การพัฒนารูปแบบการนิเทศการจัดการเรียนรู้ตามกรอบ ROSES Model โดยใช้กระบวนการ PDCA บูรณาการชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพและการวิจัยในชั้นเรียน เพื่อยกระดับสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูในสถานศึกษา โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครู 2) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการนิเทศโดยใช้กระบวนการ PDCA ที่บูรณาการชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพและการวิจัยในชั้นเรียน 3) พัฒนารูปแบบการนิเทศตามกรอบ ROSES Model 4) ทดลองใช้รูปแบบ และ 5) ผลการใช้รูปแบบ การวิจัยเป็นการวิจัยและพัฒนา ดำเนินการ 5 ขั้นตอน กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยครูผู้สอน และนักเรียน รวมทั้งสิ้น 232 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ แบบประเมินคุณภาพ แบบประเมินความพึงพอใจ และแบบประเมินสมรรถนะ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็น ผลการวิจัยพบว่า สมรรถนะของครูอยู่ในระดับมาก (μ = 3.81) กรอบแนวคิดประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ ได้แก่ ปัจจัยนำเข้า กระบวนการนิเทศ ผลลัพธ์ และปัจจัยความสำเร็จ สภาพปัจจุบันอยู่ในระดับมาก สภาพที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมาก ความต้องการจำเป็นเรียงจากมากไปน้อย ได้แก่ การวิเคราะห์ผู้เรียน การออกแบบการจัดการเรียนรู้ การวัดและประเมินผล และการนำผลการนิเทศไปพัฒนาคุณภาพการสอน (PNI = 0.18 ทุกด้าน) รูปแบบ ROSES Model ประกอบด้วย 3 ส่วน บูรณาการกระบวนการ PDCA กับกลไก ROSES ทั้ง 5 กลไก ผู้ทรงคุณวุฒิประเมินคุณภาพรูปแบบด้านความถูกต้องความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุดทุกด้าน ผลการนำรูปแบบไปใช้พบว่า ครูมีความพึงพอใจและสมรรถนะการจัดการเรียนรู้อยู่ในระดับมากที่สุด และนักเรียนประเมินสะท้อนการจัดการเรียนรู้ของครูอยู่ในระดับมากที่สุด แสดงให้เห็นว่ารูปแบบมีประสิทธิผลและสามารถนำไปใช้พัฒนาการนิเทศการจัดการเรียนรู้ของสถานศึกษาได้อย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กุลธิดา ซุ่นอินทร์ และคณะ. (2568). การพัฒนาแนวทางการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโดยใช้วงจรคุณภาพ (PDCA). วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 7(4), 37-56.
ณฐาภพ ฟ้ากระจ่าง และรัตนา กาญจนพันธุ์. (2568). การจัดการนิเทศภายในยุคไทยแลนด์ 4.0 ตามการรับรู้ของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 5(6), 1387-1402.
ณัฐวุฒิ ภูมิพันธุ์. (2567). การพัฒนาโมเดลการนิเทศการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูแบบออนไลน์เพื่อส่งเสริมสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาครู สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์. วารสารการบริหารการศึกษา มมร.วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 4(2), 151-165.
นวพรรณ อินต๊ะวงศ์. (2565). การพัฒนารูปแบบการนิเทศโดยใช้ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกในการพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนดรุณวิทยา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(3), 426-442.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย 1. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
พงศ์ดนัย เดชเดชะโชติ และคณะ. (2565). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารงานวิชาการด้วยกระบวนการชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) ของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 8. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 19(84), 115-127.
พรรณวิไล ดอกไม้ และคณะ. (2566). ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อพัฒนาครูด้านการวิจัยในชั้นเรียนในการเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และเทคโนโลยีในวิถีชีวิตใหม่. วารสารนานาชาติด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการศึกษา, 7(1), 38-50.
พินิจนันท์ เนื่องจากอวน และคณะ. (2567). การพัฒนาโปรแกรมการพัฒนาวิชาชีพครู ในการจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ ฐานสมรรถนะตามแนวสืบเสาะ. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 9(1), 461-476.
มนสิทธิ์ สิทธิสมบูรณ์. (2563). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการวิจัยในชั้นเรียน ด้วยการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม สำหรับครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(5), 186-200.
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี. (2567). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา (Self-Assessment Report: SAR). ปทุมธานี: โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ สวนกุหลาบวิทยาลัย ปทุมธานี.
วันทนา ฤทธิยูง และคณะ. (2568). การนิเทศภายในโดยใช้กระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. วารสารการพัฒนาการเรียนรู้สมัยใหม่, 10(2), 45-58.
สุพัตรา ปาระจูม. (2563). การพัฒนาแนวทางการนิเทศภายในแบบเพื่อนช่วยเพื่อนสำหรับสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
แสงรุนีย์ มีพร. (2561). นิเทศภายในโรงเรียน... ก่อเกิดคุณภาพการเรียนการสอน. วารสารการบริหารและนิเทศการศึกษา, 9(2), 17-28.
Chen, L. (2022). Facilitating teacher learning in professional learning communities through action research: A qualitative case study in China. Teaching and Teacher Education, 114(9), 10-27.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Massachusetts: Massachusetts Institute of Technology, Center for Advanced Engineering Study.
DuFour, R. et al. (2016). Learning by doing: A handbook for professional learning communities at work. (3rd ed.). Indiana: Solution Tree Press.
Handayani, A. et al. (2025). Research on professional learning communities (PLCs) in English language education: A systematic review. Issues in Educational Research, 35(3), 970-986.
Hidayat, H. et al. (2025). Implementation of educational supervision in improving learning quality. International Journal Administration, Business & Organization, 6(2), 242-251.
Nurhasanah, N. et al. (2022). Academic supervision using the Plan–Do–Check–Act method to improve teacher professionalism in junior high schools. Journal of Innovation in Educational and Cultural Research, 3(4), 497-504.
Shanks, J. (2016). Implementing action research and professional learning communities in a professional development school setting to support teacher candidate learning. Journal of Inquiry & Action in Education, 8(2), 1-17.
Stavermann, K. (2024). Online teacher professional development: A research synthesis on effectiveness and evaluation. Technology: Knowledge and Learni.
