รูปแบบการเรียนรู้ระบบออนไลน์ และออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ MOOC มหาวิทยาลัยสงฆ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ข้อ 1) เพื่อศึกษารูปแบบการจัดการศึกษาออนไลน์ในระบบเปิดแบบ MOOC 2) เพื่อศึกษาความคิดเห็นที่มีต่อการจัดการศึกษาออนไลน์ระบบเปิดแบบ MOOC ของมหาวิทยาลัยสงฆ์ 3) เพื่อออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ MOOC ของมหาวิทยาลัยสงฆ์ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ รวบรวมข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 15 รูป/คน ผลการวิจัยพบว่า ประเด็นที่ 1 รูปแบบการจัดการศึกษาออนไลน์ในระบบ MOOC ที่เหมาะสมกับมหาวิทยาลัยสงฆ์ควรใช้เทคโนโลยีและสื่อการสอนที่หลากหลาย เช่น วิดีโอ แบบทดสอบออนไลน์ ระบบประเมินผลออนไลน์ และฟอรัมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เพื่อกระตุ้นการมีส่วนร่วมของผู้เรียนและช่วยให้ผู้เรียนสามารถติดตามความก้าวหน้าของตนเองได้อย่างต่อเนื่อง รวมถึงการผสมผสานความทันสมัยทางเทคโนโลยีกับหลักพุทธธรรม เพื่อรองรับการเรียนการสอนด้านพระพุทธศาสนาและตอบสนองผู้เรียนทั้งบรรพชิตและคฤหัสถ์อย่างมีประสิทธิภาพ ประเด็นที่ 2 ผู้เรียนและผู้สอนเห็นความสำคัญของการเข้าถึงและการประเมินผลออนไลน์ ซึ่งช่วยให้การเรียนการสอนมีความยืดหยุ่นและตอบสนองความต้องการของผู้เรียนได้ดีขึ้น โดยเฉพาะการผสมผสานระหว่างการศึกษาดั้งเดิมกับเทคโนโลยีใหม่ ๆ เพื่อให้การเรียนการสอนมีความทันสมัยและมีประสิทธิภาพมากขึ้น ผลการประเมินความพึงพอใจของผู้เรียนต่อกิจกรรม MOOC อยู่ในระดับสูง และเห็นว่ากิจกรรมเหล่านี้ช่วยพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลได้อย่างมีประสิทธิภาพ ประเด็นที่ 3 การออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ MOOC สำหรับมหาวิทยาลัยสงฆ์ควรเน้นทั้งการเรียนรู้ทฤษฎี การฝึกปฏิบัติ และการเรียนรู้ร่วมกัน เพื่อให้ผู้เรียนได้รับประสบการณ์ที่หลากหลายและมีประสิทธิภาพ เมื่อนำกิจกรรมที่ออกแบบไปใช้จริง พบว่าผู้เรียนมีความพึงพอใจในระดับสูง และกิจกรรมเหล่านี้ช่วยพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จารุมน หนูคง และณมน จีรังสุวรรณ. (2566). การออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้แบบผสมผสานร่วมกับ MOOC เพื่อพัฒนาทักษะดิจิทัล. วารสารการศึกษานวัตกรรม, 10(1), 112-128.
จุลมณี สุระโยธิน และคณะ. (2557). สรุปเนื้อหาการสัมมนาวิชาการ เรื่อง นวัตกรรมการเรียนรู้ทักษะเทคโนโลยีในศตวรรษที่ 21. นนทรี: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2559). 80 นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. (พิมพ์ครั้งที่ 7). นนทบุรี: พี บาลานซ์ดีไซด์แอนปริ๊นติ้ง.
ทิศนา แขมมณี. (2551). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: ด่านสุทธาการพิมพ์.
พรพิมล พรพีระชนม์. (2550). การจัดกระบวนการเรียนรู้. สงขลา: เทมการพิมพ์สงขลา.
มาลี สืบกระแส. (2552). การพัฒนารูปแบบองค์การแห่งการเรียนรู้ของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสยาม.
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนยุทธศาสตร์ดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พ.ศ. 2566-2570. เรียกใช้เมื่อ 16 พฤษภาคม 2568 จาก https://www.onde.go.th/
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (2559). โครงการระบบสื่อสาระออนไลน์เพื่อการเรียนรู้ทางไกล เฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีในโอกาสฉลองพระชนมายุ 5 รอบ 2 เมษายน 2558. เรียกใช้เมื่อ 16 พฤษภาคม 2568 จาก http://www. thailibrary.in.th/2016/04/23/oer-mooc-2
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 4). เรียกใช้เมื่อ 16 พฤษภาคม 2568 จาก https://www.onec.go.th/
อภิชาติ รอดนิยม. (2567). การพัฒนาแพลตฟอร์มการวัดและประเมินผลออนไลน์รายวิชาข้อสอบกลาง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์, 7(2), 45-60.
Graham, C. R. (2020). Blended learning models for the 21st century. In C. R. Graham & A. Bonk (Eds.), The handbook of blended learning (pp. 3-21). San Francisco, CA: Pfeiffer.
Means, B. et al. (2014). The effectiveness of online and blended learning: A meta-analysis of the empirical literature. Teachers College Record, 116(1), 1-47.
Thai MOOC. (2023). รายงานผลการดำเนินงานแพลตฟอร์ม Thai MOOC ปี 2566. Retrieved May 16, 2025, from https://www.thaimooc.org/
