วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล

Transforming Literacy Education : Experiential Learning Curriculum Design for Reading and Writing in Thai Private Schools within a Local Context

Wannatida Yonwilad — 2026-01-16

This study aimed to (1) synthesize curriculum design principles for reading and writing literacy based on experiential learning, using a case study of stakeholders in private schools within a local context, and (2) propose curriculum design guidelines to enhance Thai reading and writing competencies among early primary school students. The research adopted a qualitative approach grounded in Kolb’s experiential learning theory and Suwimon Wongwanich’s educational design framework. Participants included 79 individuals across seven stakeholder groups : 30 parents of students in Grades 1-3, 30 students (10 per grade), 4 Thai language teachers, 1 educational officer (coordinating program implementation and ensuring quality standards), and 4 curriculum designers. Data were analyzed to extract design principles categorized into five components : (1) arguments emphasizing experiential learning, technology integration, and positive psychology; (2) substantive emphasis focused on reading fluency, writing ability, and integrated literacy; (3) procedural emphasis based on Kolb’s learning cycle, emotional support, and digital tools; (4) input such as teacher preparation and parental involvement; and (5) processes featuring real-world themes, reflection, and continuous feedback through Professional Learning Community. The proposed prototype curriculum comprises six key elements : arguments and needs, curriculum concepts, goals and vision, a modular structure (60 hours per year per grade), support systems, and curriculum attachments. It is designed to be context-sensitive and responsive to the challenges of private schools. Findings suggest that experiential learning with emotional and technological supports improves literacy education in under-resourced settings, contributing to Thailand's competency-based education reform.

“สัตมหาสถาน” กับกระบวนการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม

ณัฐวัฒน์ จิตศีล — 2026-02-18

โครงการวิจัยเรื่องศึกษากระบวนการออกแบบมุจลินท์เจดีย์วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร อ.ธาตุพนม
จ.นครพนม มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาความเป็นมาและความสำคัญของสัตตมหาสถานที่มีต่อพื้นที่วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร และเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของมุจลินท์เจดีย์กับหลักฐานของสัตตมหาสถานในพื้นที่วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร (2) วิเคราะห์แนวคิดการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร และ (3) เสนอแนะแนวกระบวนการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ วัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร ระเบียบวิจัยเป็นรูปแบบของการวิจัยเชิงคุณภาพ ที่สอดคล้องกับ การวิจัยเชิงประวัติศาสตร์ และใช้วิธีการของ การวิจัยเชิงบรรยายหรือพรรณนา โดยมุ่งศึกษาหาปัจจัยและความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องประวัติศาสตร์ของความเป็นสัตตมหาสถานเพื่อวิเคราะห์ให้เห็นถึงความสำคัญทางศาสนสถาน เพื่อสร้างแนวทางในการออกแบบ ซึ่งเป็นการวิเคราะห์ข้อมูลอิงตามแนวทางการวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงประวัติศาสตร์ที่สอดคล้องกับความเป็นสัตตมหาสถาน และความสัมพันธ์ของบริบทพื้นที่ ร่วมกับการสังเคราะห์ข้อมูลจากเอกสาร การสำรวจพื้นที่ และการสัมภาษณ์ เพื่อสรุปว่าปัจจัยใดมีบทบาทสำคัญต่อการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ ผลของการศึกษาพบว่า โดยวัดพระธาตุพนมวรวิหาร เป็นหนึ่งในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทยและภูมิภาคอินโดจีน โดยมีความเชื่อมโยงอย่างลึกซึ้งกับ “สัตตมหาสถาน” ทำให้เกิดการวิเคราะห์กระบวนการและและการสร้างแนวคิดการออกแบบออกแบบมุจลินท์เจดีย์ คือ “การสร้างสรรค์สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย” สระมุจลินท์แห่งธรรมะเป็นสถานที่รวบรวมเรื่องราวและสัญลักษณ์ทางพระพุทธศาสนา โดยเป็นการนำผลการศึกษาที่ได้จากการค้นคว้ามาประยุกต์ใช้ในการออกแบบมุจลินท์เจดีย์ ซึ่งเป็นขั้นตอนที่สำคัญอย่างยิ่งในการสร้างสรรค์ผลงานที่ตอบโจทย์ทั้งด้านศิลปะ ความหมายทางพระพุทธศาสนา และความเป็นไปได้ในการก่อสร้างจริง เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเน้นการให้ความหมายทางพระพุทธศาสนาโดยความหมายของสระมุจลินท์และดอกบัวในพระพุทธศาสนาเพื่อนำไปสู่การออกแบบที่สื่อความหมายได้อย่างถูกต้อง

