ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาทักษะการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารของนักศึกษาต่างชาติ กลุ่มมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นในการพัฒนาทักษะการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารของนักศึกษาต่างชาติ กลุ่มมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลและแนวทางการพัฒนาการพัฒนาทักษะการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารของนักศึกษาต่างชาติ กลุ่มมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาต่างชาติ กลุ่มมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล จำนวน 400 คน โดยใช้การสุ่มตัวอย่างแบบสะดวก เครื่องมือการวิจัย คือ แบบสอบถามความต้องการจำเป็นที่มีลักษณะเป็นรูปแบบการตอบสนองคู่ 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และจัดลำดับความสำคัญโดยใช้ (PNImodified) โดยมีค่า IOC เฉลี่ยทุกข้อเท่ากับ 0.94 และความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.82 ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพความเป็นจริงของการพัฒนาทักษะการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารของนักศึกษาต่างชาติในภาพรวม ประกอบด้วยทักษะการฟัง พูด อ่าน เขียน การใช้เชิงวิชาการ การสื่อสารในสถานการณ์จริง การใช้คำศัพท์ พบว่า มีการแสดงพฤติกรรมอยู่ในระดับน้อย ทุกทักษะ และสภาพต้องการที่พึงประสงค์มีความต้องการอยู่ในระดับมาก ทุกทักษะ 2) ผลการวิเคราะห์การจัดลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็นด้านของการพัฒนาทักษะการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารของนักศึกษาต่างชาติ กลุ่มมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล พบว่า ด้านทักษะการเขียนมีความต้องการจำเป็นสูงสุด ลำดับที่ 1 มีค่า PNImodified = 0.88 3) แนวทางการพัฒนาการพัฒนาทักษะการใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารของนักศึกษาต่างชาติ กลุ่มมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล การเรียนรู้ภาษาไทยของนักศึกษาต่างชาติจำเป็นต้องใช้การสอนที่หลากหลายครอบคลุมทุกด้าน พัฒนาทักษะภาษาไทยเน้นเรียนสนุก มีส่วนร่วม ใช้เทคโนโลยี แอพ และสื่อที่เหมาะสม เน้นการใช้ภาษาไทยในสถานการณ์จริง ส่งเสริมการใช้จริง และให้กำลังใจ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกียรติสุดา บุญส่ง และสุภา พูนผล. (2562). การพัฒนาชุดฝึกทักษะการเขียนภาษาไทยด้วยตนเองสําหรับนักศึกษาชาวต่างประเทศ. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ, 32(2), 50-65.
จิรวัฒน์ เพชรรัตน์ และอัมพร ทองใบ. (2555). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
เชษฐ์ ศิริสวัสดิ์ และคณะ. (2563). การพัฒนาหลักสูตรการอบรมภาษาไทยระยะสั้นสำหรับนักศึกษาชาวจีนของ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 15(2), 92-97.
นิภา กู้พงษ์ศักดิ์. (2555). ปัญหาการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาต่างชาติ:กรณีศึกษานักศึกษาจีนมหาวิทยาลัยกรุงเทพ. วารสารรามคำแหง ฉบับมนุษยศาสตร์, 31(1), 123-139.
สมพร เกษมสุข. (2558). การเรียนการสอนภาษาไทยสำหรับนักศึกษาต่างชาติในระดับอุดมศึกษา. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 9(2), 4-58.
สัญญาศรณ์ สวัสดิ์ไธสง. (2560). วิธีวิจัยทางรัฐประศาสนศาสตรเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: แดเน็กซ์ อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.
สุกัญญา พันธ์เกษม. (2561). แรงจูงใจในการเรียนภาษาไทยของนักศึกษาต่างชาติ. วารสารภาษาและวัฒนธรรม, 14(3), 120-135.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การประเมินความต้องการจำเป็น: แนวคิดและเทคนิค. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2562). การพัฒนาหลักสูตรภาษาไทยสำหรับชาวต่างชาติบนฐานวัฒนธรรม. วารสารครุศาสตร์, 47(1), 88-102.
อิทธิพัทธ์ สุวทันพรกูล. (2562). การวิจัยทางการศึกษา แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of Psychological Test. (5th ed.). New York: Harper Collins.
Hutchinson, T. & Waters, A. . (1987). English for Specific Purposes: A learning-centred approach. United Kingdom: Cambridge University Press.
Hymes, D. (1972). On communicative competence. Harmondsworth: Penguin Books.
John, W. B. (1981). Research in education. (4th ed.). Englewood Cliffs: Prentice-Hall.
Kaufman, R. (1994). A needs assessment audit. New Jersey: Educational Technology Publications.
Krashen, S. D. (1982). Principles and practice in second language acquisition. Oxford England: Pergamon Press.
Nation, I. S. P. (2009). Teaching ESL/EFL reading and writing. New York: Routledge.
