กฎหมายต้นแบบว่าด้วยการจัดทำบริการสาธารณะโดยภาคประชาสังคมไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาทางกฎหมายของการจัดทำบริการสาธารณะโดยภาค
ประชาสังคม ศึกษาวิเคราะห์การบังคับใช้กฎหมายของญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ฮังการี เปรียบเทียบกับประเทศไทย รวมถึงวิเคราะห์กฎหมายต้นแบบที่เหมาะสมสำหรับประเทศไทย โดยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งใช้ข้อมูลจากเอกสารทั้งของไทยและต่างประเทศ มีเครื่องมือในการวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์จากกลุ่มบุคคล 5 กลุ่ม ได้แก่ ภาคประชาสังคม เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานกับภาคประชาสังคม นักกฎหมาย นักการเมืองและอาจารย์มหาวิทยาลัย แล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์เชิงเนื้อหาเปรียบเทียบ ผลการวิจัยพบว่า ปัจจุบันประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายเกี่ยวกับการจัดทำบริการสาธารณะโดยภาคประชาสังคม ไม่มีการรับรองหรือคุ้มครอง
ภาคประชาชนซึ่งมีจิตอาสาที่ได้เข้าร่วมปฏิบัติงานในหน่วยงานของรัฐหรือเอกชน ก่อให้เกิดความไม่เป็นธรรมทางกฎหมายแก่ภาคประชาสังคมดังกล่าว รวมทั้งไม่ได้มีการกำหนดปริมณฑลหรือขอบเขตแห่งการจัดทำบริการสาธารณะ และระบบการป้องกันและแก้ไขการดำเนินการอันฉ้อฉล อันอาจส่งผลกระทบร้ายแรงต่อรัฐหรือต้องผูกพันตามพันธสัญญาระหว่างประเทศจากการดำเนินงานของภาคประชาสังคมที่ไม่มีขอบเขต จึงมีความจำเป็นเร่งด่วนที่ต้องมีกฎหมายต้นแบบว่าด้วยการจัดทำบริการสาธารณะโดยภาคประชาสังคม ซึ่งมีสาระสำคัญเกี่ยวกับการจัดทำบริการสาธารณะโดยภาคประชาสังคม ส่งเสริม สนับสนุน คุ้มครองป้องกันบุคคลดังกล่าว กับทั้งบัญญัติให้มีปริมณฑลแห่งการดำเนินงาน มาตรการทางกฎหมายที่ใช้ในการคุ้มครอง กลไกในการตรวจสอบ สิทธิประโยชน์ที่ควรได้รับ กับทั้งกองทุนที่ใช้ในการจัดทำบริการสาธารณะ รวมตลอดถึงองค์กรที่ให้การสนับสนุน ส่งเสริม คุ้มครองป้องกันบุคคลเช่นว่านั้น เพื่อให้ภาคประชาสังคมเป็นหุ้นส่วนกับรัฐในการจัดทำบริการสาธารณะได้อย่างแท้จริง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ. (2568). รายงานสถิติองค์กรภาคประชาสังคมระดับประเทศ. เรียกใช้เมื่อ 26 พฤศจิกายน 2568 จาก https://dsdw.go.th/CsoStat
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (2552). พระราชอำนาจกับประชาชนในประวัติศาสตร์ไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: ฟ้าเดียวกัน.
นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2560). หลักกฎหมายปกครองเกี่ยวกับบริการสาธารณะ. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
พรชัย เทพปัญญา. (2551). แนวคิดประชาสังคมกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 1). เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ภัทธิรา ธีรสวัสดิ์. (2566). Human error…หนึ่งองค์ความรู้พื้นฐานของนักสื่อสารเพื่อการจัดการนวัตกรรม. เรียกใช้เมื่อ 3 ธันวาคม 2568 จาก http://cosci.swu.ac.th/news-event/cas
วรพจน์ วิศรุตพิชญ์. (2564). กฎหมายปกครอง. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์นิติธรรม.
วรรณวิภา สัตตธรรมกุล. (2557). ปัญหากฎหมายในการคุ้มครองอาสาสมัครจากความรับผิดเพื่อละเมิด. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรศักดิ์ มหัทธโนบล. (2561). การเมืองการปกครองไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
International Center for Not-For-Profit Law and United Nations Development Programme. (2009). The Role of Legal Reform in Supporting Civil Society: An Introductory Primer. Retrieved December 21, 2020, from https://www.undp.org/publications/role-legal-reform-supporting-civil-society-introductory-primer
Sutharee, W. (2020). Freedom of association in Thailand: an assessment of the enabling environment for civil society. Retrieved December 21, 2020, from https://www. civicus.org/documents/reports-and-publications/eena-reports/thailand-CIVICUS-FOA-assessment_en.pdf