พฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเองด้านการใช้สื่อดิจิทัล ของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเองด้านการใช้สื่อดิจิทัลของนักศึกษาฝึกป ระสบการณ์วิชาชีพครู 2) วิเคราะห์ความต้องการจำเป็นของพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเอง และ 3) เสนอแนวทางในการส่งเสริมพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเอง การศึกษาวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ โดยมีกระบวนการวิจัย ดังนี้ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช ปีการศึกษา 2568 จำนวน 204 คน ได้จากการสุ่มอย่างง่ายตามตารางของเครจซี่และมอร์แกน โดยใช้แบบสอบถามในการเก็บข้อมูล เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและค่าดัชนี PNI modified ผลการวิจัยพบว่า สภาพปัจจุบันของพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเองด้านการใช้สื่อดิจิทัลของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู โดยรวมอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ย 3.80 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.48 และสภาพที่พึงประสงค์โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด มีค่าเฉลี่ย 4.59 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.41 ความต้องการจำเป็นของพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเองด้านการใช้สื่อดิจิทัลของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู พบว่า โดยภาพรวมมีค่าดัชนีความต้องการจำเป็น PNI เท่ากับ 0.21 และข้อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเอง พบว่า 1) ด้านการออกแบบพัฒนากิจกรรมและวิธีการเรียนรู้เป็นหัวข้อที่นักศึกษาต้องการพัฒนาสูงสุด 2) สื่อดิจิทัลที่นักศึกษาต้องการพัฒนาที่จะช่วยอำนวยความสะดวกในการจัดการเรียนการสอน ได้แก่ Interactive, เกม, Gamification, Active Learning และ 3) นักศึกษารุ่นใหม่ควรได้รับการพัฒนาด้านการออกแบบและสร้างสื่อดิจิทัลเชิงสร้างสรรค์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฤช พรสินพร และสถิรพร เชาวน์ชัย. (2565). การจัดการเรียนรู้ด้วยสื่อดิจิทัลของครู. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 29(2), 67-84.
กุลิสรา จิตรชญาวณิช. (2564). การจัดการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิราพร ทองแท้. (2565). การใช้สื่อดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสารครุศาสตร์ปริทัศน์, 39(1), 55-70.
ชมภูนุช พุฒิเนตร. (2563). รูปแบบการพัฒนาทักษะดิจิทัลแบบออนไลน์ด้วยการเรียนรู้แบบเชิงรุกสำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู เพื่อเตรียมความพร้อมสู่ยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 17(1), 71-80.
ณฤทธิ์ จึงสมาน. (2566). ทักษะความเป็นพลเมืองดิจิทัลสำหรับนักศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(12), 197-208.
ธนวัตน์ พูลเขตนคร และคณะ. (2564). การออกแบบและพัฒนาสื่อการเรียนรู้ออนไลน์เพื่อตอบสนองพฤติกรรมการเรียนของผู้เรียนในยุคดิจิทัล. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 7(1), 215-229.
นิศารัตน์ ชื่นใจ. (2564). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างทักษะการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของครู. ใน วิทยานิพนธ์การบริหารและพัฒนาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พรทิพย์ พันธ์โห. (2563). การสำรวจมุมมองของนักศึกษาภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศ (EFL) ต่อการใช้การเล่าเรื่องผ่านสื่อดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ด้วยตนเอง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 11(1), 85-100.
พิมพ์ลดา ศิริเวช. (2564). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลของนักศึกษาครู. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 13(2), 88-101.
พูนพิภพ เกษมทรัพย์. (2563). เทคโนโลยีกับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภัทรสุดา ยะบุญวัน และศิวนิต อรรถวุฒิกุล. (2565). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ เรื่อง การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลสำหรับการเรียนการสอนด้วยสื่ออินโฟกราฟิก. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 20(2), 73-87.
มูลนิธิสถาบันวิจัยระบบการศึกษา. (2566). รายงานผลการวิจัยสถานการณ์การผลิตครูในประเทศไทย พ.ศ. 2566. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุภาวดี นาคสวัสดิ์ และคณะ. (2563). การวิเคราะห์ความต้องการจำเป็นพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาครูในยุคดิจิทัล. วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษา, 15(3), 45-60.
สุวิมล ชูศิลป์. (2565). บทบาทครูไทยกับเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการจัดการศึกษา. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 8(2), 134-149.
อรพรรณ วิชัย. (2561). พฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู: กรณีศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 20(1), 99-114.
อัญชริกา จันจุฬา. (2563). การพัฒนาสื่อนิทัศน์อินโฟกราฟิกรูปแบบ Animation เพื่อการเรียนรู้. ใน วิทยานิพนธ์เทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษามหาบัณฑิต สาขาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา. มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ.
Anderson, T. (2008). The theory and practice of online learning. (2nd ed.). Edmonton, AB, Canada: Athabasca University Press.
Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. Chicago, IL: Follett Publishing Company.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Li, Y. (2024). The impact of digital educational games on students’ motivation and engagement. Journal of Educational Research, 38(2), 115-130.
Polit, D. F. & Beck, C. T. (2006). The content validity index: Are you sure you know what's being reported? Research in Nursing & Health, 29(5), 489-497.
Zimmerman, B. J. (2000). Attaining self-regulation: A social cognitive perspective. In M. Boekaerts, P. R. Pintrich, & M. Zeidner (Eds.), Handbook of self-regulation (pp. 13-39). San Diego, CA: Academic Press.
