การบริหารการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนแม่น้ำเพชรบุรี สายน้ำประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรม ภายใต้ชีวิตวิถีใหม่
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้วัตถุประสงค์เพื่อ1) ศักยภาพชุมชนต่อการบริหาร 2) ความต้องการของนักท่องเที่ยว 3) เสนอเส้นทางท่องเที่ยวและแนว 4) ประเมินความคุ้มค่าที่ชุมชนจะได้รับจากการบริหารการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชน การวิจัยแบบผสานวิธีโดยการวิจัยเชิงปริมาณเป็นหลัก และเชิงคุณภาพสนับสนุนจากการเก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักท่องเที่ยว จำนวน 400 คน จากประชากรทั้งหมด 5,344,657 คนโดยใช้เครื่องมือแบบสอบถามเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพจากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญจากกลุ่ม 3 จำนวน 27 คน พบว่า 1) ศักยภาพชุมชนกับจุดเด่นในชุมชนและผ่านสถานที่สำคัญที่ดึงดูดนักท่องเที่ยว หนองโสนมีสวนชมพู่เพชรสายรุ้งพันธุ์ บ้านกุ่มมีประวัติศาสตร์ด่านส่วยภาษีอากรจากน้ำตาลโตนดในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) ณ คุ้งน้ำวัดบันไดทอง บางครกมีชุมชนมอญ มีการแต่งกายแบบชาวมอญ โอมสเตย์ในวิถีชีวิตชาวมอญ ส่วนที่ชุมชนมีศักยภาพในการบริหารการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนแม่น้ำเพชรบุรี โดยรวมอยู่ในระดับดี 2) ความต้องการของนักท่องเที่ยวต่อการท่องเที่ยวชุมชนแม่น้ำเพชรบุรีอยู่ในระดับมาก ( = 3.57, S.D. = 0.59) เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้าน 3) เส้นทางท่องเที่ยว 3 เส้นทาง คือ 1) เส้นทางระยะยาวจากวัดมหาธาตุ ถึงปากอ่าวไทยบางตะบูน อำเภอบ้านแหลม 2) เส้นทางระยะยาวจากวัดมหาธาตุ ผ่านบ้านมอญ บางลำพู อำเภอบ้านแหลมถึงปากอ่าวไทย 3) เส้นทางระยะกลางจากวัดมหาธาตุ ถึง วัดเขาตะเครา อำเภอบ้านแหลม 4) ความคุ้มค่าต่อชุมชน มีการเปิดเส้นทางการท่องเที่ยวเพิ่มขึ้น ได้รับจากการประชาสัมพันธ์ เพิ่มชื่อเสียงและการโฆษณาการท่องเที่ยวชุมชนอีกรูปแบบหนึ่ง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฤษฎา กาญจนาลัย. (2561). แนวทางการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเชิงคุณภาพ กรณีศึกษาจังหวัดภูเก็ต. กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2563). โครงการศึกษาพฤติกรรมนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีศักยภาพในการใช้จ่าย. เรียกใช้เมื่อ 20 พฤษภาคม 2567 จาก http://tourismlibrary.tat.or.th /medias/sector7rabbithood.pdf
ชณัฏฐ์ พงศ์ธราธิก. (2564). การพัฒนากลยุทธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการกีฬาและนันทนาการคณะพลศึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ชุติกาญจน์ กันทะอู. (2560). การท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นฐาน: กรณีศึกษา บ้านร่องฟอง อำเภอเมือง จังหวัดแพร่. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนามนุษย์และสังคม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรรณิภา อนุรักษากรกุล และคณะ. (2566). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ ในภาคตะวันออกหลังสถานการณ์การระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 13(3),115-130.
วารยาภา มิ่งศิริธรรม และรวีวรรณ โปรยรุ่งโรจน์. (2564). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาชุมชนคลองมหาสวัสดิ์ อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 11(1), 41-42.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). เรียกใช้เมื่อ 15 มกราคม 2569 จาก https://planning. dusit.ac.th/main/wp-content/uploads/2023/E.pdf
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). แผนการพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ (พ.ศ. 2566–2570). คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. เรียกใช้เมื่อ 15 มกราคม 2569 จาก https://www.nesdc.go.th/wordpress/wp-content/uploads/2025/11/05-NS63-05.pdf
สีสมพร สุดทิจัก. (2563). กลยุทธ์การบริหารการพัฒนายุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงนิเวศในบริบทมรดกโลกทางธรรมชาติ: กรณีศึกษาป่าสงวนแห่งชาติิหินหนามหน่อ เมืองบัวละพา แขวงคาม่วน สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. ใน วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการพัฒนา. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สุดารา สุจฉายา. (2550). ประวัติศาสตร์สมัยธนบุรี. (พิมพ์ครั้ง 1). กรุงเทพมหานคร: สารคดี.
หทัยรัตน์ สวัสดี. (2563). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนชุมชนบ้านท่าแร่ อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 2(1), 64-73.
อดิศร ศักดิ์สูง และวรุตม์ นาที. (2562). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนในรูปแบบหมู่บ้านวัฒนธรรมเพื่อรองรับประชาคมอาเซียน บริเวณคาบสมุทรสทิงพระ จังหวัดสงขลา. วารสารสำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยทักษิณ, 8(2019), 102-123.
Yamane, T. (1973). Statistics: an introductory analysis. New York: New York: Harper & Row.