การประยุกต์เศรษฐศาสตร์วัฒนธรรมผ่าน Soft Power เพื่อสร้างอุปสงค์สินค้าวัฒนธรรมท้องถิ่นชุมชนเมืองเก่าบ้านดอน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาพฤติกรรมผู้บริโภคและอุปสงค์ของผู้บริโภคต่อสินค้าวัฒนธรรม และ 2) เพื่อศึกษาแนวทางการประยุกต์ใช้เศรษฐศาสตร์วัฒนธรรมผ่าน Soft Power ในการสร้างความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ การวิจัยเป็นการวิจัยแบบผสมผสาน โดยการวิจัยเชิงปริมาณใช้กลุ่มตัวอย่างเป็นนักท่องเที่ยว จำนวน 400 คน วิธีการสุ่มกลุ่มตัวอย่างตามสะดวก เครื่องมือเป็นแบบสอบถามมีดัชนีความสอดคล้องตั้งแต่ 0.80 ขึ้นไปทุกข้อคำถาม โดยแบบสอบถามแบ่งเป็น 3 ส่วน ได้แก่ 1) ข้อมูลผู้ตอบแบบสอบถาม 2) เศรษฐศาสตร์พฤติกรรมและอุปสงค์ผู้บริโภคทางวัฒนธรรม 3) แนวทางการพัฒนาสินค้าและบริการทางวัฒนธรรม สถิติที่ใช้ คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความถดถอยโลจิต และการวิจัยเชิงคุณภาพข้อมูลจากการประชุมกลุ่มย่อย ของผู้มีบทบาทและส่วนร่วมในการส่งเสริม ได้แก่ ผู้นำท้องถิ่น ผู้ประกอบการ ภาคประชาสังคม กลุ่มเยาวชนในพื้นที่ จำนวน 10 คน เพื่อวิเคราะห์เชิงลึกถึงมุมมอง ประสบการณ์ และแนวทางการขับเคลื่อนศักยภาพทางวัฒนธรรมของชุมชน โดยใช้กรอบการวิเคราะห์ SWOT ผลการวิจัย พบว่า อาชีพพนักงานบริษัทเอกชน มีโอกาสตัดสินใจซื้อมากกว่าผู้ที่ประกอบอาชีพอื่น ประมาณ 0.88 เท่า ผู้ที่เลือกซื้อเมื่อเพิ่มปริมาณการซื้อประมาณร้อยละ 10 มีโอกาสตัดสินใจซื้อมากกว่าผู้ที่มีพฤติกรรมอื่น ประมาณ 0.10 เท่า การรับรู้ผ่านแอปพลิเคชันท่องเที่ยว มีโอกาสตัดสินใจซื้อมากกว่าผู้ที่รับรู้จากสื่ออื่น ประมาณ 0.66 เท่า และผลการประชุมกลุ่มย่อย แนวทางประยุกต์เพื่อความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ มุ่งเน้นการสร้างมูลค่าเพิ่มทางเศรษฐกิจและสังคมตามกรอบเศรษฐศาสตร์วัฒนธรรม และการออกแบบกลยุทธ์การตลาดให้ความสำคัญกับผู้บริโภคผ่านการใช้สื่อดิจิทัล พัฒนากิจกรรมและเทศกาลเชิงวัฒนธรรม ผลิตภัณฑ์ร่วมสมัย และการจัดกิจกรรมพิเศษกระตุ้นการกลับมาเยือนซ้ำ พร้อมทั้งพัฒนาระบบรองรับนักท่องเที่ยวมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมเศรษฐกิจระหว่างประเทศ. (2565). บทวิเคราะห์การขับเคลื่อน Soft Power ไทย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการต่างประเทศ.
จารุณี บัวเผื่อน. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการซื้อสินค้าหนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ ในจังหวัดราชบุรี. Journal of Administrative and Management, 7(2), 27-34.
พันธวัช จุลละทรัพย์. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการใช้แอปพลิเคชันวางแผนการ ท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่อง: กรณีศึกษาแอปพลิเคชันวงใน. ใน ปริญญานิพนธ์ วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารเทคโนโลยี. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศูนย์บริการวิชาการเศรษฐศาสตร์ คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2562). รายงานประมวลผลมูลค่าทางเศรษฐกิจของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์จำแนกตามการผลิต และข้อมูลจำนวนแรงงานที่อยู่ในกลุ่มอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ ภายใต้โครงการวิเคราะห์มูลค่าทางเศรษฐกิจ จำนวนแรงงานของเศรษฐกิจสร้างสรรค์ และออกแบบวิธีการและการคัดเลือกข้อมูลเพื่อใช้วัดผลตามตัวชี. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ .
สำนักงานเศรษฐกิจสร้างสรรค์. (2565). รายงานประจำปี 2565. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ซันต้นการพิมพ์ จำกัด.
โอปอ กลับสกุลและคณะ. (2565). แอปพลิเคชันการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและวิถีชุมชนกรณีศึกษาชุมชนบ้านบุและชุมชนเกาะเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. Academic Journal of Phetchaburi Rajabhat University, 12(1), 13-22.
Booms, B. H. & Bitner, M. J. (1981). Marketing Strategies and Organization Structures for Service Firms. In: Marketing of Services, American Marketing Association, Chicago, 10(3), 47-51.
Bourdieu, P. (1984). Distinction: A Social Critique of the Judgment of Taste. London: Routledge & Kegan Paul.
Cochran, W. G. (1977). Wiley: Sampling Techniques. (3rd ed). New York: John Wiley & Sons.
Kotler, P. & Armstrong, G. (2017). Principles of Marketing. Pearson, 9(5), 39-48.
Kotler, P. & Kelvin, K. (2016). Marketing Management. (15th global edition). Edinburgh: Pearson Education.
Levitt, H. (1965). Performance deficit and auditory inefficiencies in schizophrenia. Journal of Nervous and Mental Disease, 140(4), 290-296.
Marshall, Alfred. (1920). Principles of economics; an introductory volume. London: Macmillan.
Perloff, Jeffrey M . (2004). Microeconomics. (3rd ed). Boston: Pearson Addison Wesley.
Richards, G. (2018). Cultural Tourism: A Review of Recent Research and Trends. Journal of Hospitality and Tourism Management, 36(2018), 12-21.
Throsby, D. (2001). Economics and Culture. Cambridge: Cambridge University Press.