การสร้างสรรค์เพลง “๙ ทศวรรษ วิทยาลัยนาฏศิลป”

วิสุทธิ์ จุ้ยมา — 2026-02-26

การวิจัยเรื่อง การสร้างสรรค์เพลง “๙ ทศวรรษ วิทยาลัยนาฏศิลป” มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างสรรค์บทร้องและทำนองเพลงขึ้นใหม่ สำหรับถ่ายทอดเรื่องราวประวัติและพัฒนาการของวิทยาลัยนาฏศิลป ดำเนินการโดยรวบรวมข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์เพื่อนำมาประพันธ์บทร้อง และสร้างสรรค์ทำนองเพลงโดยยึดหลักการประพันธ์ของอาจารย์มนตรี ตราโมท ร่วมกับทฤษฎีการสร้างสรรค์ศิลป์ของรองศาสตราจารย์ ดร.ณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์

ผลการวิจัยพบว่า บทเพลงที่สร้างสรรค์ขึ้นแบ่งออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่ ช่วงที่ 1 เพลง “อาศิรวาทปูชนียสถาน” เป็นการสร้างสรรค์ในรูปแบบเพลงหน้าพาทย์ อัตราจังหวะ 3 ชั้น มีโครงสร้างประกอบด้วย 9 ไม้เดิน เชื่อมด้วยไม้ลา และจบด้วยเพลงรัว เพื่อสื่อถึงการสักการบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำสถาบัน ช่วงที่ 2 เพลง “ตำนานกาลวังหน้าสืบรากฐาน” เป็นเพลงอัตราจังหวะ 2 ชั้น ที่มีบทร้องและทำนองสะท้อนบรรยากาศเชิงประวัติศาสตร์ บอกเล่าเรื่องราวตั้งแต่ยุคก่อตั้งโรงเรียนนาฏดุริยางคศาสตร์ การฝ่าฟันอุปสรรค จนถึงการยกระดับสู่สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ในปัจจุบัน และช่วงที่ 3 เพลง “จากวิมานวังหน้า สู่ศาลายาเกษมศานต์” เป็นบทเพลงที่สื่อถึงอารมณ์ความรู้สึกในการเปลี่ยนผ่านสถานที่ตั้ง โดยกำหนดให้ทำนองช่วงแรกมีความโศกเศร้าอาลัยเพื่อรำลึกถึงวังหน้า และปรับเปลี่ยนจังหวะให้สนุกสนานในช่วงท้ายเพื่อเฉลิมฉลองความรุ่งเรือง ณ ศาลายา โดยการบรรเลงใช้วงปี่พาทย์ผสมเครื่องดนตรีสากล เพื่อถ่ายทอดอารมณ์เพลงให้สอดคล้องกับบริบทของเนื้อหาในแต่ละช่วง

Multicultural Identity and Local Heritage of Nakhon Sawan Province, Thailand

ศิวดล วราเอกศิริ — 2026-02-26

This research aims to investigate and analyze data derived from literary, historical, and cultural evidence of Nakhon Sawan Province in various aspects, including its history, origins, ethnicity, and local foundational culture. The study seeks to foster understanding and awareness of the cultural identity about the local cultures based on Nakhon Sawan Province. It employs a qualitative descriptive - analytical approach based on documentary sources and relevant research studies.

The research findings reveal that Nakhon Sawan is a city with a long and continuous historical development, dating back to prehistoric settlements and gaining significance since the Sukhothai period. Geographically, Nakhon Sawan is located in the lower northern region of Thailand, characterized by fertile lowlands along the Chao Phraya River, which are highly suitable for settlement and agricultural activities. This advantageous geography has fostered the coexistence of diverse ethnic groups, including Thai, Chinese, Lao, Mon, Muslim, and Vietnamese communities, leading to cultural interaction and exchange within the province’s historical and cultural landscape. The combination of geographical features and ethnic diversity has contributed to Nakhon Sawan’s distinctive cultural plurality. The local cultures based on Nakhon Sawan Province can be categorized into six aspects that shows clearly multicultural identity and local heritage. Therefore, the local cultures based on Nakhon Sawan Province reflects the rich cultural diversity that has been harmoniously shaped along the Chao Phraya River, forming a distinctive multicultural identity that represents the province’s unique cultural charm within Thailand.