การพัฒนาเมืองผ่านเทศกาลและการมีส่วนร่วมของชุมชนในจังหวัดสงขลา
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง “การพัฒนาเมืองผ่านเทศกาลและการมีส่วนร่วมของชุมชนในจังหวัดสงขลา” มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์บทบาทของเทศกาลและอีเวนต์ต่อการพัฒนาเมืองจังหวัดสงขลา 2) ศึกษาการมีส่วนร่วมของชุมชนและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการขับเคลื่อนกิจกรรมเมือง และ 3) พัฒนาโมเดลการพัฒนาเมืองผ่านเทศกาลและการมีส่วนร่วมของชุมชนในจังหวัดสงขลา วิจัยเป็นแบบเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และเวทีเสวนาในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้แทนภาครัฐ ภาคเอกชน ผู้ประกอบการ นักวิชาการ และภาคประชาชน จำนวน 40 คน คัดเลือกแบบเจาะจง วิเคราะห์เนื้อหาและวิเคราะห์ประเด็นหลัก ผลการวิจัยพบว่า เทศกาลและอีเวนต์มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาจังหวัดสงขลาในมิติเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม โดยช่วยกระตุ้นการใช้จ่าย สร้างรายได้แก่ผู้ประกอบการ ดึงดูดนักท่องเที่ยว สร้างความภาคภูมิใจในอัตลักษณ์ท้องถิ่น พัฒนาพื้นที่การเรียนรู้ และส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชน ทั้งนี้ เทศกาลเป็นกลไกในการกระตุ้นเศรษฐกิจ สร้างภาพลักษณ์ และยกระดับประสบการณ์การท่องเที่ยว แต่พบข้อจำกัดด้านการบูรณาการความร่วมมือระหว่างหน่วยงาน การบริหารจัดการ และความพร้อมของโครงสร้างพื้นฐานเมือง ผู้วิจัยได้พัฒนา “Event for City Model: 4P+3E” ประกอบด้วยความร่วมมือจาก 4 ภาคส่วน คือ ภาครัฐ ภาคเอกชน ภาคประชาชน และภาควิชาการ/วิชาชีพ ร่วมกับยุทธศาสตร์การพัฒนา 3 ด้าน คือ การสร้างอัตลักษณ์และประสบการณ์เมือง การพัฒนาระบบนิเวศและโครงสร้างพื้นฐานเมือง และการส่งเสริมการมีส่วนร่วมควบคู่กับการสร้างสมดุลระหว่างการเติบโตทางเศรษฐกิจกับคุณภาพชีวิตของชุมชน โมเดลสามารถใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาเมืองผ่านเทศกาล โดยความร่วมมือของทุกภาคส่วนเพื่อสร้างความสมดุลระหว่างเศรษฐกิจ การท่องเที่ยว และคุณภาพชีวิตของประชาชนในระยะยาว
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชญาณิศา วงษ์พันธุ์. (2563). แนวทางการพัฒนาแบรนด์การท่องเที่ยวมหกรรมธุรกิจวัวชน จังหวัดสงขลาประเทศไทย. วารสารการท่องเที่ยวและการบริการ, 15(2), 45-61.
โชติพงษ์ บุญฤทธิ์. (2559). การพัฒนาเส้นทางจักรยานเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวในเขตเทศบาลนครสงขลาโดยกระบวนการมีส่วนร่วม. สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ณัฐกานต์ รัตนพันธุ์ และคณะ. (2560). สงขลาเมืองแห่งไมซ์ เพื่อรองรับกลุ่มการท่องเที่ยว IMT-GT. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 34(1), 115-132.
ตัวแทนชุมชนเมืองสงขลา ก. (18 มี.ค. 2569). การสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองสงขลาอย่างยั่งยืน. (ชนาธิป ลีนิน, ผู้สัมภาษณ์)
ตัวแทนชุมชนเมืองสงขลา ข. (18 มี.ค. 2569). การสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองสงขลาอย่างยั่งยืน. (ชนาธิป ลีนิน, ผู้สัมภาษณ์)
บัญญัติ แพรกปาน และคณะ. (2568). การพัฒนาพื้นที่เชิงสร้างสรรค์บริเวณเมืองเก่าในจังหวัดสงขลา. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(2), 237-249.
ผู้ประกอบการท่องเที่ยว ก. (12 มี.ค. 2569). การสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองสงขลาอย่างยั่งยืน. (ภัททิรา กลิ่นเลขา, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้ประกอบการท่องเที่ยว ข. (18 มี.ค. 2569). การสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองสงขลาอย่างยั่งยืน. (ชนาธิป ลีนิน, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้แทนภาคประชาชน ก. (12 มี.ค. 2569). การสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองสงขลาอย่างยั่งยืน. (ภัททิรา กลิ่นเลขา, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้แทนภาคธุรกิจเอกชน ก. (12 มี.ค. 2569). การสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองสงขลาอย่างยั่งยืน. (ภัททิรา กลิ่นเลขา, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้แทนภาคธุรกิจเอกชน ข. (18 มี.ค. 2569). การสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองสงขลาอย่างยั่งยืน. (ชนาธิป ลีนิน, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้แทนสมาคมธุรกิจท่องเที่ยว ก. (12 มี.ค. 2569). การสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองสงขลาฃอย่างยั่งยืน. (ภัททิรา กลิ่นเลขา, ผู้สัมภาษณ์)
ผู้แทนหอการค้า ก. (12 มี.ค. 2569). การสัมภาษณ์แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองสงขลาอย่างยั่งยืน. (ภัททิรา กลิ่นเลขา, ผู้สัมภาษณ์)
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216-224.
Florida, R. (2002). The rise of the creative class. New York, NY: Basic Books.
Getz, D. (2010). The nature and scope of festival studies. International Journal of Event Management Research, 5(1), 1-47.
Homsombat. W, et al. (2025). Measuring the impact of creative city attributes on regional economic development in Thailand. Asia-Pacific Journal of Regional Science, 9, 357-385. https://doi.org/10.1007/s41685-025-00374-w.
Karic, S., & Diller, C. (2023). Introducing a multi-level governance phase framework for event-led urban development formats. ERDKUNDE, 77(4), 287-320. https://doi.org/10.3112/erdkunde.2023.04.03
Landry, C. (2008). The creative city: A toolkit for urban innovators. London, England: Earthscan.
National Statistical Office. (2025). Statistical Yearbook Thailand 2025. Bangkok: National Statistical Office.
Richards, G. (2018). Cultural tourism: A review of recent research and trends. Journal of Hospitality and Tourism Management, 36, 12-21. https://doi.org/10.1016/j.jhtm.2018.03.005.
__________. (2023). Reviewing the effects of World Expos: Pulsar events for the eventful city. Turisztikai és Vidékfejlesztési Tanulmányok, 8(3), 70-87.
UNCTAD. (2019). Creative economy outlook. Geneva, Switzerland: United Nations.