พระสังฆาธิการกับบทบาทนักพัฒนาในยุคดิจิทัล: แนวทางการเสริมสร้างพลัง ทางปัญญาและเทคโนโลยี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้เป็นการนำเสนอเรื่อง พระสังฆาธิการกับบทบาทนักพัฒนาในยุคดิจิทัล แนวทางการเสริมสร้างพลังทางปัญญาและเทคโนโลยีซึ่งมีบทบาทในทุกมิติของชีวิต พระสังฆาธิการคือประทีปทางจิตวิญญาณผู้ธำรงรักษาวิถีแห่งศรัทธาและจริยธรรมให้มั่นคงในสังคมไทย ขณะเดียวกันก็ทรงบทบาทนักพัฒนาผู้เปี่ยมด้วยวิสัยทัศน์ในการรังสรรค์พุทธสถานให้เป็นศูนย์กลางแห่งการเรียนรู้และการพึ่งพาตนเอง เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตของชุมชนบนฐานแห่งธรรมลักษณ์และสันติสุข บทความนี้มุ่งวิเคราะห์บทบาทของพระสังฆาธิการในฐานะนักพัฒนาในยุคดิจิทัล โดยเน้นการเสริมพลังทางปัญญาและเทคโนโลยีควบคู่กับหลักจริยธรรมเชิงพุทธ อันเป็นแนวทางในการขับเคลื่อนพระพุทธศาสนาให้ยังคงความร่วมสมัยและเข้าถึงผู้คนได้อย่างแท้จริง จากการศึกษาพบว่าพระสังฆาธิการ ในยุคปัจจุบันมีบทบาทหลากหลาย ทั้งด้านการเป็นผู้ผลิตสื่อธรรมะดิจิทัล ผู้ให้คำปรึกษาทางจิตวิญญาณ รวมถึงผู้เชื่อมโยงเครือข่ายศรัทธาในระดับชุมชนและสังคม การเปลี่ยนผ่านนี้นำมาซึ่งทั้งโอกาสและความท้าทาย ซึ่งจำเป็นต้องอาศัยการปรับโครงสร้างทางความคิด การพัฒนาองค์ความรู้ด้านเทคโนโลยีดิจิทัล และการส่งเสริมคุณธรรมควบคู่กันไป พระสังฆาธิการในปัจจุบันมีบทบาทหลากหลาย ทั้งเป็นผู้ผลิตสื่อธรรมะดิจิทัล ผู้นำกิจกรรมศาสนาออนไลน์ และผู้เชื่อมโยงเครือข่ายศรัทธา การเปลี่ยนผ่านนี้มาพร้อมโอกาสและความท้าทาย ซึ่งต้องอาศัยการปรับโครงสร้างทางความคิด พัฒนาทักษะดิจิทัล และส่งเสริมคุณธรรมไปพร้อมกันสรุปได้ว่า แนวทางการเสริมสร้างพลังทางปัญญาและเทคโนโลยีของพระสังฆาธิการ คือการผสานความรู้ทางธรรมเข้ากับทักษะดิจิทัลอย่างรู้เท่าทันและมีวิจารณญาณ เพื่อธำรงรักษาศรัทธาในโลกเสมือนจริงและขับเคลื่อนพระพุทธศาสนาให้มั่นคงยั่งยืนในสังคมยุคใหม่
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2552). แผนแม่บทเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ฉบับที่ 2) ของประเทศไทย พ.ศ.2552-2556. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานปลัดกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.
ปิยตา นวลละออง และ วิทยาธร ท่อแก้ว. (2565). การสื่อสารในการสร้างวัฒนธรรมองค์กรด้านธรรมาภิบาล ของเทศบาลเมืองทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(4), 62-74.
พระครูปริยัติสโมธาน (สิงขร ปริยตฺติเมธี). (2567). แนวทางการศึกษาบทบาทพระสังฆาธิการต่อการสื่อสารภาษาอังกฤษในยุคดิจิทัล. วารสาร มจร สุรนารีสาร, 2(1), 62-74.
พระชลญาณมุนี (สมโภช ธมฺมโภชฺโช). (2565). การปรับตัวของพระสงฆ์รุ่นใหม่ในยุคของสังคมออนไลน์. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 11(1), 195-213.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2548). การเผยแผ่เชิงรุก. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระใบฎีกากวีวัธน์ วิรัติธีรดนย์. (2562). เงื่อนไขและข้อจํากัดในการปรับตัวของพระสงฆ์ในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสาร สจล. ชุมพรเขตรอุดมศักดิ์, 1(1), 40-46.
พระใบฎีกาไพจิตร รตนญาโณ. (2563). การประยุกต์ใช้หลักปรัชญาหลังนวยุค. วารสารมหาจุฬาตานีปริทรรศน์, 2(3), 1-8.
พระมหาทองเก็บ ญาณพโล และ กิตฑามาศ ศิริไชย. (2566). ทักษะที่พึงประสงค์สำหรับพระธรรมทูตผู้เผยแผ่พระพุทธศาสนาในต่างประเทศเพื่อการพัฒนากำลังคนในยุคพลเมืองดิจิทัล. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 7(3), 88-102.
พระมหาบุญศรี ญาณวุฑฺโฒ และคณะ. (2564). บทบาทของพระสงฆ์ในการเสริมสร้างความเข้มแข็งทางจิตใจแก่คนไทยในยุคการเปลี่ยนแปลงฉับพลัน. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระมหาอภิชาติ ชยเมธี. (2566). การพัฒนาภาวะผู้นำของพระสังฆาธิการในยุคปัจจุบัน. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 4(1), 108-120.