การศึกษาประสิทธิผลของสถานศึกษาในกลุ่มอำเภอขุขันธ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 3
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยแบบผสมผสานวิธีนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาประสิทธิผลของสถานศึกษาในอำเภอขุขันธ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 3 และ 2) ศึกษาแนวทางการพัฒนาประสิทธิผลของสถานศึกษาในบริบทดังกล่าว กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ ได้แก่ ครูผู้สอน 273 คน จากประชากร 940 คน ซึ่งได้มาจากการกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามตารางของ Krejcie and Morgan และสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ ตามด้วยการสุ่มอย่างง่ายในแต่ละกลุ่มโรงเรียน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพได้จากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 7 คน ซึ่งคัดเลือกแบบเจาะจงจากผู้มีประสบการณ์และเกี่ยวข้องกับการบริหารและการจัดการศึกษา เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 68 ข้อ มีค่าอำนาจจำแนกรายข้อระหว่าง 0.39 - 0.92 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .99 รวมทั้งแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ประสิทธิผลของสถานศึกษาโดยรวมอยู่ในระดับมากในด้านความพึงพอใจในการทำงาน การบริหารจัดการ การจัดการเรียนรู้ และการนิเทศติดตามประเมินผล ขณะที่ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษจาก O-NET ต่ำกว่าระดับประเทศในโรงเรียนร้อยละ 92 และคุณลักษณะ
อันพึงประสงค์ด้านใฝ่เรียนรู้อยู่ที่ร้อยละ 58.6 ข้อเสนอสำคัญ ได้แก่ การเร่งยกระดับผลสัมฤทธิ์ภาษาอังกฤษ การพัฒนาระบบสวัสดิการครู การเสริมสร้างคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของผู้เรียน การบริหารตามหลักธรรมาภิบาล การออกแบบการเรียนรู้ที่เน้นการประยุกต์ใช้ และการใช้นิเทศติดตามเพื่อพัฒนาอย่างต่อเนื่อง บทคัดย่อฉบับนี้ปรับให้สอดคล้องกับข้อทักท้วงของผู้ประเมินที่ให้ระบุวิธีวิจัยแบบผสม ระบุเกณฑ์กลุ่มตัวอย่าง และนำเสนอผลสำคัญอย่างกระชับพร้อมสาระเชิงสถิติที่สอดคล้องกัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติพร พรหมงาม. (2560). ภาวะผู้นำการศึกษาทางวิชาการที่มีความสำคัญอย่างยิ่งของโรงเรียนในกรุงโซล คณะกรรมการสำนักงานเขตพื้นที่โรมันฉะเชิงเทราเขต1. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
วีระศักดิ์ บุญญดิษฐ์. (2564). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579: กรอบแนวทางการพัฒนาการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ. (2567). รายงานผลการทดสอบทางการศึกษา ระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O-NET) ปีการศึกษา 2566. เรียกใช้เมื่อ 5 มกราคม 2568 จาก https://www.niets.or.th
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 3. (2568). รายงานผลการดำเนินงานด้านการศึกษา ปีการศึกษา 2568. ศรีสะเกษ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 3.
Arizona Board of Regents. (2000). Authentic learning. Arizona: Arizona Board of Regents.
Bandura, A. (1977). Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Psychological Review, 84(2), 191-215.
Bonwell, C. C. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. Washington, DC: The George Washington University.
Edmonds, R. (1979). Effective schools for the urban poor. Educational Leadership, 37(1), 15-23.
Fayol, H. (1949). General and industrial management. London: Pitman.
Guba, E. G. & Lincoln, Y. S. (1989). Fourth generation evaluation. Newbury Park, CA: Sage.
Herzberg, F. et al. (1959). The motivation to work. (2nd ed.). New York: John Wiley & Sons.
Hoy, W. K. & Miskel, C. G. (1991). Educational administration: Theory, research, and practice. (4th ed.). New York: McGraw-Hill.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Lunenburg, F. C. & Ornstein, A. C. (2012). Educational administration: Concepts and practices. (6th ed.). Belmont, CA: Wadsworth/Cengage Learning.
Maslow, A. H. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review, 50(4), 370-396.
Mink, O. G. et al. (1993). Developing high-performance people: The art of coaching. Reading. MA: Addison-Wesley.
Mott, P. E. (1972). The characteristics of effective organizations. New York: Harper & Row.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Yukl, G. (2012). Effective leadership behavior: What we know and what questions need more attention. Academy of Management Perspectives, 26(4), 66-85.
