and students when teaching and learning Chinese character writing skill, and designed the model with seven stages. A combination of qualitative and quantitative methods was used in the study. Five experts in the field, ten primary school calligraphy teachers, and twenty primary school students participated in the study. The model was assessed using the Item Objective Congruence (IOC) method by the five experts, who evaluated the consistency and appropriateness of each component. The model components exhibit a high level of consistency, and the descriptions are very high. A pilot study was conducted involving fifty students who were not part of the sampling group. Statistical analysis using a paired sample t-test conducted after the pilot study revealed a t-value of 12.42, with a p-value less than 0.05, indicating a statistically significant difference. The effect size was 0.82, indicating a very large effect. Participants indicated that they prefer the model developed by integrating cognitive theory with a task-based learning approach. They can achieve higher writing skills and greater satisfaction.</p> 2026-04-30T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/10112 The Overseas Spread of Teochew Music Culture and Its Influence on Thai Traditional Music 2026-04-30T11:28:11+07:00 Yan Lin yanlin_swu2026@163.com Surasak Jamnongsarn surasakja@g.swu.ac.th Tepika Rodsakan tepika@g.swu.ac.th <p>This study examines the mechanisms of musical interaction and cultural integration between Teochew string music and the Thai Khrueang Sai ensemble in the context of Teochew migration to Thailand. Employing an ethnomusicological approach, the research combines documentary analysis, fieldwork, and in-depth interviews with comparative musical analysis of representative pieces, including the Teochew works <em>Liu Qing Niang</em> and <em>Han Ya Xi Shui</em> (Cold Crow Playing in the Water), the Khim solo <em>Pae Huai Phang Song</em>, and the Khrueang Sai ensemble piece <em>Pae Huai Phang Thao Song</em>. The analysis focuses on instrumentation, tuning systems, modal structures, melodic organization, and performance practice. The findings indicate that sustained Teochew migration since the late Southern Song Dynasty has established a stable social foundation for the overseas transmission of Teochew music, and that structural compatibilities between Teochew string music and the Thai Khrueang Sai ensemble particularly in ensemble configuration, tonal systems, modal structures, and melodic elaboration have enabled a gradual process of localization through melodic borrowing, structural adjustment, and ensemble reconstruction. The study contributes to ethnomusicological scholarship on cross-cultural musical interaction and Chinese diaspora music by demonstrating how migrant communities function as active agents of cultural reconstruction, and by revealing how traditional musical languages acquire new artistic forms and cultural meanings in cross-regional and cross-cultural contexts.</p> 2026-04-30T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/10441 มาลัยข้าวตอก : หัตถกรรมภูมิปัญญาสักการะพระพุทธเจ้าสู่การเพิ่มมูลค่าเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ด้วยกระบวนการการมีส่วนร่วมของชุมชนตำบลฟ้าหยาด อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร 2026-04-30T11:28:05+07:00 พระพรสวรรค์ ใจตรง Phraponsawan_23@hotmail.com สุทัศน์ ประทุมแก้ว suthatpar.b@gmail.com พระอธิการอำพน จารุโภ (ดาราศาตร์) darasas11355@gmail.com พระมหาไทยน้อย ญาณเมธี nikkybaty2012@hotmail.com <p>การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาหลักทิฏฐธัมมิกัตถประโยชน์ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา สู่การสร้างงานหัตถกรรมมาลัยข้าวตอกของชุมชนตำบลฟ้าหยาด อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร 2) เพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์มาลัยข้าวตอกฟ้าหยาดสู่การเพิ่มมูลค่าเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ด้วยกระบวนการการมีส่วนร่วมของชุมชนตำบลฟ้าหยาด อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร 