การสร้างกรอบแนวคิดเชิงทฤษฎีของความเชื่อมั่นทางการเงินและพฤติกรรมการเสี่ยงของผู้ประกอบการ SME ที่ประสบความสำเร็จอย่างยั่งยืน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) ผ่านแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง (Semi-structured Interview) เพื่อศึกษามุมมอง ประสบการณ์ และกระบวนการตัดสินใจทางการเงินของผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs) ภายใต้สภาวะวิกฤตทางเศรษฐกิจกลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบเจาะจง จำนวน 15 ราย ซึ่งเป็นผู้ประกอบการที่มีประสบการณ์ด้านการบริหารธุรกิจและสามารถดำเนินกิจการได้อย่างต่อเนื่องท่ามกลางความไม่แน่นอนทางเศรษฐกิจวัตถุประสงค์ของการวิจัยประกอบด้วย 1) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อความเชื่อมั่นทางการเงินของผู้ประกอบการ SMEs ในภาวะวิกฤต 2) วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่อมั่นทางการเงินกับการบริหารจัดการความเสี่ยงเพื่อความอยู่รอดของธุรกิจ และ 3) พัฒนากรอบแนวคิดเชิงทฤษฎีเพื่อเสริมสร้างความยั่งยืนทางการเงินสำหรับผู้ประกอบการรุ่นใหม่ ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยสำคัญที่มีอิทธิพลต่อความเชื่อมั่นทางการเงินประกอบด้วย 4 ด้าน ได้แก่ 1) ปัจจัยด้านคุณลักษณะส่วนบุคคลและจิตวิทยาการบริหาร 2) ปัจจัยด้านวินัยและระบบการจัดการทางการเงิน 3) ปัจจัยด้านทุนทางสังคมและเครือข่ายความสัมพันธ์ และ 4) ปัจจัยด้านบริบทเชิงสถาบันและนโยบายภายนอก นอกจากนี้ ความเชื่อมั่นทางการเงินมิได้เป็นเพียงสภาวะทางความรู้สึก แต่มีความสัมพันธ์เชิงพลวัตกับพฤติกรรมการบริหารความเสี่ยง โดยทำหน้าที่เป็นกลไกคัดกรองความเสี่ยง สนับสนุนการจัดการความเสี่ยงเชิงรุก และมีอิทธิพลต่อการกำหนดกลยุทธ์การอยู่รอดของธุรกิจจากการสังเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ ผู้วิจัยได้พัฒนากรอบแนวคิดเชิงทฤษฎี “กลไกความสำเร็จอย่างยั่งยืน” (Sustainable Success Mechanism) ซึ่งอธิบายความเชื่อมโยงระหว่างองค์ประกอบหลักของความเชื่อมั่นทางการเงิน การบริหารความเสี่ยง และผลลัพธ์ด้านความยั่งยืนทางธุรกิจ กรอบแนวคิดดังกล่าวสะท้อนปฏิสัมพันธ์ของตัวแปรสำคัญและมีคุณค่าในการต่อยอดองค์ความรู้ด้านการบริหารธุรกิจใน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ทิบดี ทัฬหกรณ์. (2560). การสร้างผู้ประกอบการรุ่นใหม่ในยุคไทยแลนด์ 4..0. RMUTT Global Business and Economics Review, 12(2): 107-122.
ธีนทัต โกศัลวิตร. (2564). การพยากรณ์ความล้มเหลวทางการเงินของบริษัทในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย. วารสารบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 10(2), 41–56.
พรพรรณ เหมะพันธุ์. (2562). ทุนทางสังคมและความเป็นสถาบัน: กุญแจแห่งความอยู่รอดของวิสาหกิจชุมชนไทย. วารสารรัฐศาสตร์ปริทรรศน์, 1(6), 112-133.
สุนันท์เพ่งจินดา. (2567). การบัญชีบริหารและการบริหารความเสี่ยงที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การของการค้าสมัยใหม่ในยุคดิจิทัลกรณีศึกษา: วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในกรุงเทพมหานคร(ธุรกิจSMEs). วารสารรัชภาคต์, 18(58), 132-149.
Becker, G. S. (1981). A Treatise on the family Cambridge. Cambridge: Harvard University Press.
Behavioral Finance. (2024). "Behavioral Finance: Investor Psychology and Market Outcomes," . International Journal of Finance, CARI Journals Limited, 9(4), 21-34.
Ding, K. et al. (2023). Digital addiction intervention for children and adolescents: a scoping review. International Journal of Environmental Research and Public Health, 20(6), 1-21. https://doi.org/10.3390/ijerph20064777
Fan, S. (2024). An exploratory study on the impact of ESG on business performance-focusing on listed companies in Korea and Taiwan. PloS one, 19(11), https://doi.org/10.1371/journal.pone.0310447
Masdupi, E. et al. (2024). Financial literacy and sustainability inSMEs: Do financial risk attitude, access to finance, and organizational risk-taking tolerance mediate? Asian Economic and Financial Review, Asian Economic and Social Society, 14(1), 43-58.
Prabasari, A. A. K. (2024). Exploring the indicators of micro, small, and medium enterprises toward sustainable business practices implementation in Indonesian context. EKOMA: Jurnal Ekonomi, Manajemen, Akuntansi, 3(6), 2273-2293.