วารสารครุศาสตร์ ราชภัฏเชียงใหม่

การพัฒนาทักษะการเห็นคุณค่าตนเองเพื่อเสริมสร้างความฉลาดทางดิจิทัลในยุคภัยไซเบอร์

2025-03-24T14:24:08+07:00

การเห็นคุณค่าตนเอง (Self-Esteem) นั้นเป็นทักษะพื้นฐานที่สำคัญในการสร้างเสริมทักษะการเรียนรู้อารมณ์ทางสังคม (Social and Emotional Learning) ตลอดจนทักษะชีวิตที่มีความจำเป็นสำหรับเยาวชนในระดับอุดมศึกษาในสังคมยุคดิจิทัลดิสรัปชั่น (Digital Disruption) เนื่องด้วยเยาวชนกลุ่มนี้เป็นวัยหัวเลี้ยวหัวต่อที่อยู่ในพลวัตของชีวิตที่กำลังขับเคลื่อนจากวัยรุ่นสู่วัยผู้ใหญ่ตอนต้น หรือวัยเริ่มต้นชีวิตการทำงานที่ต้องอาศัยทั้งความรู้ทางวิชาชีพผสมผสานกับทักษะชีวิตที่เหมาะสม อันจะนำมาซึ่งการประสบความสำเร็จในการประกอบอาชีพ และการดำเนินชีวิตอย่างมีความสุขตามทำนองคลองธรรมที่ดีงาม อนึ่ง บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทบทวนวรรณกรรมและรวบรวมแนวทางในการพัฒนาทักษะการเห็นคุณค่าตนเองในเชิงจิตวิทยาสำหรับสังคมยุคดิจิทัลดิสรัปชั่นช่วง พ.ศ.2560 ถึงปัจจุบัน เพื่อเสริมสร้างความฉลาดทางอารมณ์บนสังคมโลกดิจิทัลของเยาวชนระดับอุดมศึกษา เพราะทักษะการเห็นคุณค่าตนเองและการเข้าใจตนเองนั้นเป็นเกราะป้องกันทางใจอันเข้มแข็งที่จะทำให้บุคคลตระหนักรู้เท่าทันภยันอันตรายหรือสิ่งล่อลวงต่าง ๆ มีความยับยั้งชั่งใจ เคารพตนเองและผู้อื่น และสามารถปรับตัวได้ดีเมื่อต้องเผชิญกับปัญหาที่มาในรูปแบบของอาชญากรรมทางเทคโนโลยี (Cyber Crimes) ในลักษณะต่าง ๆ ซึ่งจากการทบทวนวรรณกรรมแล้วนั้นสามารถสรุปแนวทางในการพัฒนาทักษะการเห็นคุณค่าตนเองเพื่อรู้เท่าทันภัยไซเบอร์สำหรับเยาวชนในสังคมยุคดิจิทัลดิสรัปชั่นได้หลากหลายแนวทาง โดยแต่ละแนวปฏิบัตินั้นจะเริ่มต้นจากการมองโลกในแง่บวก การมีกรอบคิดแบบเติบโต และการให้คุณค่าของความเป็นมนุษย์

Using Lu Xun’s Literature to Enhance Critical Reading and Intercultural Understanding in a Secondary School Chinese Language Course in Thailand

2025-05-30T12:18:09+07:00

This study aimed to examine the effects of integrating Lu Xun’s literature into secondary Chinese language instruction in Thailand, focusing on students’ reading comprehension, intercultural understanding, and critical thinking. A mixed-methods design was employed with 54 Grade 12 students over six weeks. Participants engaged with adapted literary texts and completed 1) pre- and post-tests assessing reading comprehension, 2) an intercultural awareness questionnaire, and 3) a critical thinking questionnaire, along with 4) semi-structured interviews. Quantitative data was analyzed using paired-sample t-test. Quantitative results showed statistically significant improvements across all domains, supported by large effect sizes. Furthermore, qualitative data was analyzed using thematic analysis. Qualitative findings revealed that students enhanced their reading strategies, reflected critically on cultural similarities and differences, and demonstrated increased independent thinking. Literature-based instruction can broaden Chinese secondary students’ cognitive and cultural skills, challenging the traditionally utilitarian focus in Thai secondary curricula. Using authentic texts and themes fosters deeper engagement and helps develop more critical, culturally aware learners. Limitations regarding sample size, self-reported measures, and intervention duration are acknowledged, and recommendations for future research are proposed.

การเสริมสร้างทักษะการคิดเชิงวิพากษ์เกี่ยวกับกฎหมาย: การบูรณาการเรียนการสอนแบบปรากฏการณ์เป็นฐานร่วมกับการสะท้อนคิดเชิงสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

2025-03-17T10:47:50+07:00

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เสริมสร้างทักษะการคิดเชิงวิพากษ์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยใช้การจัดการเรียนรู้ปรากฏการณ์เป็นฐานร่วมกับการสะท้อนคิดเชิงสร้างสรรค์ 2) พัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยใช้การจัดการเรียนรู้ปรากฏการณ์เป็นฐานร่วมกับการสะท้อนคิดเชิงสร้างสรรค์ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 40 คน โดยเลือกการสุ่มตัวอย่างแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ 2) แบบทดสอบวัดทักษะการคิดเชิงวิพากษ์ 3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 4) แบบประเมินผลการจัดการเรียนรู้ และ 5) แบบสัมภาษณ์เชิงลึก สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย (x̅) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ร้อยละ (%) และการทดสอบค่าที (t-test)

ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนมีคะแนนทักษะการคิดเชิงวิพากษ์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (x̅ = 16.35, S.D. = 1.58) 2) นักเรียนมีคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (x̅ = 16.61, S.D. = 1.77) แสดงให้เห็นว่า การบูรณาการการจัดการเรียนรู้ปรากฏการณ์เป็นฐานร่วมกับการสะท้อนคิดเชิงสร้างสรรค์ช่วยกระตุ้นกระบวนการคิดของนักเรียนให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น และเชื่อมโยงประสบการณ์การเรียนรู้ของนักเรียนได้จริง

ปัจจัยที่ใช้ในการตัดสินใจเข้าศึกษาต่ออาชีวศึกษาของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 1 วิทยาลัยเทคนิคร้อยเอ็ด

2025-03-17T11:02:40+07:00

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ปีที่ 1 วิทยาลัยเทคนิคร้อยเอ็ด ที่มีต่อปัจจัยที่ใช้ในการตัดสินใจศึกษาต่อในสายอาชีวศึกษา กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 1 ในภาคการศึกษา 1/2567 จำนวน 328 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ จากนักเรียนทั้ง 10 แผนกวิชา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามความคิดเห็นต่อปัจจัยในการตัดสินใจเข้าศึกษาต่ออาชีวศึกษาของนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ชั้นปีที่ 1 วิทยาลัยเทคนิคร้อยเอ็ด สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่าโดยภาพรวมแล้ว นักเรียนมีความคิดเห็นในระดับมากต่อปัจจัยส่วนบุคคลและปัจจัยด้านสถานศึกษา โดยเฉพาะความเชื่อว่าการเรียนสายอาชีวศึกษาจะทำให้สามารถเข้าสู่การทำงานที่ชอบ การชอบลงมือปฏิบัติมากกว่าการเรียนวิชาทฤษฎี ชื่อเสียงของสถานศึกษา การเห็นตัวอย่างศิษย์เก่าที่ประสบความสำเร็จ และบรรยากาศและสภาพแวดล้อมภายในสถานศึกษา ส่วนปัจจัยด้านครอบครัว และปัจจัยด้านสังคมและสิ่งแวดล้อม นักเรียนมีความคิดเห็นในระดับปานกลาง โดยมีปัจจัยที่โดดเด่น เช่น การสนับสนุนจากครอบครัวและการหารายได้แบ่งเบาภาระทางการเงินของครอบครัว

การพัฒนากรอบทักษะด้านภูมิศาสตร์ของนักศึกษาครูสังคมศึกษา ในบริบทมหาวิทยาลัยราชภัฏ

2025-05-14T10:43:01+07:00

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ในการวิจัยเพื่อ (1) สังเคราะห์ข้อมูลทักษะด้านภูมิศาสตร์กับรายวิชาเอกของสาขาวิชาสังคมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏ และ (2) พัฒนากรอบมาตรฐานข้อมูลทักษะด้านภูมิศาสตร์ของนักศึกษาครูสังคมศึกษาในบริบทมหาวิทยาลัยราชภัฏ กลุ่มตัวอย่างและกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก ได้แก่ อาจารย์ผู้สอนกลุ่มวิชาภูมิศาสตร์ของนักศึกษาสาขาวิชาสังคมศึกษา ในกลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏ 38 แห่ง กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ อาจารย์ผู้สอนวิชาภูมิศาสตร์ของนักศึกษาสาขาวิชาสังคมศึกษา ในกลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏ 38 แห่ง แบ่งออกตามลักษณะภูมิภาค 6 ภูมิภาค ๆ ละ 2 ราย รวมเป็น 12 ราย ได้แก่ ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคตะวันตก ภาคตะวันออก ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคใต้ โดยงานวิจัยนี้ใช้แนวคิดการเรียนรู้แบบเชิงรุก และแนวคิดการรู้เรื่องภูมิศาสตร์ เป็นแนวคิดหลัก ด้วยกระบวนการวิจัยเชิงคุณภาพผ่านเครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ และแบบวิเคราะห์ทักษะด้านภูมิศาสตร์

ผลการวิจัย พบว่า

1) การสังเคราะห์ข้อมูลทักษะด้านภูมิศาสตร์กับรายวิชาเอกของสาขาวิชาสังคมศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏ ได้ผลสรุปดังนี้ การความเชื่อมโยงกับกรอบทักษะด้านภูมิศาสตร์ และการเชื่อมโยงกับสาระการเรียนรู้แกนกลาง สาระภูมิศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2560) กลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม ได้แก่ ทักษะด้านการแปลความข้อมูลทางภูมิศาสตร์ การใช้เทคนิคและเครื่องมือทางภูมิศาสตร์ การคิดเชิงพื้นที่ การใช้เทคโนโลยี การใช้สถิติ ด้านการสังเกต และด้านการคิดแบบองค์รวม

2) การพัฒนากรอบมาตรฐานข้อมูลทักษะด้านภูมิศาสตร์ของนักศึกษาครูสังคมศึกษาในบริบทมหาวิทยาลัยราชภัฏ ผู้วิจัยได้พัฒนากรอบมาตรฐานข้อมูลทักษะด้านภูมิศาสตร์ จากการถอดบทเรียนและหน่วยการเรียนรู้ย่อยในแต่ละรายวิชา จำนวน 3 รายวิชา ที่กรอบทักษะด้านภูมิศาสตร์รายวิชามีสอดคล้องกับตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางสาระภูมิศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2560) กลุ่มสาระสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม ที่กำหนดมาตรฐานการเรียนรู้ คุณภาพผู้เรียน ตัวชี้วัด สาระการเรียนรู้แกนกลาง และการรู้เรื่องภูมิศาสตร์