การทำให้ความเชื่อเป็นสินค้าวัฒนธรรมดิจิทัล: กรณีศึกษาการสร้างมูลค่าทางวัฒนธรรมของเนื้อหาจิตวิญญาณบนแพลตฟอร์มยูทูบ

Main Article Content

พิษนุ อภิสมาจารโยธิน

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการทำให้ความเชื่อด้านจิตวิญญาณ (เรื่องเล่าผี) เป็นสินค้าวัฒนธรรมดิจิทัล โดยมุ่งวิเคราะห์การสร้างมูลค่าทางวัฒนธรรมของเนื้อหาจิตวิญญาณบนแพลตฟอร์ม YouTube ภายใต้บริบทสังคมดิจิทัล งานวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพแบบกรณีศึกษา โดยเลือกศึกษาช่อง YouTube ประเภทเรื่องเล่าผีที่มีผู้ติดตามมากกว่า 100,000 คน เก็บรวบรวมข้อมูลผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลจำนวน 15 คน ประกอบด้วยผู้ผลิตเนื้อหาและผู้ติดตามช่อง คัดเลือกด้วยวิธีการเจาะจง ร่วมกับการสังเกตเนื้อหา และการวิเคราะห์ข้อมูลจากแพลตฟอร์มดิจิทัล การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหาเชิงตีความภายใต้กรอบแนวคิดการทำให้วัฒนธรรมเป็นสินค้า ผลการวิจัยพบว่า บริบทของสังคมดิจิทัลเอื้อต่อการนำความเชื่อด้านจิตวิญญาณ โดยเฉพาะเรื่องเล่าเหนือธรรมชาติ มาผลิตและเผยแพร่ในรูปแบบเนื้อหาดิจิทัลอย่างแพร่หลาย โดยเนื้อหาดังกล่าวถูกปรับโครงสร้างให้สอดคล้องกับตรรกะของแพลตฟอร์ม ทั้งในด้านรูปแบบการเล่าเรื่อง การใช้ภาพ เสียง จังหวะ และบรรยากาศ เพื่อสร้างการมีส่วนร่วมและรักษาฐานผู้ชม กระบวนการดังกล่าวสามารถอธิบายได้ผ่านการทำให้เป็นสินค้า การทำให้เป็นมาตรฐานเดียวกัน การผลิตเป็นจำนวนมาก และการผลิตซ้ำ ส่งผลให้เนื้อหาจิตวิญญาณถูกแปรสภาพเป็นสินค้าวัฒนธรรมดิจิทัลที่สามารถสร้างมูลค่าทั้งเชิงเศรษฐกิจและเชิงสัญลักษณ์ในสื่อร่วมสมัย นอกจากนี้ การสร้างมูลค่าทางวัฒนธรรมผ่านเนื้อหาจิตวิญญาณไม่ได้จำกัดอยู่เพียงมิติทางเศรษฐกิจ แต่ยังสะท้อนกระบวนการเสริมสร้าง การผลิตซ้ำ และการธำรงรักษาความเชื่อที่ฝังรากอยู่ในสังคมไทย ทำให้ความเชื่อสามารถดำรงอยู่และปรับตัวได้ในยุคดิจิทัล แม้ในขณะเดียวกัน ความหมายดั้งเดิมบางส่วนอาจถูกลดทอนลงภายใต้กลไกตลาดและการบริโภคสื่อร่วมสมัย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อภิสมาจารโยธิน พ. (2026). การทำให้ความเชื่อเป็นสินค้าวัฒนธรรมดิจิทัล: กรณีศึกษาการสร้างมูลค่าทางวัฒนธรรมของเนื้อหาจิตวิญญาณบนแพลตฟอร์มยูทูบ. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 9(4), 58–69. สืบค้น จาก https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JSSD/article/view/10693
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กฤษฎา ทองมี. (2568). การสื่อสารการตลาดเชิงความสัมพันธ์ของรายการเล่าเรื่องราวสยองขวัญ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กัมปนาถ คำแก้ว. (2559). ปฐมบทแห่งความน่าสะพรึงกลัว พัฒนาการของผีไทย “ผีบุพกาล”สู่ “ผีพาณิชย์”. วารสารรูสมิแล, 37(3), 63-87.

ชลิดา แย้มศรีสุข และคณะ. (2563). กระบวนการกลายเป็นสินค้าของอาหารพื้นเมือง: ภูเก็ตสู่การท่องเที่ยววัฒนธรรมอาหาร. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 9(1), 142-153.

ณัฐนนท์ ฤกษ์พึ่งดี. (2561). การผลิตและการประกอบสร้างความกลัวในรายการคนอวดผี. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์. มหาวิทยาลัยรังสิต.

ถนัดกิจ จันกิเสน. (2556). YouTuber ที่มีผู้ติดตามมากกว่า 1 ล้านคน สามารถทำรายได้ราว 2 ล้านบาทต่อเดือนเลยทีเดียว. เรียกใช้เมื่อ 23 เมษายน 2568 จาก https://shorturl.asia/pDjBR

นภดล ยิ่งยงสกุล. (2559). ประวัติและที่มาของ YouTube. เรียกใช้เมื่อ 23 เมษายน 2568 จาก https://shorturl.asia/wbxDE

นลิน สินธุประมา. (2560). เรื่องผีในสังคมไทยร่วมสมัย: บทบาทและการผสมผสานทางวัฒนธรรม. ใน วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ผู้จัดรายการ A. (15 มิถุนายน 2566). การผลิตเนื้อหาและการสร้างมูลค่าทางวัฒนธรรมของ รายการเล่าเรื่องผีบนแพลตฟอร์มยูทูบ. (พิษนุ อภิสมาจารโยธิน, ผู้สัมภาษณ์)

ผู้จัดรายการ B. (18 มิถุนายน 2566). กลยุทธ์การคัดเลือกเนื้อหาและการมีส่วนร่วมของผู้ชมในรายการเล่าเรื่องผี. (พิษนุ อภิสมาจารโยธิน, ผู้สัมภาษณ์)

ผู้จัดรายการ C. (19 มิถุนายน 2566). กลยุทธ์การคัดเลือกเนื้อหาและการมีส่วนร่วมของผู้ชมในรายการเล่าเรื่องผี. (พิษนุ อภิสมาจารโยธิน, ผู้สัมภาษณ์)

ผู้จัดรายการ D. (20 มิถุนายน 2566). กลยุทธ์การคัดเลือกเนื้อหาและการมีส่วนร่วมของผู้ชมในรายการเล่าเรื่องผี. (พิษนุ อภิสมาจารโยธิน, ผู้สัมภาษณ์)

ผู้จัดรายการ E. (21 มิถุนายน 2566). กลยุทธ์การคัดเลือกเนื้อหาและการมีส่วนร่วมของผู้ชมในรายการเล่าเรื่องผี. (พิษนุ อภิสมาจารโยธิน, ผู้สัมภาษณ์)

ผู้ติดตาม F. (22 มิถุนายน 2566). พฤติกรรมการรับชมและการติดตามเนื้อหารายการเล่าเรื่องผีบนแพลตฟอร์มยูทูบ. (พิษนุ อภิสมาจารโยธิน, ผู้สัมภาษณ์)

ผู้ติดตาม G. (23 มิถุนายน 2566). พฤติกรรมการรับชมและการติดตามเนื้อหารายการเล่าเรื่องผีบนแพลตฟอร์มยูทูบ. (พิษนุ อภิสมาจารโยธิน, ผู้สัมภาษณ์)

ผู้ติดตาม H. (24 มิถุนายน 2566). พฤติกรรมการรับชมและการติดตามเนื้อหารายการเล่าเรื่องผีบนแพลตฟอร์มยูทูบ. (พิษนุ อภิสมาจารโยธิน, ผู้สัมภาษณ์)

ผู้ติดตาม J. (25 มิถุนายน 2566). การรับรู้รูปแบบรายการและความคาดหวังของผู้ชมต่อเนื้อหาเรื่องเล่าผี. (พิษนุ อภิสมาจารโยธิน, ผู้สัมภาษณ์)

วริศา จันทร์ขำ และขวัญฟ้า ศรีประพันธ์. (2560). การเปรียบเทียบความหมายผีในรายการโทรทัศน์ “คนอวดผี” กับความเชื่อเรื่องผีในสังคมไทย. วารสารการสื่อสารมวลชน, 5(2), 46-70.

ศิริรัตน์ สมสวัสดิ์. (2563). การศึกษากลยุทธ์การสื่อสารรายการเล่าเรื่องลี้ลับ กรณีศึกษา รายการเดอะโกสต์เรดิโอ. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารเชิงกลยุทธ์. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

สำลี จำเริญชัย. (2553). ความหมายของวัฒนธรรม. เรียกใช้เมื่อ 25 มีนาคม 2568 จาก https://www.gotoknow.org/posts/377088

Adorno, T. W. (1991). Culture Industry Reconsidered. In: J. M. Bernstein (Ed.), The Culture Industry. Selected Essays on Mass Culture. London and New York: Routledge.

Horkheimer, M. & Adorno, T. W. (2002). Dialectic of Enlightenment: Philosophical Fragments. California: Stanford Un.