โมเดลเชิงสาเหตุภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร สู่เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนตามกรอบ SDGs

Main Article Content

รสรินทร์ อรอมรรัตน์
พรหมพิริยะ พนาสนธิ์
กรปภา เจริญชันษา
ยุพดี จรุงกลิ่น
นกัญ ทองสิงห์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาโมเดลและองค์ประกอบภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานครสู่เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนตามกรอบ SDGs และ 2) ทดสอบความสอดคล้องของโมเดลกับข้อมูลเชิงประจักษ์และศึกษาอิทธิพลเชิงสาเหตุขององค์ประกอบภาวะผู้นำดิจิทัลต่อประสิทธิผลการบริหารโรงเรียน ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสานลำดับขั้นเชิงสำรวจ ผู้ให้ข้อมูลเชิงคุณภาพเป็นผู้ทรงคุณวุฒิ 9 คน คัดเลือกแบบเจาะจง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ส่วนกลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณเป็นผู้บริหารสถานศึกษาและครู 600 คน จาก 300 โรงเรียน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างแบบประเมินความเหมาะสมขององค์ประกอบ และแบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง ผลการวิจัยพบว่า 1) โมเดลภาวะผู้นำดิจิทัลประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ วิสัยทัศน์และกลยุทธ์ดิจิทัล การบริหารด้วยข้อมูลและเทคโนโลยี การพัฒนาครูและวัฒนธรรมการเรียนรู้ดิจิทัล การจัดสรรทรัพยากรและโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล ธรรมาภิบาล จริยธรรม และความปลอดภัยดิจิทัล และความเสมอภาคในการเข้าถึงดิจิทัล ส่วนประสิทธิผลการบริหารโรงเรียนสู่เป้าหมาย SDGs ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ ได้แก่ คุณภาพการจัดการศึกษาและผลลัพธ์ผู้เรียน ความเสมอภาคและการเข้าถึงโอกาสทางการศึกษา ธรรมาภิบาลและความโปร่งใสในการบริหาร และความยั่งยืนในการบริหารและใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า และ 2) โมเดลสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ในเกณฑ์ดี ส่วนองค์ประกอบทั้ง 6 ด้าน มีอิทธิพลเชิงบวกต่อประสิทธิผลการบริหารโรงเรียน โดยการพัฒนาครูและวัฒนธรรมการเรียนรู้ดิจิทัลมีอิทธิพลสูงสุด รองลงมา คือ วิสัยทัศน์และกลยุทธ์ดิจิทัล และธรรมาภิบาล จริยธรรม และความปลอดภัยดิจิทัล โมเดลอธิบายความแปรปรวนของประสิทธิผลการบริหารโรงเรียนได้ร้อยละ 72.00

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อรอมรรัตน์ ร. ., พนาสนธิ์ พ. ., เจริญชันษา ก. ., จรุงกลิ่น ย. ., & ทองสิงห์ น. . (2026). โมเดลเชิงสาเหตุภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร สู่เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนตามกรอบ SDGs. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 9(6), 341–357. สืบค้น จาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JSSD/article/view/11289
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). แผนปฏิบัติการการเปลี่ยนผ่านดิจิทัลเพื่อการศึกษา พ.ศ. 2563-2565. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักการศึกษา กรุงเทพมหานคร. (2567). ข่าว/ข้อมูลการขับเคลื่อนห้องเรียนดิจิทัลเพื่อการเรียนรู้ในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพมหานคร: สำนักการศึกษา กรุงเทพมหานคร.

__________. (2568). บันทึกข้อความ เรื่อง ขอเชิญเข้าร่วมกิจกรรมเสวนา “เรื่องเล่าแห่งความสำเร็จ: โครงการห้องเรียนดิจิทัลเพื่อการเรียนรู้ 111 โรงเรียน” และพิธีมอบรางวัลการประกวดนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ในห้องเรียนดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักการศึกษา กรุงเทพมหานคร.

International Society for Technology in Education. (2018). ISTE standards for education leaders. Retrieved January 5, 2026, from https://iste.org/standards/education-leaders

Navaridas-Nalda et al. (2020). The strategic influence of school principal leadership in the digital transformation of schools. Computers in Human Behavior, 112, 106481. https://doi.org/ 10.1016/j.chb.2020.106481.

OECD. (2023). OECD digital education outlook 2023: Towards an effective digital education ecosystem. Paris: OECD Publishing.

UNESCO. (2016). Education 2030: Incheon declaration and framework for actionfor the implementation of Sustainable Development Goal 4. Paris: UNESCO.

__________. (2020). Education for sustainable development: A roadmap. Paris: UNESCO.

United Nations General Assembly. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development (A/RES/70/1). New York: United Nations.

Zeng, M. et al. (2025). The influence of school principals’ digital leadership on teachers’ competency in integrating artificial intelligence: A systematic thematic review. Frontiers in Education, 10, 1655967. https://doi.org/10.3389/feduc.2025.1655967.