โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อทักษะชีวิตและอาชีพของนักเรียนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา ในเขตตรวจราชการที่ 11
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อทักษะชีวิตและอาชีพของนักเรียนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา เขตตรวจราชการที่ 11 และ 2) ตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน 2 ระยะ ระยะที่ 1 สังเคราะห์เอกสาร สัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน และประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้โดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน เครื่องมือ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้างและแบบประเมินมาตราส่วน 5 ระดับ วิเคราะห์เนื้อหา ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ระยะที่ 2 เก็บข้อมูลจากผู้บริหารสถานศึกษาและครู 700 คน ด้วยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน ใช้แบบสอบถามมาตราส่วน 5 ระดับ โดยประเมินแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์และทักษะชีวิตและอาชีพของนักเรียนผ่านการรับรู้ของผู้บริหารและครู มิได้วัดจากนักเรียนโดยตรง เครื่องมือมีค่า IOC .80 - 1.00 ค่าอำนาจจำแนก .37–.86 และค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับ .97 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สหสัมพันธ์เพียร์สัน การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และโมเดลสมการโครงสร้าง ผลการวิจัยพบว่า 1) โมเดลประกอบด้วยปัจจัยเชิงสาเหตุ 5 ปัจจัย ได้แก่ การบริหารแบบมีส่วนร่วม หลักสูตร สภาพแวดล้อมการเรียนรู้ การจัดการเรียนรู้ และแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ โดยมีทักษะชีวิตและอาชีพเป็นตัวแปรผล ประกอบด้วย 7 องค์ประกอบ ได้แก่ ทักษะทางสังคมและการเรียนรู้ข้ามวัฒนธรรม ภาวะผู้นำและความรับผิดชอบ ความยืดหยุ่นและการปรับตัว ความคิดริเริ่มและการชี้นำตนเอง ผลิตผลและความสำนึกรับผิดชอบ การใช้เทคโนโลยี และการแก้ปัญหา 2) โมเดลสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ตามเกณฑ์ที่กำหนด โดยแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์มีอิทธิพลทางตรงต่อทักษะชีวิตและอาชีพสูงที่สุด รองลงมาคือหลักสูตร ขณะที่การบริหารแบบมีส่วนร่วม สภาพแวดล้อมการเรียนรู้ และการจัดการเรียนรู้มีบทบาทเป็นปัจจัยต้นทางและปัจจัยส่งผ่าน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2567). ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง นโยบายการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568-2569. เรียกใช้เมื่อ 15 สิงหาคม 2569 จาก https://www.moe.go.th/นโยบายการศึกษา68-69/
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). Retrieved สิงหาคม 8, 2569, from https://www.nesdc.go.th/the-national-economic-and-social-development-plan/
Deci, E. L. & Ryan, R. M. (2000). The “what” and “why” of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227-268.
Hair J. et al. (2019). Multivariate data analysis. (8th ed.). Andover: Cengage Learning.
Kline, R. B. (2023). Principles and practice of structural equation modeling. (5th ed.). New York: Guilford Press.
McClelland, D. C. (1961). The achieving society. Princeton, NJ: D. Van Nostrand.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2023). PISA 2022 results (Volume I): The state of learning and equity in education. Paris: OECD Publishing.
Partnership for 21st Century Learning. (2019). Framework for 21st century learning. Retrieved August 15, 2026, from https://www.battelleforkids.org/insights/p21-resources/
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. New York: Harcourt, Brace & World.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. Chicago: University of Chicago Press.
United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. (2024). Transforming education towards SDG 4: Report of a global survey on country actions to transform education. Retrieved August 9, 2026, from https://www.unesco.org/en
Wiggins, G. & McTighe, J. (2005). Understanding by design. (2nd ed.). Alexandria, VA: Association for Supervision and Curriculum Development.
World Economic Forum. (2025). The future of jobs report 2025. Retrieved August 15, 2026, from https://www.weforum.org/publications/the-future-of-jobs-report-2025/