การศึกษาศักยภาพและเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชนบนฐานรากวัฒนธรรมวิถีพุทธ ในอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนบนฐานรากวัฒนธรรมวิถีพุทธ เส้นทางการท่องเที่ยวชุมชนบนฐานรากวัฒนธรรมวิถีพุทธ และกิจกรรมการท่องเที่ยวชุมชนบนฐานรากวัฒนธรรมวิถีพุทธ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ พระสงฆ์ นักท่องเที่ยว เจ้าหน้าที่ภาครัฐ จำนวน 25 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า ศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนบนฐานรากวัฒนธรรมวิถีพุทธ แสดงให้เห็นถึงความพร้อมในด้านความสะดวก มีระบบนำทางออนไลน์และป้ายบอกทาง ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก มีการจัดการที่ดี ทั้งลานจอดรถ ห้องน้ำสะอาด และศูนย์ข้อมูล ด้านสภาพแวดล้อม วัดต่าง ๆ มีความงดงามทางพุทธศิลป์และสภาพแวดล้อมที่เป็นเอกลักษณ์ ดึงดูดนักท่องเที่ยว ด้านคุณค่าและความสำคัญ แหล่งท่องเที่ยวเหล่านี้สะท้อนถึงคุณค่าทางศาสนา และวัฒนธรรม เส้นทางการท่องเที่ยวชุมชนวิถีพุทธ แบ่งออกเป็นหลายกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มวัดที่มีกิจกรรมการท่องเที่ยวชุมชนบนฐานรากวัฒนธรรมวิถีพุทธเน้นความสวยงามของพุทธศิลป์ เช่น วัดแสนสุขสุทธิวราราม กลุ่มวัดที่มีกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงประเพณีและวัฒนธรรมพุทธ โดยเน้นการจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมและเกจิอาจารย์ ได้แก่ วัดตาลล้อม และวัดอ่างศิลา กลุ่มวัดที่เป็นแหล่งเรียนรู้ด้านประวัติศาสตร์ ชุมชนและพระพุทธศาสนา ได้แก่ วัดใหญ่อินทาราม (พระอารามหลวง) และวัดต้นสน และกลุ่มวัดที่เน้นการปฏิบัติธรรมตามหลักพุทธศาสนา ได้แก่ วัดนอก และวัดเก่าโบราณ ส่วนกิจกรรมการท่องเที่ยวชุมชนบนฐานรากวัฒนธรรมวิถีพุทธ ที่จัดขึ้นภายในวัดแต่ละแห่ง เช่น การสักการะพระพุทธรูป การศึกษาประวัติศาสตร์ และการปฏิบัติธรรม
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงมหาดไทย. (2566). มาตรฐานการส่งเสริมการท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร: กรมส่งเสริมการปกครอง.
นฤมล สมิตินันทน์. (2566). การท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร: คณะพาณิชยศาสตร์เพื่อการบัญชีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บดินทร์ สุขใหม่. (2 ก.พ. 2568). วัดที่เหมาะกับการจัดทำเป็นเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชน. (เขมจิรา พิทักราษฎร์, ผู้สัมภาษณ์)
ปิ่นเพชร จำปา. (2565). วัฒนธรรมการท่องเที่ยวของคนไทย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระมหาสุทิตย์ อาภากโร. (2559). รูปแบบการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวประเภทวัดในกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาท่องเที่ยวไทยและสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
พลอยศรี โปราณานนท์. (2564). การท่องเที่ยวเบื้องต้น. เชียงใหม่: มิ่งเมือง.
พัชรภรณ์ ก้อนสิน และคณะ. (2559). การประเมินศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวเพื่อจัดเส้นทางการท่องเที่ยวโครงข่ายสามพันโบก. ขอนแก่น: เทคโนโลยีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
รัตนา กาญจนาดล. (28 ม.ค. 2568). กิจกรรมการท่องเที่ยว ความงดงามพุทธศิลป์ของวัด. (เขมจิรา พิทักราษฎร์, ผู้สัมภาษณ์)
ราณี อิสิชัยกุล. (2546). ความรู้เบื่องต้นเกี่ยวกับการท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศุภศักดิ์ เจริญศิลป์. (25 ม.ค. 2568). ศักยภาพการท่องเที่ยวของวัดในจังหวัดชลบุรี. (เขมจิรา พิทักราษฎร์, ผู้สัมภาษณ์)
สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดระยอง. (2566). องค์ประกอบของพฤติกรรมนักท่องเที่ยว. ระยอง: สำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬา.
สำนักงานจังหวัดชลบุรี. (2564). ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดชลบุรี พ.ศ. 2560–2565. ชลบุรี: สำนักงานจังหวัดชลบุรี.
อิทธิวัตร ศรีสมบัติ และคณะ. (2560). สายธารธรรมลุ่มแม่น้ำมูล: ศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงพุทธกลุ่มจังหวัดอีสานใต้. สุรินทร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.