สภาพปัญหาและแนวทางการแก้ปัญหาการบริหารงานวิชาการ ของโรงเรียนปอเนาะบริเวณคลองแสนแสบ กรุงเทพมหานคร
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนปอเนาะบริเวณคลองแสนแสบ กรุงเทพมหานคร และ 2) เพื่อเสนอแนวทางการแก้ปัญหาการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนปอเนาะบริเวณคลองแสนแสบ กรุงเทพมหานคร งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการเก็บข้อมูลจากเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลหลักของโรงเรียนทั้งสี่แห่งโดยเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ ผู้บริหาร ครู ศิษย์เก่า และศิษย์ปัจจุบัน โรงเรียนละ 14 คน รวมทั้งสิ้น 56 คน โดยใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง พร้อมการสนทนากลุ่มโดยผู้มีวุฒิทางการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านการบริหารการศึกษา หรือศาสตราจารย์ รองศาสตราจารย์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ จำนวน 5 คน และผู้บริหารสถานศึกษาที่มีประสบการณ์ในการบริหารไม่น้อยกว่า 2 ปี จำนวน 4 คน รวมทั้งสิ้น 9 คน อีกทั้งมีการนำเสนอผ่านเวทีสาธารณะโดยผู้บริหาร โรงเรียนละ 2 คน รวมทั้งสิ้น 8 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลของการศึกษาพบว่า 1) สภาพปัญหาส่วนใหญ่มีลักษณะคล้ายกัน เช่น ครูมีภาระงานอื่น ผู้เรียนมีพื้นฐานและเป้าหมายที่ต่างกัน เน้นทฤษฎีและบรรยายจากตำราเป็นหลัก การแนะแนวและนิเทศไม่เป็นระบบ เน้นการประเมินด้านความจำ หลักสูตร ความร่วมมือทางวิชาการ และการบริการวิชาการแก่ชุมชนและการประสานงานกับองค์กรภายนอกยังไม่ชัดเจนและไม่เป็นรูปธรรม 2) แนวทางในการแก้ปัญหาพบว่า โรงเรียนควรมีการบริหารจัดการในด้านต่าง ๆ บนฐานคิดดังนี้ 1)(CONNECTION/علاقة) ด้วยการเชื่อมโยงความร่วมมือกับภาคส่วนต่าง ๆ 2) (CAREER/مهنة) ด้วยการพัฒนาทักษะวิชาชีพแก่ผู้เรียน 3) (ETHICS/أخلاق) ด้วยการพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมแก่ผู้เรียน และ 4) (LEADING PERFORMER/إمام) ด้วยการพัฒนาทักษะความเป็นผู้นำในพิธีกรรมทางศาสนา ในรูปแบบที่เรียกว่า C-CEL Model
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2550). กฎกระทรวง กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการกระจายอำนาจการบริหารและการจัดการศึกษา พ.ศ. 2550. ราชกิจจานุเบกษา, 124(24ก), 29-30.
ชัยวัฒน์ สถาอานันท์. (2555). มุสลิมกับการท้าทายของโลกสมัยใหม่. ใน อิสลามกับความท้าทายในโลกสมัยใหม่ มุมมองจากนักวิชาการชายแดนใต้. นนทบุรี: หจก. ภาพพิมพ์.
มุฮัมหมัดซากี เจ๊ะหะ และมัสลัน มาหะมะ. (2555). อิสลามกับสังคมของ “ความเป็นสมัยใหม่” ใน อิสลามกับความท้าทายในโลกสมัยใหม่ มุมมองจากนักวิชาการชายแดนใต้. นนทบุรี: หจก. ภาพพิมพ์.
มูฮัมมาดอัสมี อาบูบากา. (2553). ศึกษาไตรวิถีแห่งการเรียนรู้: การพัฒนาการจัดการศึกษาที่สอดคล้องกับความเชื่อและวิถีชีวิตของชาวมุสลิมในจังหวัดชายแดนภาคใต้. ใน ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริญญา คนซื่อ. (2567). การศึกษาการบริหารการศึกษาวิถีอิสลามในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลามควบคู่วิชาสามัญในกรุงเทพมหานคร: การวิจัยเชิงปรากฏการณ์วิทยา. กรุงเทพมหานคร. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 21(40). 220-243.
สัมมา รธนิธย์. (2560). หลักทฤษฎีและปฏิบัติการบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ข้าวฟ่าง.
อันวาร์ อิบราฮิม. (2545). ปุนภพแห่งเอเชีย [The Asian renaissance] (หะสัน หมัดหมาน, ผู้แปล). กรุงเทพมหานคร: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
อุทัย หิรัญโต. (2521). มุสลิมในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์รุ่งเรืองรัตน์.
Al Hazimi, K. H. (2000). Ausul al-Tarbiyah al-Islamiyah. Medina: Dar Alam Al-Kutub.
Ibn’Abd Al-Wahhab, M. (2022). The three fundamental principles of Islam and their proofs. Riyadh: Jamʿiyyat al-Daʿwah wa al-Irshad wa Tawʿiyyat al-Jaliyyat bi al-Rabwa. Retrieved November 3, 2025, from https://d1.islamhouse.com/data/en/ih_books/single3/en-three-fundamental-principles.pdf
Stavros, J. M. & Hinrichs, G. (2021). Learning to SOAR: Creating strategy that inspires innovation and engagement. United States: SOAR Institute.