รูปแบบการบริหารสถานศึกษาวิถีใหม่ด้วยกระบวนการ 5P Strategy เพื่อเสริมสร้างระบบการประกันคุณภาพการศึกษาภายในของ โรงเรียนบ้านกลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา พัฒนา ทดลองใช้ และประเมินผลรูปแบบการบริหารสถานศึกษาวิถีใหม่ด้วยกระบวนการ 5P Strategy เพื่อเสริมสร้างระบบการประกันคุณภาพการศึกษาภายในของโรงเรียนบ้านกลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา เขต 1 โดยดำเนินการวิจัยใน 4 ขั้นตอน ได้แก่ 1) ศึกษาองค์ประกอบของรูปแบบจากเอกสาร บริบทของโรงเรียน และการสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ 2) พัฒนารูปแบบโดยยกร่างและตรวจสอบความตรง 3) ทดลองใช้รูปแบบ และ 4) การประเมินรูปแบบกับคณะกรรมการการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา จำนวน 15 คน ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการบริหารสถานศึกษาวิถีใหม่ด้วยกระบวนการ 5P Strategy ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบหลัก คือ หลักการ จุดมุ่งหมาย องค์ประกอบการพัฒนาคุณภาพการศึกษาใน 3 ด้าน การบริหารสถานศึกษาวิถีใหม่ด้วยกระบวนการ 5P Strategy ซึ่งประกอบด้วย 5 ขั้นตอน ได้แก่ (1) ขั้นปรับฐาน (Preparation) : เตรียมพร้อมทรัพยากรและโครงสร้างพื้นฐาน (2) ขั้นปักเป้า (Pursuit) : กำหนดเป้าหมายและมุ่งสู่ความสำเร็จ (3) ขั้นประสาน (Partnership) : ประสานพลังและร่วมมือกันอย่างเป็นระบบ (4) ขั้นประเมิน (Performance) : ประเมินผลและวิเคราะห์องค์รวม (5) ขั้นปรับปรุง (Progress) : ปรับปรุงและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง รวมถึงผลลัพธ์ และเงื่อนไขสู่ความสำเร็จและการเติบโตอย่างยั่งยืน ผลการทดลองใช้รูปแบบพบว่า ผลสัมฤทธิ์ทางวิชาการของผู้เรียนอยู่ในระดับดีเลิศ และคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของผู้เรียนอยู่ในระดับยอดเยี่ยม เป็นไปตามค่าเป้าหมายที่กำหนดไว้
ส่วนผลการประเมินรูปแบบการบริหารสถานศึกษาวิถีใหม่ด้วยกระบวนการ 5P Strategy พบว่า ในภาพรวมมีความเป็นไปได้ ความเป็นประโยชน์ ความถูกต้องครอบคลุม และความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด แสดงให้เห็นว่ารูปแบบการบริหารนี้สามารถนำไปใช้พัฒนาระบบการประกันคุณภาพการศึกษาภายในของสถานศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เฉลิมพร กุมภา. (2563). การพัฒนารูปแบบการบริหารงานการประกันคุณภาพการศึกษาของโรงเรียนขนาดเล็ก. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
โชติ บดีรัฐ. (2558). การบริหารมุ่งเน้นผลสัมฤทธิ์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิพาวดี เมฆสวรรค์. (2543). การบริหารมุ่งเน้นผลสัมฤทธิ์. กรุงเทพมหานคร: คณะกรรมการว่าด้วยการปฏิบัติราชการเพื่อประชาชนของหน่วยงานของรัฐ สำนักงานข้าราชการพลเรือน.
ธีระ รุญเจริญ. (2550). การพัฒนารูปแบบการบริหาร. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์. (2562). การพัฒนาระบบประกันคุณภาพการศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิชัย ลีพิพัฒน์ไพบูลย์. (2550). การบริหารคุณภาพทั่วทั้งองค์การ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เอ็กซเปอร์เน็ท.
พิเชฐ โพธิ์ภักดี. (2553). การพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนนิติบุคคล สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนตรา ฟักมงคล. (2564). รูปแบบการบริหารจัดการเพื่อยกระดับการประกันคุณภาพการศึกษาภายในโรงเรียนราชานุบาล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 1. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(3), 334-350.
รัตนา ดวงแก้ว. (2559). ทฤษฎีเชิงระบบแบบเปิด: การประยุกต์ใช้ในการบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โรงเรียนบ้านกลาง. (2565). รายงานประจำปีของสถานศึกษา ปีการศึกษา 2565. สงขลา: โรงเรียนบ้านกลาง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา เขต 1.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2553). การวิจัยและพัฒนารูปแบบ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 2(1), 1-16.
วิวัฒน์ น้อยพิทักษ์. (2563). ปัญหาการประกันคุณภาพการศึกษาภายในสถานศึกษาระดับประถมศึกษา. วารสารการประกันคุณภาพการศึกษา, 15(3), 42-58.
วิสุทธิ์ วิจิตรพัชราภรณ์. (2560). ภาวะผู้นำการศึกษาไทยในยุคการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2546). แนวทางการประกันคุณภาพการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
สำนักประกันคุณภาพการศึกษา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. (2565). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายในสถานศึกษา. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
สุขใจ ไชยมาตย์. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมระบบการประกันคุณภาพการศึกษาภายในโรงเรียนโสตศึกษาจังหวัดนครปฐม. สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
สุรินทร์ จาดเปรม. (2563). รูปแบบการบริหารการประกันคุณภาพการศึกษาสมรรถนะสูงของโรงเรียนประถมศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
Bangkok Post. (2021). Thailand's education crisis: O-NET results analysis. Bangkok: Bangkok Post Public Company Limited.
Borg, W. R. & Gall, M. D. (1989). Educational research: An introduction (5th ed.). New York: Longman.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Cambridge. MA: MIT Press.
Joyce, B. & Weil, M. (2000). Models of teaching. (6th ed.). Boston: Allyn and Bacon.
OECD. (2019). PISA 2018 Results: What Students Know and Can Do. Paris: OECD Publishing.
__________. (2023). PISA 2022 results: The state of learning and equity in education. Paris: OECD Publishing.
Partnership for 21st Century Skills. (2009). Framework for 21st century learning. Tuscon, AZ: Partnership for 21st Century Skills.
United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. New York: United Nations.
World Bank & EEF. (2024). Thailand skills assessment: Literacy, numeracy, and digital skills. Washington, DC: World Bank Group.
