การพัฒนาทุนทางวัฒนธรรมชุมชนโบราณถิ่นเดิมโคราชโดยพลังสังคม
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาทุนทางวัฒนธรรมชุมชนโบราณถิ่นเดิมโคราช 2) พัฒนาพื้นที่ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนโบราณถิ่นเดิมโคราชโดยพลังสังคม 3) สร้างเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาทุนทางวัฒนธรรมชุมชนโบราณถิ่นเดิมโคราชโดยพลังสังคม โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญได้แก่ ผู้แทนด้านพระพุทธศาสนา หน่วยงานภาครัฐ ผู้นำชุมชน และประชาชน จำนวน 30 คน โดยคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก หาคุณภาพโดยตรวจสอบความเที่ยงตรงตามเนื้อหา และนำมาหาค่าดัชนีความสอดคล้องของข้อคำถาม การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการพรรณนาความ พบว่า 1) ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนโบราณถิ่นเดิมโคราช ประกอบด้วย ทุนทางศาสนา ทำหน้าที่เป็นกรอบกำกับคุณธรรมและศูนย์กลางการเรียนรู้ ทุนทางสังคมที่สะท้อนความสัมพันธ์ของเครือญาติ ความสามัคคี การพึ่งพาอาศัยกัน ทุนทางศิลปะและหัตถกรรมพื้นบ้านเป็นทั้งมรดกภูมิปัญญาและฐานเศรษฐกิจชุมชน ตลอดจนทุนทางธรรมชาติที่แสดงถึงการดำรงชีวิตอย่างสอดคล้องกับสิ่งแวดล้อม เมื่อผสานกันอย่างเป็นระบบจึงก่อให้เกิดความมั่นคงทั้งวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และคุณภาพชีวิต 2) การพัฒนาพื้นที่ทางวัฒนธรรมชุมชนโบราณถิ่นเดิม ภายใต้ความร่วมมือภาครัฐ สถาบันศาสนา ชุมชน เครือข่ายที่เกี่ยวข้อง โดยยึดหลักการมีส่วนร่วมนำไปสู่การอนุรักษ์ ฟื้นฟูแหล่งเรียนรู้ซึ่งเป็นการยกระดับที่สะท้อนอัตลักษณ์ชุมชน พร้อมทั้งส่งเสริมเศรษฐกิจ การท่องเที่ยว การถ่ายทอดองค์ความรู้อย่างเป็นระบบ 3) การสร้างเครือข่ายความร่วมมือโดยพลังสังคมมีบทบาทสำคัญต่อความยั่งยืน เชื่อมโยงการทำงานระหว่างภาครัฐสนับสนุนนโยบายและทรัพยากร ผู้นำท้องถิ่นทำหน้าที่ขับเคลื่อนและประสานงาน ประชาชนและปราชญ์ชุมชนร่วมถ่ายทอดภูมิปัญญาและออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ส่งผลให้เกิดแหล่งเรียนรู้ต้นแบบเชิงสร้างสรรค์
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2530). มรดกทางวัฒนธรรมและศาสนา: พลังสร้างสรรค์ในชุมชนชนบท. กรุงเทพมหานคร: สภาคาทอลิกแห่งประเทศไทยเพื่อการพัฒนา.
ชนิดา เสงี่ยม. (2550). เศรษฐกิจของทรัพย์สินเชิงสัญลักษณ์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
ณัฐนรี ศรีทอง. (2552). การเพิ่มศักยภาพภาวะความเป็นผู้นำในงานพัฒนาชุมชน. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ทิพากร พลอยสมบูรณ์. (2552). ชุมชนถิ่นโบราณถิ่นเดิมโคราช: แนวทางการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมจังหวัดนครราชสีมา. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
นุทิศ เอี่ยมใส. (2555). ทุนทางศิลปวัฒนธรรมประเพณีกับการพัฒนาความเข้มแข็งของชุมชนในจังหวัด เพชรบูรณ์. เพชรบูรณ์: มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.
ประกอบศิริ ภักดีพินิจ. (2545). ศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชนริมกว๊านพะเยา: กรณีศึกษาชุมชนบ้านร่องไฮ ตำบลแม่ใส อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ประคอง กรรณสูต. (2553). สถิติสำหรับการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: เจริญผลการพิมพ์.
พัฒนา สุขพรเจริญ. (4 ต.ค. 2568). การพัฒนาพื้นที่ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนโบราณถิ่นเดิมโคราชดำเนินการโดยความร่วมมือระหว่าง. (ไพวรรณ ปุริมาตร, ผู้สัมภาษณ์)
เพ็ญประกา ภัทรานุกรม. (2553). การพัฒนาทุนทางสังคมโดยใช้ชุมชนเป็นฐานในชุมชนประสบภัยพิบัติสึนามิ: กรณีศึกษา ชุมชนในพื้นที่จังหวัดพังงา. วารสารร่มพฤกษ์, 28(2),121-134.
วีรพร รอดทัศนา. (2557). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของกลุ่มไทยพวน: กรณีศึกษาชุมชน ตลาดเก้าห้อง อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
สมพร พัฒนกำจร. (4 ต.ค. 2568). เครือข่ายความร่วมมือโดยพลังทางสังคม. (ไพวรรณ ปุริมาตร, ผู้สัมภาษณ์)
สุปราณี เจริญศิลป์. (4 ต.ค. 2568). ทุนวัฒนธรรมโคราช. (ไพวรรณ ปุริมาตร, ผู้สัมภาษณ์)
สุวิทย์ รักษาสงค์ และคณะ. (2561). ชุมชนที่เข้มแข็งบนฐานทุนสังคมและทุนสนับสนุนของชุมชนตลาดน้ำตลิ่งชันเขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. วารสารเพื่อการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 14(2), 178-189.
อนันต์ คติยะจันทร์ และคณะ. (2564). การพัฒนาทุนทางวัฒนธรรมโดยชุมชนเป็นฐานรากในพื้นที่ชายแดนไทย จังหวัดหนองคาย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(1), 188-200.
อมร กฤษณพันธุ์. (2557). การอนุรักษ์ชุมชนที่มีลักษณะภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรม กรณีศึกษา ชุมชนเรือนแพริมแม่น้ำสะแกกรัง จังหวัดอุทัยธานี. กรุงเทพมหานคร: สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.