แบบจำลองปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกำกับตนเองในการเรียนออนไลน์ ของนิสิตปริญญาตรี มหาวิทยาลัยบูรพา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการรับรู้ความสามารถของตน แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ การตั้งเป้าหมายในการเรียน การเห็นคุณค่าในตนเอง และการกำกับตนเองในการเรียนออนไลน์ของนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยบูรพา และ 2) ศึกษาอิทธิพลของการรับรู้ความสามารถของตน แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ การตั้งเป้าหมายในการเรียน และการเห็นคุณค่าในตนเอง ที่มีต่อการกำกับตนเองในการเรียนออนไลน์ของนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยบูรพา กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยบูรพา จำนวน 378 คน กำหนดโควตากลุ่มตัวอย่างตามสัดส่วนของแต่ละคณะ และเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามออนไลน์ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีระดับการรับรู้ความสามารถของตน แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ การตั้งเป้าหมายในการเรียน การเห็นคุณค่าในตนเอง และการกำกับตนเองในการเรียนออนไลน์อยู่ในระดับมากทุกตัวแปร โดยมีค่าเฉลี่ยระหว่าง 3.60 - 4.13 นอกจากนี้ ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกำกับตนเองในการเรียนออนไลน์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ แรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ การตั้งเป้าหมายในการเรียน และการเห็นคุณค่าในตนเอง โดยแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์เป็นตัวแปรที่มีอิทธิพลสูงที่สุด ขณะที่การรับรู้ความสามารถของตนไม่พบอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญเมื่อวิเคราะห์ร่วมกับตัวแปรอื่นในแบบจำลอง อาจเนื่องมาจากอิทธิพลของตัวแปรดังกล่าวถูกลดทอนโดยปัจจัยด้านแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์และการตั้งเป้าหมายในการเรียนที่มีพลังในการพยากรณ์สูงกว่า โดยตัวแปรทั้งสามสามารถร่วมกันทำนายการกำกับตนเองในการเรียนออนไลน์ได้ร้อยละ 63.00 (R² = 0.63)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กองทะเบียนและประมวลผลการศึกษา. (2568). สถิตินิสิต. เรียกใช้เมื่อ 20 ธันวาคม 2568 จาก https://reg.buu.ac.th/registrar/stat.asp?avs960705318=1
เกษศิรินทร์ ภู่เพชร และคณะ. (2568). อิทธิพลของความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง และการควบคุมตนเองต่อพฤติกรรมการหลีกเลี่ยงการสูบบุหรี่ไฟฟ้าของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในเขตเทศบาลนครสงขลา. วารสารพยาบาลตำรวจและวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 17(2), 443-455.
ณิชกานต์ ทรงไทย และคณะ. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการเรียนออนไลน์ของนักศึกษาพยาบาล: ภาคเหนือตอนล่าง. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี อุตรดิตถ, 13(1), 198-209.
ตระการ เสนารัตน์. (2566). การวิเคราะห์อภิมานปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้เรียน. วารสารวิจัยและพัฒนาหลักสูตร, 13(1), 1-15.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566-2570. เรียกใช้เมื่อ 23 เมษายน 2569 จาก https://www. nesdc.go.th/the-national-economic-and-social-development-plan/the-thirteenth-plan-2023-2027/
Best, J. W. (1977). Research in Education. New Jersey: Prentice Hall.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Orth, U. & Robins, R. W. (2022). The development of self-esteem. Current Directions in Psychological Science, 31(1), 33-38.
Schunk, D. H. & DiBenedetto, M. K. (2020). Motivation and social cognitive theory. Contemporary Educational Psychology, 60, 101832. DOI: https://doi.org/10.1016/j.cedpsych.2019.101832.
Wang, C. et al. . (2021). Students’ characteristics, self-regulated learning, technology self-efficacy, and course outcomes in online learning. Distance Education, 42(2), 1-18.
Wigfield, A. et al. (2021). Expectancy-value theory. In Handbook of motivation at school. (2nd ed.). New York: Routledge.
Wolters, C. A. & Hussain, M. (2020). Investigating grit and its relations with college students’ self-regulated learning and academic achievement. Metacognition and Learning, 15, 239-257. DOI: https://doi.org/10.1007/s11409-014-9128-9.
Wong, J. et al. (2023). Supporting self-regulated learning in online learning. Educational Psychology Review, 35, 1-30. DOI: https://psycnet.apa.org/doi/10.1080/10447318.2018.1543084.
