การจัดการทุนมนุษย์เสมือนในธุรกิจวีทูบเบอร์อิสระด้วยแนวคิด POLC
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มุ่งศึกษาวิเคราะห์แนวทางการประยุกต์ใช้ทฤษฎีการจัดการ POLC เพื่อการจัดการทุนมนุษย์เสมือนในธุรกิจวีทูบเบอร์อิสระ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกวีทูบเบอร์อิสระจำนวน 8 คน ร่วมกับการศึกษาค้นคว้าจากเอกสาร ตำรา และรายงานการวิจัยที่เกี่ยวข้อง จากนั้นใช้วิธีการตรวจสอบสามเส้าแบบข้อมูลเพื่อสังเคราะห์และวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษา พบว่า การใช้กระบวนการ POLC ก่อให้เกิดประสิทธิภาพและนวัตกรรมการจัดการทุนมนุษย์เสมือน ประกอบด้วย 1) P: การวางแผน คือการสร้างสรรค์รูปแบบวีทูบเบอร์อิสระเชิงธุรกิจอย่างเป็นระบบเพื่อลดความเสี่ยงจากการลงทุนร่วมกับการบริหารขอบเขตความปลอดภัยเพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัวของร่างจริง 2) O: การจัดองค์กร คือการจัดโครงสร้างองค์กรแบบกิจการเจ้าของคนเดียวควบคู่กับการบริหารเครือข่ายพันธมิตรจัดจ้างภายนอก 3) L: การนำ คือการเป็นผู้นำขับเคลื่อนตนเองและสร้างแรงจูงใจต่อกลุ่มผู้รับชมผ่านเทคโนโลยีสร้างสรรค์ดิจิทัลคอนเทนต์ และ 4) C: การควบคุม คือการควบคุมการแสดงออกของร่างเสมือนตามจรรยาบรรณวิชาชีพพร้อมประเมินผลงานอย่างต่อเนื่องและบริหารจัดการความเสี่ยงด้านภาพลักษณ์ของวีทูบเบอร์อย่างทันการณ์ นอกจากนี้ บทความได้นำเสนอบทบาทของวีทูบเบอร์อิสระในฐานะทุนมนุษย์เสมือนที่มีอิทธิพลต่ออุตสาหกรรมคอนเทนต์สมัยใหม่ ตลอดจนความสัมพันธ์เชิงโครงสร้างระหว่างผู้แสดงจริงกับตัวตนดิจิทัล ผลสรุปคือแนวคิด POLC เป็นเครื่องมือเชิงกลยุทธ์สำคัญในการเชื่อมโยงและประสานอัตลักษณ์ระหว่างผู้แสดงและร่างเสมือนให้มีความสอดคล้องกันอย่างเป็นระบบ ซึ่งนับเป็นนวัตกรรมการจัดการทุนมนุษย์เสมือนรูปแบบใหม่ที่ช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน ตลอดจนสร้างความ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลพรรณ ลีลาพงศ์พันธุ์. (2566). กลยุทธ์การสื่อสารอัตลักษณ์และการสร้างความผูกพันของวีทูบเบอร์ในอุตสาหกรรมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตรและปริทัศน์, 27(2), 155-170.
นัทธมน เชื้อเงิน และอรไท ชั้วเจริญ. (2565). อิทธิพลของวีทูปเบอร์มีผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าวีทูปเบอร์. กรุงเทพมหานคร: โครงการ IT-Smart คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ประสงค์ อุทัย. (2561). การจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศทางบริหารธุรกิจ. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
ปิยะดา อัศวพลังกูล. (2567). การจัดการทุนมนุษย์เสมือนและทิศทางการเติบโตของธุรกิจ Virtual Influencer ในประเทศไทย. วารสารบริหารธุรกิจและการจัดการ, 12(1), 89-105.
ปิยะพล รอดคำดี. (2567). บทบาทและอนาคตของวีทูบเบอร์ในประเทศไทย. วารสารนิเทศศาสตร์ปริทัศน์, 28(2), 58-66.
พยอม วงศ์สารศรี. (2561). การจัดการทรัพยากรมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิรินันท์ เหลืองอภิรมย์. (2564). พื้นฐานธุรกิจดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
สมชาย เล็กเจริญ และญัสมิน บินโซดาโอะ. (2565). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจสมัครสมาชิกวีทูบเบอร์ในประเทศไทย. วารสารศิลปการจัดการ, 6(3), 850-865.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2567). รายงานผลการสำรวจดัชนีชี้วัดอุตสาหกรรมดิจิทัลคอนเทนต์ไทยประจำปี 2566 และแนวโน้ม 3 ปี. (หน้า 4-7). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล.
Kelly N. (2022). The rise of VTubers: How virtual avatars are taking over the internet Forbes. Retrieved May 7, 2026, from https://www.forbes.com/sites/forbes-article-link
