ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการเสริมสร้างเครือข่ายเกษตรกร ผู้ปลูกทุเรียนในจังหวัดนนทบุรี
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่นในการเสริมสร้างเครือข่ายเกษตรกรผู้ปลูกทุเรียนในจังหวัดนนทบุรี 2) เพื่อศึกษากระบวนการทำงานของเกษตรกร และ 3) เพื่อนำเสนอแนวทางการนำภูมิปัญญาท้องถิ่นมาเสริมสร้างเครือข่ายเกษตรกร ผู้ให้ข้อมูลสำคัญจากตัวแทนของเกษตรกร ผู้นำศาสนา ผู้นำชุมชน เกษตรอำเภอ และเกษตรตำบล รวมทั้งสิ้น 35 รูป/คน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสัมภาษณ์ที่มีโครงสร้าง และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้แนวคิด 4 M เป็นฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ภูมิปัญญาท้องถิ่นในการเสริมสร้างเครือข่ายเกษตรกรผู้ปลูกทุเรียนในจังหวัดนนทบุรี คือความรู้ ความสามารถ และประสบการณ์ที่สั่งสมจากรุ่นสู่รุ่นของเกษตรกรในพื้นที่จังหวัดนนทบุรี ซึ่งได้นำมาใช้ในการเสริมสร้างเครือข่ายในการปลูก ดูแล และจัดการทุเรียนอย่างมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะพันธุ์ทุเรียนนนท์ที่มีชื่อเสียงเรื่องรสชาติและคุณภาพสูง 2) กระบวนการทำงานของเกษตรกรผู้ปลูกทุเรียนในจังหวัดนนทบุรีมีหลายขั้นตอน ตั้งแต่การเตรียมดิน การปลูก การดูแลรักษา ไปจนถึงการเก็บเกี่ยว การตลาด และจำหน่าย 3) การนำภูมิปัญญาท้องถิ่น มาเสริมสร้างเครือข่ายเกษตรกรผู้ปลูกทุเรียนในจังหวัดนนทบุรี สามารถดำเนินการได้ผ่านแนวทางการแลกเปลี่ยนความรู้และเทคนิคการปลูกทุเรียนแบบดั้งเดิม การพัฒนาเครือข่ายเกษตรกรผ่านเทคโนโลยี การพัฒนาผลิตภัณฑ์และการตลาดเชิงสร้างสรรค์ การสร้างแบรนด์ทุเรียนนนท์ ให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง และการได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐและเอกชน ดังนั้น ภูมิปัญญาท้องถิ่นจึงเสริมสร้างเครือข่ายเกษตรกรด้วยการ ถ่ายทอดองค์ความรู้ ให้กันและกัน ซึ่งจะสามารถสร้างเครือข่ายเกษตรกรเพื่อความเข้มแข็งอย่างยั่งยืน อันจะนำไปสู่การเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันต่อไป
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
นภดล ทองนพเนื้อ. (2544). กระบวนการเรียนรู้และการสืบทอดภูมิปัญญาการใช้สมุนไพรเป็นอาหารและยา. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นฤมล นิราทร. (2543). การสร้างเครือข่ายการทำงาน: ข้อควรพิจารณาบางประการ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นวรัตน์ นิธิชัยอนันต์. (2558). การพัฒนาเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนชายแดนไทย-กัมพูชา. ใน รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
ปาริชาติ วลัยเสถียร และคณะ. (2559). กระบวนการและเทคนิคการทำงานของนักพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ผไท วงศ์อนุตรโรจน์. (2552). กระบวนการสร้างและพัฒนาเครือข่ายทางสังคม : กรณีศึกษา บ้านหนองขาว อําเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี. ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยมหิดล.
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 1. (2 ก.พ. 2568). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการเสริมสร้างเครือข่ายเกษตรกรผู้ปลูกทุเรียนในจังหวัดนนทบุรี. (จ่ามยุ้น ลุงเฮือง, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 2-5. (9 ม.ค. 2568). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการเสริมสร้างเครือข่ายเกษตรกรผู้ปลูกทุเรียนในจังหวัดนนทบุรี. (จ่ามยุ้น ลุงเฮือง, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ให้ข้อมูลสำคัญคนที่ 6-10. (13 ม.ค. 2568). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการเสริมสร้างเครือข่ายเกษตรกรผู้ปลูกทุเรียนในจังหวัดนนทบุรี. (จ่ามยุ้น ลุงเฮือง, ผู้สัมภาษณ์)
พัชรินทร์ สิรสุนทร. (2552). ชุมชนปฏิบัติการด้านการเรียนรู้: แนวคิด เทคนิค และกระบวนการ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิชัย สายศรี เเละคณะ. (2558). ภูมิปัญญาท้องถิ่นของชาวสวนทุเรียนในพื้นที่ตำบลบางกร่าง อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนทบุรี. ใน รายงานการวิจัย. คณะมนุยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
วินิตรา ลีละพัฒนา และคณะ. (2559). การพัฒนาเครือข่ายการท่องเที่ยวเชิงเกษตรในจังหวัดเชียงใหม่. ใน รายงานการวิจัย. สำนักวิจัยและส่งเสริมวิชาการ มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
สามารถ จันทร์สูรย์. (2536). ภูมิปัญญาคืออะไรอย่างไรในวัฒนธรรมก้าวไปกับการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.
สุภาวดี โพธิยะราช. (2547). การส่งเสริมเกษตรยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: เพาเวอร์ พริ้นท์.
เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2546). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการจัดการความรู้. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์อมรินทร์.