การสื่อสารการตลาดออนไลน์ของผู้ประกอบการธุรกิจร้านกาแฟ ในเมืองเซี่ยงไฮ้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสื่อสารการตลาดออนไลน์ของผู้ประกอบการธุรกิจร้านกาแฟในเมืองเซี่ยงไฮ้ และเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะส่วนบุคคลของผู้ประกอบการธุรกิจร้านกาแฟในเมืองเซี่ยงไฮ้กับการสื่อสารการตลาดออนไลน์ ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มผู้ประกอบการธุรกิจร้านกาแฟในเมืองเซี่ยงไฮ้ โดยการสุ่มตัวอย่างแบบโควตา (Quota Sampling) ใช้สูตรของทาโร่ยามาเน่ได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 400 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐานด้วยสถิติ T-test และ ANOVA เปรียบเทียบความแตกต่างเป็นรายคู่ด้วยวิธีเชฟเฟ และการวิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน (Pearson Correlation) ผลการวิจัยพบว่า การสื่อสารการตลาดออนไลน์ของของผู้ประกอบการธุรกิจร้านกาแฟในเมืองเซี่ยงไฮ้ ด้านการโฆษณา การประชาสัมพันธ์การส่งเสริมการขาย การขายโดยบุคคล และการตลาดทางตรง โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าเฉลี่ย 4.26 และพบว่า ลักษณะส่วนบุคคลของผู้ประกอบการธุรกิจร้านกาแฟในเมืองเซี่ยงไฮ้ ด้านเพศ อายุ ระดับการศึกษา และรายได้ของผู้ประกอบการธุรกิจร้านกาแฟในเมืองเซี่ยงไฮ้มีความสัมพันธ์กับการโฆษณาออนไลน์ การประชาสัมพันธ์ออนไลน์ การส่งเสริมการขายออนไลน์ การขายโดยบุคคลออนไลน์ และการตลาดทางตรงออนไลน์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ดังนั้น การสื่อสารการตลาดออนไลน์เป็นกลยุทธ์สำคัญของผู้ประกอบการธุรกิจร้านกาแฟในเมืองเซี่ยงไฮ้ในการสื่อสารข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับคุณภาพและบริการต่าง ๆ ไปสู่ผู้บริโภคกาแฟเพื่อสร้างความเข้าใจ สร้างการยอมรับระหว่างธุรกิจร้านกาแฟกับผู้บริโภค เพื่อมุ่งหวังให้เกิดพฤติกรรมการซื้อกาแฟ และการบอกต่อคุณภาพและบริการจากผู้ประกอบการธุรกิจร้านกาแฟในเมืองเซี่ยงไฮ้ไปสู่ผู้บริโภค
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมล ชัยวัฒน์. (2561). การสื่อสารและการส่งเสริมการตลาด.(พิมพ์ครั้งที่ 4). นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
จเร เถื่อนพวงแก้ว. (2563). การใช้สื่อออนไลน์เพื่อส่งเสริมการตลาดของธุรกิจอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในจังหวัดจันทบุรี. ใน วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการสื่อสาร. คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
จิณห์นิภา แสงสุข. (2567). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์เชิงรุกผ่านสื่อสังคมออนไลน์. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรามคำแหง ฉบับเทคโนโลยีการศึกษา, 8(2), 12-26.
ชูสิทธิ์ ชูชาติ. (2554). อุตสาหกรรมท่องเที่ยว. ในโครงการตำราวิชาการเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในวโรกาสพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงเจริญพระชนมพรรษา 6 รอบ พุทธศักราช 2542. เชียงใหม่: ล้านนาการพิมพ์.
ทักษภร อภิลักษ์นุกูล. (2565). การศึกษาอิทธิพลของสื่อโฆษณานอกบ้านและสื่อโฆษณาออนไลน์ ที่มีผลต่อการตอบสนองของผู้บริโภคเจเนอเรชันแซดในประเทศไทย. ใน สารนิพนธ์การบริหารการตลาดมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการตลาด. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธนกฤต วันต๊ะเมล์. (2557). การสื่อสารการตลาด. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ธมลวรรณ สมพงศ์. (2564). การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าทางออนไลน์ของผู้บริโภคในจังหวัดนครปฐม. ใน วิทยานิพนธ์วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการงานวิศวกรรม. ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการและการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปรีชา ศรีศักดิ์หิรัญ และกมล ชัยรัตน์. (2561). การสื่อสารและการส่งเสริมการตลาด. (พิมพ์ครั้งที่ 4). นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ปวีณา พานิชชัยกุล. (2562). รูปแบบการพัฒนาคุณภาพการให้บริการของเครื่องดื่มชานมไข่มุกกลุ่มเจนเนอเรชั่นวายในกรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการตลาด. มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ.
ภาคภูมิ ศรีศักดานุวัตร และคณะ. (2565). การสื่อสารการตลาดออนไลน์ที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าผ่านแอปพลิเคชัน เจดี เซ็นทรัล. วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร.พระนคร, 7(1), 79-88.
วิเชียร เลิศโภคานนท์ และคณะ. (2561). การสื่อสารและการส่งเสริมการตลาด. (พิมพ์ครั้งที่ 4). นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศูนย์เอเชียแอฟริกาสถานีวิทยุและโทรทัศน์ส่วนกลางแห่งประเทศจีน. (2025). ความต้องการบริโภคกาแฟของคนจีน ช่วยผลักดันอุตสาหกรรมกาแฟของจีนให้ขยายตัว. (ออนไลน์). เรียกใช้เมื่อ 18 ธันวาคม 2567 จาก https://www.jeenthainews.com/china-news/economy/160035_20251213
สำนักงานส่งเสริมการค้าต่างประเทศเมืองเซี่ยเหมิน. (2567). งานทะเบียนผู้ประกอบการธุรกิจร้านกาแฟในเมืองเซี่ยงไฮ้. ใน รายงานประจำปี. สำนักงานส่งเสริมการค้าต่างประเทศเมืองเซี่ยเหมิน.
สุวีณา ดั่งโพธิสุวรรณ. (2561). การสื่อสารและการส่งเสริมการตลาด. (พิมพ์ครั้งที่ 4). นนทบุรี: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Chaffey, D. & Ellis, C. F. (2019). Digital marketing: Strategy, implementation, and practice. London: Pearson Education.
Pendergrast, M. (2010). Uncommon grounds: The history of coffee and how it transformed our world. New York City: Basic Books.
Ponte, S. (2002). The 'Latte Revolution'? Regulation, markets and consumption in the global coffee chain. World Development, 30(7), 1099-1122.
Poornima et al. . (2019). Impact of Online Advertising Consumers Buying Behavior: A study with Reference to Karkala Taluk. International Journal of Advance and Innovative Research, 2(11), 74-86.
Ryan, D. (2017). Understanding digital marketing: Marketing strategies for engaging the digital generation. Amsterdam: Kogan Page Publishers.
Samper, L. F. & Quiones-Ruiz, X. F. (2017). Towards a balanced sustainability vision for the coffee industry. Resources, 6(2), 17. https://doi.org/10.3390/resources6020017.
Smith, P. R. (2017). Digital marketing excellence Planning, optimizing and integrating online marketing. London: eBook Published.
Talbot, J. M. (2004). Grounds for agreement: The political economy of the coffee commodity chain. USA: Rowman & Littlefield Publishers.
Tirakanon, S. (2014). Social science research methods. (4ed.). Bangkok: Chulalongkorn Press.
Vithayathil, J. et al. (2020). Social media use and consumer shopping preferences. International Journal of Information Management, 54(2020), 1-13.