3) เพื่อประเมินผลการเสริมสร้างมาลัยข้าวตอกสู่การเพิ่มมูลค่าเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ด้วยกระบวนการการมีส่วนร่วมของชุมชนตำบลฟ้าหยาด อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพแบบมีส่วนร่วม โดยเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึก และการวิจัยเชิงปฏิบัติการ ร่วมกับ 1) กลุ่มผู้นำท้องถิ่น 2) กลุ่มปราชญ์ชาวบ้าน 3) กลุ่มพระสงฆ์ และ 4) กลุ่มมาลัยข้าวตอกบ้านฟ้าหยาด ผลการวิจัยพบว่า การประยุกต์ใช้หลักทิฏฐธัมมิกัตถประโยชน์ในพระพุทธศาสนาเป็นกรอบแนวคิดสำคัญ ประกอบด้วยอุฏฐานสัมปทา อารักขสัมปทา กัลยาณมิตตตา และสมชีวิตา ซึ่งสอดคล้องกับบริบทการสร้างอาชีพและการพัฒนางานหัตถกรรมมาลัยข้าวตอก โดยช่วยเสริมสร้างความขยันหมั่นเพียร การอนุรักษ์และถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่น และการดำเนินชีวิตอย่างพอประมาณ ส่งผลให้ชุมชนสามารถพัฒนาอาชีพบนฐานคุณธรรม ควบคู่กับการอนุรักษ์คุณค่าทางวัฒนธรรมท้องถิ่น การพัฒนาผลิตภัณฑ์มาลัยข้าวตอกฟ้าหยาดสู่การเพิ่มมูลค่าเศรษฐกิจสร้างสรรค์ โดยใช้กระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนตำบลฟ้าหยาด อำเภอมหาชนะชัย จังหวัดยโสธร ดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยชุมชนมีส่วนร่วมในทุกขั้นตอน ตั้งแต่การวิเคราะห์ศักยภาพบนฐานทุนทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้หลากหลายและคงอัตลักษณ์ การยกระดับคุณภาพและมาตรฐานการผลิต การออกแบบบรรจุภัณฑ์และการเล่าเรื่องผลิตภัณฑ์ ตลอดจนการพัฒนาช่องทางการตลาดและการสื่อสารเชิงสร้างสรรค์ พร้อมทั้งมีการประเมินและปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้ผลิตภัณฑ์มีมูลค่าเพิ่มทั้งด้านสุนทรียภาพและเศรษฐกิจ สามารถสร้างรายได้ เสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน และนำไปสู่การพัฒนาอย่างยั่งยืน <span style="font-size: 0.875rem;">ผลการประเมินภาพรวมสะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงเชิงบวกในระดับบุคคล กลุ่ม และชุมชน ทั้งด้านผลิตภัณฑ์ เศรษฐกิจ สังคม และการเรียนรู้ โดยการพัฒนางานหัตถกรรมบนฐานหลักพุทธธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นสามารถสร้างคุณค่าทางเศรษฐกิจ สังคม และจิตใจควบคู่กัน และเป็นแนวทางสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของชุมชนตำบลฟ้าหยาดสู่ความเข้มแข็งและความยั่งยืน</span></p> 2026-04-30T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล https://so07.tci-thaijo.org/index.php/acj/article/view/10652 การออกแบบบรรจุภัณฑ์และพัฒนาสื่อดิจิทัลเพื่อประชาสัมพันธ์ยกระดับผลิตภัณฑ์ชุมชน ของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกสมุนไพร ตำบลหนองคู อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม 2026-03-30T13:18:53+07:00 พงศ์พณิช บุตชา 64011281007@msu.ac.th คชากฤษ เหลี่ยมไธสง khachakrit.l@msu.ac.th <p>การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อออกแบบตราสินค้าและบรรจุภัณฑ์กลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกสมุนไพรตำบลหนองคู อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม 2) เพื่อพัฒนาสื่อดิจิทัลเพื่อประชาสัมพันธ์ยกระดับผลิตภัณฑ์ชุมชนของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกสมุนไพรตำบลหนองคู อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม&nbsp; 3) เพื่อประเมินความพึงพอใจที่มีต่อสื่อดิจิทัลเพื่อประชาสัมพันธ์ยกระดับผลิตภัณฑ์ชุมชนของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน จังหวัดมหาสารคาม ผลการวิจัยพบว่า การออกแบบตราสินค้าและบรรจุภัณฑ์ผ่านการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญ 3 คน มีค่าเฉลี่ย 4.85 อยู่ในระดับคุณภาพดีมาก แสดงให้เห็นถึงความเหมาะสมด้านภาพลักษณ์ อัตลักษณ์ และความสอดคล้องกับบริบทชุมชน ส่วนสื่อดิจิทัลเพื่อประชาสัมพันธ์ยกระดับผลิตภัณฑ์ชุมชนที่พัฒนาขึ้นได้รับการประเมินจากผู้เชี่ยวชาญ 3 คนมีค่าเฉลี่ย 4.87 อยู่ในระดับคุณภาพดีมาก สะท้อนถึงความครบถ้วนด้านการนำเสนอเนื้อหา การสื่อสาร และความน่าสนใจ นอกจากนี้ การประเมินความพึงพอใจของกลุ่มตัวอย่างที่มีต่อสื่อดิจิทัลเพื่อประชาสัมพันธ์ยกระดับผลิตภัณฑ์ชุมชน&nbsp; ผู้วิจัยใช้วิธีการสุ่มแบบบังเอิญ (Accidental sampling) จากผู้ติดตามเพจเฟซบุ๊กกลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกสมุนไพรตำบลหนองคู 50 คน และกลุ่มบุคคลทั่วไปที่เข้าเยี่ยมชมกลุ่มวิสาหกิจชุมชนผู้ปลูกสมุนไพรตำบลหนองคู 50 คน จำนวนรวมทั้งหมด 100 คน&nbsp; พบว่า&nbsp; มีค่าเฉลี่ย 4.45 อยู่ในระดับมาก ชี้ให้เห็นว่า การสร้างอัตลักษณ์แบรนด์ "ชลไพร" จากต้นทุนวัฒนธรรม สามารถยกระดับผลิตภัณฑ์ชุมชนสร้างภาพลักษณ์ที่ดีที่น่าจดจำให้กับตราสินค้า</p> 2026-04-30T00:00:00+07:00 ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล