ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้การสืบเสาะแบบเน้นแนวคิด ที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนก่อนและหลังได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้การสืบเสาะแบบเน้นแนวคิด 2) เปรียบเทียบความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนหลังได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้การสืบเสาะแบบเน้นแนวคิด เทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 60 3) ศึกษาพัฒนาการของความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้การสืบเสาะแบบเน้นแนวคิด ใช้ระเบียบวิธีวิจัย One Group Pretest-Posttest Design กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) จำนวน 35 คน จากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ คือ แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้การสืบเสาะแบบเน้นแนวคิด แบบวัดความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ใช้สถิติ t-test for paired sample และ t-test for paired sample และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้การสืบเสาะแบบเน้นแนวคิดมีความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) นักเรียนที่ได้รับการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้การสืบเสาะแบบเน้นแนวคิดมีความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 60 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) นักเรียนมีพัฒนาการของความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ดีขึ้นตามลำดับ ทั้งการวิเคราะห์ความสัมพันธ์เพื่อหาข้อสรุป และการอธิบายเหตุผลเพื่อยืนยันหรือคัดค้านข้อสรุปได้ถูกต้องมากขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ภัทราวดี เพิ่มประยูร. (2566). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้กระบวนการเรียนรู้ CORE ที่มีต่อความรู้เชิงมโนทัศน์ทางคณิตศาสตร์และความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาคณิตศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สถาบันทดสอบการศึกษาแห่งชาติ. (2567). รายงานผลทดสอบทางการศึกษาระดับชาติพื้นฐาน (O-NET) ม.3 ปีการศึกษา 2567. เรียกใช้เมื่อ 6 ตุลาคม 2568 จาก http://niets.or.th
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.). (2565). ข่าวสาร PISA Thailand. เรียกใช้เมื่อ 6 ตุลาคม 2568 จาก https://pisathailand.ipst.ac.th/news-21/
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
สุดารัตน์ ภิรมย์ราช. (2555). ผลของการใช้เทคนิค Think-Talk-Write ร่วมกับการจัดกิจ
เสาวรัตน์ รามแก้ว. (2552). ผลของการจัดกิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้การสืบสอบแบบแนะแนวทางที่มีต่อมโนทัศน์และความสามารถในการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2. กรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์แบบสืบสอบที่มีต่อความสามารถในการให้เหตุผลและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาคณิตศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาคณิตศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อัมพร ม้าคนอง. (2559). ทักษะและกระบวนการทางคณิตศาสตร์: การพัฒนาเพื่อพัฒนาการ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Chang, H. H. (2020). Concept-based scientific inquiry teaching practice: The first mile for a junior high school teacher to move towards competency-based teaching. Journal of Education Research, 202002(310), 80-101.
Clark, L. H. (1973). Teaching social students in a handbook secondary school. New York: Macmillan.
Ellis, A. B. (2007). Connections between generalizing and justifying: Students'reasoning with linear relationships. Journal for Research in Mathematics Education, 38(3), 194-229.
Erickson, H. L. (2007). Stirring the head, heart, and soul: Redefining curriculum, instruction, and assessment. (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Goos, M. (2004). Learning mathematics in a classroom community of inquiry. Journal for Research in Mathematics Education, 35(4), 258-291.
Lappan, G. & Schram, W. P. (1989). Communication and reasoning: Critical dimensions of sense making in mathematics. In P. R. Trafton (Ed.), New directions for elementary school mathematics (pp.14-30). Reston, VA: National Council of Teachers of Mathematics.
Marschall, C. & French, R. (2018). Concept-based inquiry in action: Strategies to promote transferable understanding. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
NCTM, N. (2018). Catalyzing change in high school mathematics: Initiating critical conversations. Reston, VA: NCTM.
O’Daffer, P. G. & Thornquis, B. A. (1993). Critical thinking, mathematical reasoning, and proof. In S. Patricia (Ed.), Research Ideas for the Classroom High School Mathematics (pp. 39-50). New York: Macmillan.
Piaget, J. & Inhelder, B. (2008). The psychology of the child. New York, NY: Basic Books.
Rowan, T. E. & Morrow, L. J. (1993). Implementing K-8 curriculum and evaluation standards. Arithmetic Teacher. Reston, VA: National Council of Teachers of Mathematics.
