พหุปัจจัยที่ส่งผลต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ปัจจัยที่ส่งผลต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เดินทางมาท่องเที่ยวในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2) ศึกษาระดับความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวจำแนกตามลักษณะทางประชากรศาสตร์ และ
3) ศึกษาอิทธิพลของพหุปัจจัยทางการท่องเที่ยวที่มีผลต่อความพึงพอใจของนักท่องเที่ยว การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป จำนวน 421 คน ได้มาด้วยวิธีการเลือกตัวอย่างแบบสะดวก ณ แหล่งท่องเที่ยวสำคัญของจังหวัด เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test, One-Way ANOVA และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า พหุปัจจัยทางการท่องเที่ยวในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.27) โดยด้านแหล่งท่องเที่ยวและสิ่งดึงดูดมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด ขณะที่ด้านสิ่งอำนวยความสะดวกและด้านความปลอดภัยอยู่ในระดับมาก ส่วนความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.22) นักท่องเที่ยวที่มีลักษณะทางประชากรศาสตร์แตกต่างกันมีความพึงพอใจไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และพหุปัจจัยทางการท่องเที่ยวร่วมกันพยากรณ์ความพึงพอใจได้ร้อยละ 55.3 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยปัจจัยที่มีอิทธิพลทางบวก เรียงจากมากไปน้อย ได้แก่ ด้านความปลอดภัย (β = 0.440) ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก (β = 0.317) และด้านแหล่งท่องเที่ยวและสิ่งดึงดูด (β = 0.102) ข้อค้นพบสำคัญ คือ
ด้านความปลอดภัยมีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุดแต่มีอิทธิพลต่อความพึงพอใจสูงที่สุด หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงควรยกระดับความปลอดภัยและสิ่งอำนวยความสะดวกในพื้นที่มรดกโลกเป็นลำดับแรก ควบคู่กับการรักษาคุณค่าทางประวัติศาสตร์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2560). รายงานการติดตามสถานภาพการอนุรักษ์อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2567). แผนส่งเสริมการตลาดการท่องเที่ยว พ.ศ. 2567. กรุงเทพมหานคร: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ชุติมา พรหมมา. (2563). องค์ประกอบการท่องเที่ยวและการบริหารจัดการพื้นที่มรดกทางวัฒนธรรม. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ญาณินท์ ช้างหลำ และภิญรดา เมธารมณ์. (2567). พฤติกรรมและความต้องการของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการเดินทางท่องเที่ยวแบบเช้าไปเย็นกลับในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา, 15(1), 89-102.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2561). การพัฒนายุทธศาสตร์การท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร: เฟื่องฟ้า พริ้นติ้ง.
พงษ์ศักดิ์ ผกามาศ และคณะ. (2564). การยกระดับศักยภาพและสิ่งอำนวยความสะดวกทางการท่องเที่ยวในพื้นที่อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา. วารสารนวัตกรรมการจัดการและการท่องเที่ยว, 9(3), 112-127.
พรทิพย์ มณีรัตน์. (2561). การจัดการความปลอดภัยในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรินทร์ สมบูรณ์ และภัครดา เกิดประทุม. (2567). แนวทางการบริหารจัดการและการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์อย่างยั่งยืน โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 17(1), 33-48.
พิชญ์สินี นาคะรักษ์ และคณะ. (2564). การรับรู้คุณค่าเชิงนามธรรมและความผูกพันกับสถานที่ของนักท่องเที่ยวในแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 47(2), 201-215.
ศิริวรรณ เซี่ยงฉิน และคณะ. (2565). การประเมินคุณภาพการบริการตามโมเดล SERVQUAL ในธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจและการจัดการ, 10(2), 75-90.
Best, J. W. (1977). Research in education. (3rd ed.). Englewood Cliffs, NJ, Prentice-Hall.
Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination of the future. Tourism Management, 21(1), 97-116.
Hair, J. F. et al. (2010). Multivariate data analysis. (7th ed.). Upper Saddle River, NJ: Pearson Prentice Hall.
Herzberg, F. et al. (1959). The motivation to work. (2nd ed.). New York: John Wiley & Sons.
Oliver, R. L. (1980). A cognitive model of the antecedents and consequences of satisfaction decisions. Journal of Marketing Research, 17(4), 460-469.
Parasuraman, A. et al. (1985). A conceptual model of service quality and its implications for future research. Journal of Marketing, 49(4), 41-50.
Pine, B. J. & Gilmore, J. H. (1999). The experience economy: Work is theatre & every business a stage. Boston, MA: Harvard Business School Press.
Pizam, A. et al. (1997). Making tourists feel safe: Whose responsibility is it? Journal of Travel Research, 36(1), 23-28.