การส่งเสริมหลักพุทธธรรมในการดำเนินชีวิตของกลุ่มชาติพันธุ์ชาวเล บ้านทุ่งหว้า อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เกี่ยวกับการส่งเสริมหลักพุทธธรรมในการดำเนินชีวิตของกลุ่มชาติพันธุ์ชาวเล บ้านทุ่งหว้า อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา เป็นวิจัยเชิงคุณภาพ ศึกษาเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก นำเสนอผลการวิจัยเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 แนวคิดเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตของกลุ่มชาติพันธุ์ชาวเล บ้านทุ่งหว้า อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา มีการพึ่งพาธรรมชาติอย่างยั่งยืน ความสัมพันธ์ภายในชุมชนมีวิถีชีวิตแบบเครือญาติที่แน่นแฟ้น มีความเชื่อและจิตวิญญาณผูกพันกับธรรมชาติและบรรพบุรุษ มีความเรียบง่ายสามารถปรับตัวได้ตามสถานการณ์ในโลกสมัยใหม่โดยที่ยังคงยึดถือวิถีดั้งเดิมไว้ ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 2 หลักพุทธธรรมที่ปรากฏในการดำเนินชีวิตของกลุ่มชาติพันธุ์ชาวเล ฯ คือ หลักสังคหวัตถุ 4 ประกอบด้วย ทาน การให้ ปิยวาจา การพูดจาไพเราะ อัตถจริยา การบำเพ็ญประโยชน์ และสมานัตตตา การวางตนสม่ำเสมอ ผลการวิจัยตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 3 การส่งเสริมหลักพุทธธรรมในการดำเนินชีวิตของกลุ่มชาติพันธุ์ชาวเล ฯ ได้แก่ การส่งเสริมหลักทานในการแก้ไขปัญหาการขาดความเอื้อเฟื้อในชุมชน โดยการส่งเสริมให้คนในชุมชนมีจิตใจที่พร้อมจะแบ่งปันทั้งสิ่งของเครื่องใช้ แรงกาย และแรงใจ การส่งเสริมหลักปิยวาจา ในการแก้ไขปัญหาการพูดคุยสื่อสารระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์ชาวเลกับผู้คนในชุมชน โดยการส่งเสริมให้ใช้การพูดที่สุภาพและให้เกียรติแก่ผู้อื่นในสังคม การส่งเสริมหลักอัตถจริยา แก้ไขปัญหาการขาดการบำเพ็ญประโยชน์ โดยการให้สมาชิกในชุมชนร่วมมือกันทำกิจกรรมเพื่อพัฒนาชุมชน การส่งเสริมหลัก สมานัตตตา ในการแก้ไขปัญหาการวางตัววางตนให้เหมาะสมในสังคมให้เกิดการยอมรับความแตกต่าง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงมหาดไทย. (2552). โครงการพัฒนาชุมชนชายฝั่งทะเลตามพระราชดำริ. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงมหาดไทย.
จารุณี คงกุล. (2556). ชาวเล: กลุ่มคนพื้นเมืองที่ยังหลงเหลืออยู่ในจังหวัดภูเก็ต. วารสารประวัติศาสตร์, 1(1), 148-163.
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2558). ชุมชนชาวเลในประเทศไทย: การศึกษาความหลากหลายทางชาติพันธุ์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรีดา คงแป้น. (2555). วิกฤติ วิถีชาวเล. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิชุมชนไทย.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2532). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสุนทร ธมฺมวโร (บุญคง). (2560). การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุ 4 ในชุมชนวัดหนองสนม จังหวัดระยอง. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระโสภณ โสภโณ (ทองสม). (2563). การประยุกต์ใช้ หลักสังคหวัตถุ 4 เพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็ง ของชุมชนวัดใหม่ทุ่งคาอำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเกียรติ สัจจารักษ์. (2554). การศึกษาการสื่อสารการศึกษาของชาวเล หมู่เกาะสุรินทร์. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรัสวดี กองสุวรรณ์. (2539). การอบรมเลี้ยงดูเด็กของผู้ปกครองชาวเล. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาทิตยา หมื่นละม้าย. (2559). ประเพณีกินบุญ: พื้นที่ทางวัฒนธรรมของชาวมอแกลน กรณีศึกษาชุมชนมอแกลนบ้านน้ำเค็ม ตำบลบางม่วง อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา. ใน สารนิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต ภาควิชามานุษยวิทยา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.