ชุมชนแห่งการดูแล: ประสบการณ์การดูแลผู้สูงอายุโดยชุมชนของบ้านชื่นสุข จังหวัดเชียงราย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษามีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการดำเนินงานของบ้านชื่นสุขในการดูแลผู้สูงอายุและผลที่เกิดขึ้นต่อผู้สูงอายุและการสร้างชุมชนแห่งการดูแล 2) วิเคราะห์ปัจจัยแห่งความสำเร็จของการดำเนินงาน และ
3) เสนอแนะแนวทางการพัฒนาการดูแลผู้สูงอายุโดยชุมชนและการสร้างชุมชนแห่งการดูแล เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้แนวคิดจริยศาสตร์การดูแลและชุมชนแห่งการดูแลในการวิเคราะห์ข้อมูล คัดเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเฉพาะเจาะจงจำนวน 23 คน รวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกเป็นหลัก วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาและเชิงประเด็น ผลการศึกษาพบว่า บ้านชื่นสุขในฐานะศูนย์ดูแลผู้สูงอายุแบบไป-กลับ ช่วยลดความโดดเดี่ยวทางสังคม ส่งเสริมสุขภาวะกายและใจของผู้สูงอายุกลุ่มเสี่ยง อีกทั้งได้สร้างให้เกิดการมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่ายภายในชุมชน เกิดเป็นชุมชนแห่งการดูแลที่คนในชุมชนร่วมกันรับผิดชอบต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ปัจจัยแห่งความสำเร็จ ได้แก่ ประสบการณ์/องค์ความรู้ด้านการดูแลผู้สูงอายุของชุมชน การมีวิสัยทัศน์ร่วมที่เห็นคุณค่าของผู้สูงอายุ ภาวะผู้นำที่เข้มแข็ง การมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่าย การออกแบบบริการที่สอดคล้องกับความต้องการของผู้สูงอายุ และวัฒนธรรมแห่งความเอื้ออาทรของชุมชน ส่วนแนวทางในการพัฒนาชุมชนแห่งการดูแลควรมุ่งพัฒนาระบบนิเวศแห่งการดูแลที่เชื่อมโยงผู้สูงอายุ ครอบครัว และภาคีเครือข่าย ผ่านระบบการดูแลซึ่งมีองค์ประกอบสำคัญ 3 ด้าน ได้แก่ 1) คนและความสัมพันธ์ทางสังคม 2) ระบบและกลไกการดูแล และ 3) การเรียนรู้และความยั่งยืน โดยองค์ประกอบทั้ง 3 ส่วน ทำงานเชื่อมโยงและเกื้อหนุนกัน จนนำไปสู่การก่อรูปของชุมชนแห่งการดูแลที่มีความยั่งยืนและคำนึงถึงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของผู้สูงอายุในชุมชน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2566). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2565. กรุงเทพมหานคร: บริษัท อมรินทร์ คอร์เปอเรชั่นจำกัด (มหาชน).
ธีรนันท์ วรรณศิริ และดวงพร ผาสุวรรณ. (2564). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการดูแลผู้สูงอายุติดบ้านและติดเตียงในจังหวัดนครปฐม. วารสารพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยคริสเตียน, 8(2), 34-53.
บุษราภรณ์ พวงปัญญา. (2567). ธนาคารเวลา: รูปแบบการดูแลผู้สูงอายุในชุมชน. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 2(5), 40-52.
พิมพวรรณ เรืองพุทธ และวรัญญา จิตรบรรทัด. (2559). การมีส่วนร่วมในชุมชนในการดูแลผู้สูงอายุที่ต้องการพึ่งพา. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นครราชสีมา, 22(2), 96-111.
มธุรส สว่างบำรุง และธีรยุทธ วิสุทธิ. (2567). การจัดการชีวิตและภาวะพึ่งพิงเพื่อความสุขของผู้สูงอายุที่อยู่ตามลำพัง. วารสารศูนย์อนามัยที่ 9, 18(1), 128-142.
แม่อุ๊ย ก. (19 ต.ค. 2567). ประสบการณ์ของผู้สูงอายุในโครงการบ้านชื่นสุข. (รุ่งนภา เทพภาพ และคณะ, ผู้สัมภาษณ์)
สมวงศ์ ศรีสันทราย. (18 ต.ค. 2567). ถอดบทเรียนโครงการบ้านชื่นสุข. (รุ่งนภา เทพภาพ และคณะ, ผู้สัมภาษณ์)
อบต.หัวง้ม. (2567). รายงานผลการดำเนินงาน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2567 องค์การบริหารส่วนตำบลหัวง้ม อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย. เชียงราย: อบต.หัวง้ม.
อาทิตย์ บุญรอดชู. (2564). ทุนทางสังคมในการดูแลผู้สูงอายุ ตำบลคีรีวง อำเภอปลายพระยา จังหวัดกระบี่. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(12), 651-668.
อารยา ทิพย์วงศ์ และบำเพ็ญจิต แสงชาติ. (2562). วัฒนธรรมการดูแลผู้สูงอายุระยะท้ายในชุมชน. วารสารพยาบาล, 68(1), 11-19.
อุไรวรรณ รุ่งไหรัญ. (2564). การศึกษาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในครอบครัวแหว่งกลางในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 13(3), 226-238.
Barnes, M. (2020). Community care: The ethics of care in a residential community. Ethics and Social Welfare, 14(2), 140-155. 10.1080/17496535.2019.1652334
Kittay, E. F. (2011). The ethics of care, dependence, and disability. Ratio Juris, 24(1), 49-58.
Ritchie, M. A. (2000). Social capacity, sustainable development, and older people: Lessons from community-based care in Southeast Asia. Development in Practice, 10(5), 638-649.
WHO. (2018). Aging in Place. Retrieved May 23, 2026, from https://extranet.who.int/agefriendlyworld/wp-content/uploads/2018/12/Concept-note.pdf