แนวทางในการป้องกันอุทกภัยเชิงบูรณาการขององค์การบริหารส่วนตำบลองครักษ์ อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี
คำสำคัญ:
แนวทางการป้องกันอุทกภัยแบบบูรณาการบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาของการป้องกันอุทกภัยในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลองครักษ์ อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี และเพื่อเสนอแนวทางที่เหมาะสมในการป้องกันอุทกภัยแบบเชิงบูรณาการขององค์การบริหารส่วนตำบลองครักษ์ อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ศึกษา คือ ได้แก่ 1) ตัวแทนประชาชนและผู้นำชุมชน จำนวน 8 คน และ 2) ตัวแทนจากหน่วยงานราชการ ตำบลองครักษ์อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี จำนวน 7 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือ แบบสัมภาษณ์ ที่ได้ตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหา และข้อเสนอแนะจากนั้นนำมาวิเคราะห์ค่าความเที่ยงตรงของเนื้อหา ผลการศึกษา พบว่า 1) การดำเนินการเฝ้าระวังอุทกภัยมีการสังเกตการณ์สถานการณ์น้ำในพื้นที่การติดตามข่าวสารจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องการประกาศจากผู้นำชุมชนรวมถึงการเตือนภัยเพื่อเตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์อุทกภัยที่อาจจะเกิดขึ้น 2) ประเด็นการป้องกันอุทกภัยแบบเชิงบูรณาการ ด้านการป้องกันอุทกภัย พบว่า มีการประสานงานร่วมกันระหว่างหน่วยงานราชการ และประชาชนโดยมีการติดตั้งประตูระบายน้ำ มีการทำผนังกั้นน้ำ กำแพงกั้นน้ำ ขุดลอกคูคลองรวมไปถึงการเตรียมทราบและกระสอบทราย 3) ประเด็นการป้องกันอุทกภัยแบบเชิงบูรณาการ ด้านการบรรเทาอุทกภัย พบว่า การเข้าช่วยเหลือ บรรเทาความเดือดร้อนให้กับประชาชนผู้ประสบภัยต้องอาศัยความร่วมมือ จากหน่วยงานที่มีความเชี่ยวชาญในการป้องกันและบรรเทาอุทกภัยโดยตรง และประเด็นการป้องกันอุทกภัยแบบเชิงบูรณาการ ด้านการมีส่วนร่วมของประชาชนพบว่า ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมในการเฝ้าระวัง ป้องกัน และบรรเทาอุทกภัยอยู่ในระดับที่ดี
เอกสารอ้างอิง
กัมปนาท วุฒิการกำจร. (2560). การบริหารจัดการและส่งมอบความช่วยเหลือของอุปโภคบริโภคใน สถานการณ์ฉุกเฉินแก่ผู้ประสบภัย.การค้นคว้าอิสระรัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2563). การลดความเสี่ยงจากสาธารณภัย.บริษัท เวิร์ค พริ้นติ้ง จำกัด.
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2546). ภาพอนาคตและคุณลักษณะของคนไทยที่พึงประสงค์. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
ชาย โพธิสิตา. (2550). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์พับลิชชิ่ง.
ไททัศน์ มาลา วิไลลักษณ์ เรืองสม และวลัยพร ชิณศร. (2561). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการ จัดการปัญหาอุทกภัย:วิเคราะห์แผนการบริหารจัดการอุทกภัยของเทศบาลนครรังสิต จังหวัดปทุมธานี.วารสารการเมืองการปกครอง, 8 (1), 209-228.
ทศพล อัครพงษ์ไพบูลย์ เพ็ญศรี ฉิรินัง อรุณ รักธรรม และสมพร เฟื่องจันทร์ (2564). การจัดการภัยพิบัติเชิงบูรณาการ: วิเคราะห์บทบาท กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยกระทรวง มหาดไทย. Journal of Politics and Governance, 11(3), 87-98.
พัชรา บุญมี. (2561). การปรับตัวของประชาชนในการป้องกันและบรรเทาอุทกภัยในเขตตำบลท่าขอนยาง อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม.การค้นคว้าอิสระปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
แพรชมพู ประเสริฐศรี. (2566). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการแก้ไขปัญหาอุทกภัยในพื้นที่ลุ่มน้ำยม กรณีศึกษาตำบลวังจิก อำเภอโพธิ์ประทับช้าง จังหวัดพิจิตร. การประชุมทางวิชาการของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 53,1322-1331. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
เรืองฤทธิ์ ประเทียบอินทร์. (2564). การบริหารจัดการอุทกภัยของเทศบาลตำบลบ้านกลาง อำเภอเมืองปทุมธานี
จังหวัดปทุมธานี. วารสารสังคมศาสตร์และศาสตร์รวมสมัย,4 (1), 1-15.
ศูนย์เชื่อมโยงความรู้และการวิจัยนวัตกรรมด้านภัยพิบัติ. (2565). สถานการณ์และแนวโน้มการเกิดภัยพิบัติ. สืบค้นเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2566, จาก http://www.cusri.chula.ac.th/wp- content/uploads/2019/09/%E0%B8%AAB8%B4.pdf
สุกัญญา แสงกล้า ชลธิชา พลมะศรี และวรฉัตร วริวรรณ. (2564). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต่อการจัดการภัยพิบัติ กรณีศึกษา: องค์การบริหารส่วนตำบลบึงเกลือ อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารสังคมศาสตร์ นิติรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 5(2), 36 – 37.
เสรี ศุภราทิตย์. (2562). ส่องวิกฤต-มาตรการรับมือภัยแล้ง “เอลนีโญ” ระหว่างรอรัฐบาลใหม่. สืบค้นเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2566, จาก https://greennews.agency/?p=35314.
เสาวลักษณ์ โกศลกิตติอัมพร. (2564). การขับเคลื่อนเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืนของประเทศไทย.วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 7 (3), 56-66.
สมพร คุณวิชิต. (2561). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการจัดการสาธารณภัยแบบเบ็ดเสร็จ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.