การพัฒนารูปแบบจัดการเชิงบูรณาการของเทศบาลเมืองเพชรบุรี สู่เมืองแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและความพร้อมของเทศบาลเมืองเพชรบุรีในการพัฒนาเป็นเมืองแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต 2) ศึกษาการบริหารจัดการเชิงบูรณาการกับการขับเคลื่อนเมืองแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิตของเทศบาลเมืองเพชรบุรี และ 3) พัฒนารูปแบบการบริหารจัดการเชิงบูรณาการสำหรับเทศบาลเมืองเพชรบุรี ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน โดยใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 25 คน คัดเลือกแบบเจาะจง เก็บข้อมูลเชิงปริมาณด้วยแบบสอบถามจากกลุ่มตัวอย่าง 392 คน โดยสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ ประเมินรูปแบบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 30 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและสถิติเชิงพรรณา ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า เทศบาลเมืองเพชรบุรีมีความพร้อมในการพัฒนาเป็นเมืองแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิตในระดับมาก แต่ยังควรพัฒนาด้านวิสัยทัศน์และนโยบาย กลไก ความร่วมมือ การมีส่วนร่วมของประชาชน การบูรณาการทรัพยากร และระบบติดตามประเมินผล ระดับและปัจจัยด้านการบริหารโดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.17, S.D. = 0.56) ปัจจัยการบริหารทั้ง 7 ด้านสามารถร่วมกันพยากรณ์การขับเคลื่อนสู่เมืองแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิตได้ร้อยละ 68.40 (R² = .684, Adjusted R² = .678, p < .001) ภาวะผู้นำและความมุ่งมั่นเชิงนโยบายมีความสัมพันธ์เชิงพยากรณ์สูงที่สุด (β = .238) สะท้อนว่าการกำหนดนโยบายของผู้บริหารท้องถิ่นเป็นกลไกสำคัญต่อการพัฒนาเมืองแห่งการเรียนรู้ ผลการวิจัยดังกล่าวนำไปสู่การพัฒนา Phetchaburi Integrated Learning City Governance Model (PILCG Model) โดยผู้ทรงคุณวุฒิประเมินความเหมาะสมรูปแบบภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.66, S.D. = 0.38) ซึ่งรูปแบบสามารถเชื่อมโยงปัจจัยต่าง ๆ และเป็นกรอบในการบริหารและพัฒนาสู่เมืองแห่งการเรียนรู้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ตัวแทนภาครัฐ ก. (18 ต.ค. 2568). การสัมภาษณ์สภาพปัจจุบันและความพร้อมของเทศบาลเมืองเพชรบุรีในการพัฒนาเป็นเมืองแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต. (เมทิกา รุยันต์, ผู้สัมภาษณ์)
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2557). การวิจัยและการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. (พิมพครั้ง ที่ 15). กรุงเทพมหานคร: บริษัท เอส. อาร์. พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์ จำกัด.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ภคอร จตุพรธนภัทร และ เสาวลักษณ์ โกศลกิตติอัมพร. (2567). การพัฒนาสู่ความเป็นเมืองแห่งการเรียนรู้ตามบริบทพื้นที่. วารสารการบริหารการจัดการและการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(3), 622-630.
สถาบันวิจัยเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (วสศ.). (2021). เมืองแห่งการเรียนรู้ คืออะไร. เรียกใช้เมื่อ 1 มีนาคม 2568 จาก https://research.eef.or.th/learning-city/
สรัญพัทธ์ เอี๊ยวเจริญ และ จีระ ประทีป. (2565). แนวทางการพัฒนาเมืองเพชรบุรีตามแนวคิดภาคประชาสังคมและภูมิรัฐประศาสนศาสตร์ของเมืองเพชรบุรี. Journal of Politics and Governance, 12(2), 52-73.
สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. (2568). สถิติจำนวนประชากรและบ้าน: ข้อมูลระดับตำบล. กรุงเทพมหานคร: กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16 (3), 297-334.
Denpaiboon et al. (2024). City to City of Learning in Thailand: From Research Synthesis by Large Language Models. ACADEMIC JOURNAL of ARCHITECTURE, 79 (2024), 19-38.
Federighi, P. et al. (2026). Governance in learning cities in Italy: Evaluation report. Form@re - Open Journal per la Formazione in Rete, 26(1), 43-60.
Kaewhanam, K. et al. (2023). UNESCO building factors Thailand’s Kalasin learning city and citizenship. International Journal of Evaluation and Research in Education, 12(2), 771-780.
Kaewhanam, P. & Kaewhanam, K. (2022). Collaboration and Citizen Engagement: Exploring the Variety of Policy Actors Driving the Learning City. Local Administration Journal, 15(1), 59-78.
Longworth, N. (2006). Learning cities, learning regions, learning communities: Lifelong learning and local government. London: Routledge. doi:https://doi.org/10.4324/9780203967454
Punpeng, G. (2024). Unveiling the creative city potential of Buriram: An analysis of its cultural and creative ecosystems. Journal of Urban Culture Research, 29, 202-216. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/JUCR/article/view/276787/186207.
Teeranon, P. et al. (2021). UNESCO factors affecting building Phayao Learning City of Thailand: An opinion from the senior citizens. Connexion: Journal of Humanities and Social Sciences, 10(1), 91-103.
UNESCO Institute for Lifelong Learning (UIL). (2015). UNESCO Global Network of Learning Cities: Guiding documents. UNESCO Institute for Lifelong Learning. Retrieved August 23, 2025, from https://www2.uil.unesco.org/fileadmin/keydocuments/LifelongLearning/learning-cities/en-unesco-global-network-of-learning-cities-guiding-documents.pdf?
Valdés-Cotera, R. et al. (2018). Realising lifelong learning for all: Governance and partnerships in building sustainable learning cities. International Review of Education, 64(3), 287-293.