หลักสูตรฝึกอบรมตามแนวคิดปรากฏการณ์เป็นฐานเพื่อพัฒนาความสามารถในการฟังและดูอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาปริญญาบัณฑิต
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่องหลักสูตรฝึกอบรมตามแนวคิดปรากฏการณ์เป็นฐานเพื่อพัฒนาความสามารถในการฟังและดูอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาปริญญาบัณฑิต มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมตามแนวคิดปรากฏการณ์เป็นฐาน เพื่อพัฒนาความสามารถในการฟังและดูอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาปริญญาบัณฑิต และเพื่อศึกษาประสิทธิผลของหลักสูตรฝึกอบรมที่พัฒนาขึ้น กลุ่มตัวอย่างในงานวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ นักศึกษาชั้นปีที่ 1 สาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา ที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชาการฟัง การดู การพูดสำหรับครูภาษาไทย ประจำภาคการศึกษาต้น ปีการศึกษา 2567 จำนวน 30 คน การคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างได้มาโดยการสุ่มอย่างง่าย ซึ่งการวิจัยนี้ใช้กระบวนการวิจัยและพัฒนา เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง แบบสอบถามความคิดเห็น หลักสูตรฝึกอบรม แผนการจัดการเรียนรู้ แบบวัดความสามารถในการฟังและดูอย่างมีวิจารณญาณ และเกณฑ์การประเมินความสามารถ ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ และมีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้ ผลการวิจัยพบว่าหลักสูตรฝึกอบรมที่พัฒนาขึ้นมีคุณภาพอยู่ในระดับมากที่สุด (M = 5.00, S.D. = 0.00) โดยยึดหลักสำคัญของแนวคิดปรากฏการณ์เป็นฐาน ได้แก่ การเรียนรู้จากสภาพจริงและบริบท การยึดผู้เรียนเป็นสำคัญ การเรียนรู้แบบสืบเสาะโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน และการบูรณาการความรู้แบบสหวิทยาการ และหลักสูตรฝึกอบรมมีประสิทธิผลในการพัฒนาความสามารถในการฟังและดูอย่างมีวิจารณญาณ โดยคะแนนหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แสดงให้เห็นว่าหลักสูตรที่พัฒนาขึ้นสามารถส่งเสริมความสามารถในการฟังและดูอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาปริญญาบัณฑิตได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลทิพย์ สมบูรณ์พงษ์ และคณะ. (2560). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการฟัง. ใน เอกสารประกอบการสอนวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. สงขลา: บรรลือการพิมพ์.
จิรวัฒน์ เพชรรัตน์ และอัมพร ทองใบ. (2555). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2561). การพัฒนาหลักสูตร: ทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร: วีพรินท์.
ชุติกานต์ เอี่ยวเล็ก และอรทัย อนุรักษ์วัฒนะ. (2565). ผลการจัดประสบการณ์การเรียนการสอนโดยใช้ปรากฏการณ์เป็นฐานเพื่อพัฒนาทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาครู. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 20(1), 257-273.
ตะวัน ไชยวรรณ และกุลธิดา นุกูลธรรม. (2564). การจัดการเรียนรู้โดยใช้ปรากฏการณ์เป็นฐาน: การเรียนรู้แบบบูรณาการ เพื่อส่งเสริมความรู้ของผู้เรียนในโลกแห่งความจริง. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 15(2), 251-263.
ประพิณ กิตติเวช และคณะ. (2554). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พวงรัตน์ ทวีรัตน์. (2538). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักทดสอบทางการศึกษาและจิตวิทยา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2538). เทคนิคการวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: ภาควิชาการวัดผลและวิจัยการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
เสาวลักษณ์ เมฆแดง. (2555). การพัฒนาแบบฝึกการฟังอย่างมีวิจารณญาณสำหรับนักเรียนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นปีที่ 1. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการสอนภาษาไทย. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Daehler, K. R. & Folsom, J. (2016). Making sense of SCIENCE: Phenomena-based learning. Retrieved August 23, 2026, from https://mss.wested.org/wp-content/uploads/2021/01/mss_pbl.pdf.
Silander, P. (2015). Phenomenon-based learning. Retrieved August 23, 2026, from https://www.phenomenaleducation.info/phenomenon-based-learning.html.