การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้เรื่องการเคลื่อนไหวพื้นฐาน โดยใช้เทคนิคแม่แบบผสมทฤษฎีการเชื่อมโยง เพื่อพัฒนาทักษะความคิดสร้างสรรค์การเคลื่อนไหวประกอบเพลง ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแย้มจาดวิชชานุสรณ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประสิทธิภาพของแผนการจัดการเรียนรู้ด้วยชุดกิจกรรมและแผนการจัดการเรียนรู้ตามคู่มือครูให้เป็นไปตามเกณฑ์มาตรฐาน 75/75 2) เปรียบเทียบทักษะความคิดสร้างสรรค์ก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ของนักเรียนที่ได้รับการเรียนรู้ด้วยแผนการจัดการเรียนรู้ทั้งสองรูปแบบ 3) เปรียบเทียบทักษะความคิดสร้างสรรค์การเคลื่อนไหวประกอบเพลงระหว่างนักเรียนที่ได้รับการเรียนรู้ด้วยชุดกิจกรรมกับนักเรียนที่ได้รับการเรียนรู้ตามคู่มือครู การศึกษานี้ใช้วิธีการวิจัยแบบกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมที่ไม่เท่าเทียมกัน วัดผลก่อนและหลัง การทดลอง (Non-equivalent control group pretest-posttest design) กลุ่มตัวอย่าง ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster random sampling) ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนแย้มจาดวิชชานุสรณ์ จำนวน 42 คน จาก 2 ห้องเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ด้วยชุดกิจกรรม แผนการจัดการเรียนรู้ตามคู่มือครู และแบบประเมินทักษะความคิดสร้างสรรค์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าประสิทธิภาพ E1/E2 การทดสอบค่าทีแบบกลุ่มไม่อิสระ การทดสอบค่าทีแบบกลุ่มอิสระ ผลการวิจัยพบว่า 1) แผนการจัดการเรียนรู้ด้วยชุดกิจกรรมมีประสิทธิภาพเท่ากับ 75.32/78.73 แผนการจัดการเรียนรู้ตามคู่มือครูมีประสิทธิภาพเท่ากับ 50.56/50.48 2) นักเรียนที่ได้รับการเรียนรู้ด้วยชุดกิจกรรมและตามคู่มือครูมีทักษะความคิดสร้างสรรค์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3) นักเรียนที่ได้รับการเรียนรู้ด้วยชุดกิจกรรมมีทักษะความคิดสร้างสรรค์สูงกว่านักเรียนที่ได้รับการเรียนรู้ตามคู่มือครูอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่าการจัดการเรียนรู้ด้วยชุดกิจกรรมสามารถส่งเสริมทักษะความคิดสร้างสรรค์การเคลื่อนไหวประกอบเพลงของนักเรียนระดับประถมศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ธารทิพย์ ขัวนา และ ขวัญชัย ขัวนา. (2561). การจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์เชิงผลิตภาพทางการศึกษา : สู่ยุคการศึกษาไทยแลนด์ 4.0. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 5(2), 325-342.
ธีรพล จันทบูรณ์. (2565). ผลของการใช้ชุดการสอนตามกฎแห่งการฝึกหัดของธอร์นไดค์ที่มีต่อทักษะการอ่านโน้ตดนตรีสากลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ปวีณา ถมยากูล. (2564). การพัฒนาชุดกิจกรรมเพื่อส่งเสริมความสามารถในการเคลื่อนไหว ในรายวิชานาฏศิลป์ไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ปัญญฎา ประดิษฐบาทุกา. (2546). ผลของการเรียนรู้แบบทีมแข่งขันที่มีต่อความคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนทรงวิทยา เขตสำโรง จังหวัดสมุทรปราการ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการศึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พิมพ์ชนก แพงไตร. (2558). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ด้วยกระบวนการคิดแก้ปัญหาอนาคตตามแนวคิดทอแรนซ์ เรื่องอาหารและการดำรงชีวิต เพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
มะลิวัลย์ ปัทมะ. (2551). การพัฒนาเจตคติและความสามารถทางนาฏศิลป์ไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้เทคนิคแม่แบบผสมผสาน: การวิจัยเชิงทดลองแบบอนุกรมเวลา. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิจัยการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โรงเรียนแย้มจาดวิชชานุสรณ์. (2568). หลักสูตรกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ โรงเรียนแย้มจาดวิชชานุสรณ์ พุทธศักราช 2568 ตามหลักสูตรแกนกลางสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงเรียนแย้มจาดวิชชานุสรณ์.
วริศนันท์ เดชปานประสงค์. (2565). รูปแบบการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะปฏิบัติของผู้เรียน. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 8(2), 428-440.
ศุกฤตา ภู่ระหงษ์. (2557). การพัฒนากิจกรรมส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์โดยใช้แนวคิดทอร์แรนซ์ผ่านงานศิลปะ เรื่องวัฒนธรรมอาเซียน สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. New Jersey: Prentice-Hall.
