เชียงแสนชุมชนแห่งการเรียนรู้: กระบวนการสร้างสรรค์เมืองบนความหลากหลายทางนิเวศวิทยาวัฒนธรรม
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษากระบวนการสร้างสรรค์เมืองบนความหลากหลายทางนิเวศวิทยาวัฒนธรรมเมืองเชียงแสน 2) พัฒนาเชียงแสนชุมชนแห่งการเรียนรู้บนความหลากหลายทางนิเวศวิทยาวัฒนธรรมเมืองเชียงแสน 3) สร้างเครือข่ายเชียงแสนชุมชนแห่งการเรียนรู้บนความหลากหลายทางนิเวศวิทยาวัฒนธรรมเมืองเชียงแสน โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญได้แก่ นักวิชาการทางด้านพระพุทธศาสนา ผู้แทนหน่วยงานภาครัฐ ผู้แทนผู้ประกอบการในชุมชน ผู้แทนประชาชน จำนวน 33 คน โดยคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก หาคุณภาพโดยตรวจสอบความเที่ยงตรงตามเนื้อหา และนำมาหาค่าดัชนีความสอดคล้องของข้อคำถาม การวิเคราะห์ข้อมูลโดยการพรรณนาความ พบว่า 1) กระบวนการสร้างสรรค์เมืองเชียงแสนเป็นแนวทางการพัฒนาเมืองที่ตั้งอยู่บนฐานความสัมพันธ์ระหว่างธรรมชาติ วัฒนธรรม และผู้คนในลุ่มแม่น้ำโขง โดยอาศัยทุนทางนิเวศและวัฒนธรรมที่มีอยู่เดิม เริ่มต้นโดยการให้ความรู้ สร้างความเข้าใจร่วมกันเกี่ยวกับคุณค่าของทรัพยากรธรรมชาติและมรดกทางวัฒนธรรมผ่านภูมิปัญญาท้องถิ่น 2) การพัฒนาเชียงแสนชุมชนแห่งการเรียนรู้บนความหลากหลายทางนิเวศวิทยาวัฒนธรรม ให้เป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ที่เชื่อมโยงอดีต ปัจจุบัน อนาคต โดยใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่น โครงการพัฒนาวิถีพุทธเป็นฐานสำคัญที่สั่งสมจากการอยู่ร่วมกับธรรมชาติและลุ่มแม่น้ำโขง เช่น การเกษตรพื้นถิ่น ภาษา ความเชื่อ และพิธีกรรม ถูกถ่ายทอดผ่านกิจกรรมชุมชน 3) การสร้างเครือข่ายเชียงแสนชุมชนแห่งการเรียนรู้บนความหลากหลายทางนิเวศวิทยาวัฒนธรรม อาศัยความร่วมมือหลายภาคส่วน โดยใช้ทุนทางธรรมชาติ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมเป็นฐาน รวมทั้งพาณิชย์จังหวัดช่วยเสริมองค์ความรู้เศรษฐกิจสร้างสรรค์ การพัฒนาผลิตภัณฑ์ การตลาดที่สอดคล้องกับอัตลักษณ์ท้องถิ่น ทำให้เชียงแสนพัฒนาเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ที่เข้มแข็ง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
งามพิศ สัตย์สงวน. (2542). การวิจัยทางมานุษยวิทยา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชนัญ วงษ์วิภาค. (2562). นิเวศวิทยาวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชัยวัฒน์ เจริญสินโอฬาร. (2549). Development Discourse วาทกรรมการพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิภาษ.
นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. (2560). Cultural Ecology. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
ประคอง กรรณสูต. (2553). สถิติสำหรับการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: เจริญผลการพิมพ์.
ประพันธ์ สิริปัญโญ และจิรกิตต์ภณ พิริยสุวัฒน์. (2564). นิเวศวิทยาวัฒนธรรม แนวคิดและการจัดการเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนของจังหวัดเลย. เลย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์เลย.
พระเมธีธรรมาจารย์ และพระมหาสุทิตย์ อาภากโร. (2558). Eco-Town: การพัฒนาระบบการจัดการสิ่งแวดล้อมเชิงนิเวศวิทยาพระพุทธศาสนาของวัดในกรุงเทพมหานคร. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วาทินี หมอไทย. (2563). แนวทางการพัฒนาการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศวัฒนธรรม โดยองค์การบริหารส่วนตําบล ลุ่มน้ำมูลตอนบน. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศราวุฒิ เมืองอินทร์. (2564). การศึกษานิเวศวิทยาวัฒนธรรมเชิงพุทธบูรณาการ. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อนุกูล ตันสุพล. (2563). นิเวศวิทยาวัฒนธรรม: กุญแจสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 12(1), 159-168.
รณยุทธ ชัยสุริยะ. (25 ต.ค. 2568). ภูมิปัญญาท้องถิ่นพลังของชุมชน. (พระครูสุตวัฒนบัณฑิต (ธีรวัฒน์ เสสปุญฺโญ), ผู้สัมภาษณ์)
อัครพล ปิ่นสุวรรณ. (22 ต.ค. 2568). การพัฒนาเมืองเชียงแสนบนความหลากหลายทางวัฒนธรรม. (พระครูสุตวัฒนบัณฑิต (ธีรวัฒน์ เสสปุญฺโญ), ผู้สัมภาษณ์)
อัยลดา กาญจนจินดา. (24 ต.ค. 2568). การสร้างเครือข่ายเชียงแสนบนความหลากหลายทางนิเวศวิทยา. (พระครูสุตวัฒนบัณฑิต (ธีรวัฒน์ เสสปุญฺโญ), ผู้สัมภาษณ์)