ผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ด้วยกิจกรรมเป็นฐานร่วมกับเทคโนโลยีเพื่อส่งเสริมความเป็นนวัตกรและผลงานสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความเป็นนวัตกรของนักเรียนหลังการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ด้วยกิจกรรมเป็นฐานร่วมกับเทคโนโลยี 2) เพื่อศึกษาผลงานสร้างสรรค์ของนักเรียน และ 3) เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักเรียน รูปแบบการจัดการเรียนรู้นี้พัฒนาขึ้นจากข้อมูลพื้นฐาน มี 5 องค์ประกอบ 6 ขั้นตอน และผ่านการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญ การวิจัยนี้เป็นระยะทดลองใช้รูปแบบในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2565 รายวิชาเพิ่มเติมการปลูกพืชผักทั่วไป ใช้แผนการจัดการเรียนรู้ 4 แผน รวม 16 ชั่วโมง กลุ่มเป้าหมายเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศิลปากร (มัธยมศึกษา) จำนวน 12 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ แบบประเมินความเป็นนวัตกร แบบประเมินผลงานสร้างสรรค์ และแบบสอบถามความคิดเห็น ซึ่งผ่านการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญ 9 คน สถิติที่ใช้ ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ความเป็นนวัตกรของนักเรียนโดยรวมอยู่ในระดับดี โดยอยู่ในระดับดีร้อยละ 42 ระดับพอใช้ร้อยละ 33 และระดับดีมากร้อยละ 25 ตามลำดับ 2) ผลงานสร้างสรรค์ของนักเรียนโดยรวมอยู่ในระดับดี ( = 14.82, S.D. = 0.47) โดยด้านการออกแบบนวัตกรรมมีค่าเฉลี่ยสูงสุด ส่วนด้านความเป็นนวัตกรรมมีค่าเฉลี่ยต่ำสุดแต่ยังอยู่ในระดับดี และ 3) ความคิดเห็นของนักเรียนต่อการจัดการเรียนรู้โดยรวมอยู่ในระดับมาก (
= 4.30, S.D. = 0.73) โดยด้านกระบวนการจัดการเรียนรู้มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ข้อค้นพบนี้สะท้อนว่าการจัดกิจกรรมตามขั้นตอนร่วมกับเทคโนโลยีช่วยส่งเสริมการลงมือปฏิบัติ และเป็นแนวทางสำหรับครูในการออกแบบการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความเป็นนวัตกรและผลงานสร้างสรรค์ของผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เขมจิรา คำหงษา และคณะ. (2566). บทบาทครูสังคมศึกษากับการเรียนรู้เชิงรุกในศตวรรษที่ 21. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์, 8(1), 188-203.
ชนสิทธิ์ สิทธิ์สูงเนิน และคณะ. (2567). ผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ด้วยกิจกรรมเป็นฐานร่วมกับเทคโนโลยีเพื่อส่งเสริมความเป็นนวัตกรและผลงานสร้างสรรค์สำหรับนักเรียน. Silpakorn University e-Journal (Social Sciences, Humanities. And Arts), 44(3), 66-75.
ชัชชญา พีระธรณิศร์. (2563). ความท้าทายการจัดการศึกษาในยุค Disruptive Change ของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 4(2), 126-139.
พัชรพร อยู่ยืน และคณะ. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเป็นนวัตกร:กรณีศึกษา ผลิตภัณฑ์ PUNN. การประชุมวิชาการระดับชาติ ด้านการบริหารกิจการสาธารณะ ครั้งที่ 4 การบริหารกิจการสาธารณะภายใต้ประเทศไทย 4.0. (หน้า 827-833.). ขอนแก่น: วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ภุชงค์ ในพิมาย. (2567). การพัฒนาลักษณะความเป็นนวัตกรของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายโดยใช้การบูรณาการสะเต็มศึกษาร่วมกับการเรียนรู้โดยใช้โครงงานเป็นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาวิทยาศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มานะ สินธุวงษานนท์. (2562). กลยุทธ์การพัฒนานักเรียนสู่การเป็นพลเมืองในศตวรรษที่ 21. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 11(2), 118-129.
รัฐติพล สีหะวงษ์ และคณะ. (2567). ผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้โครงงานสะตีมเป็นฐานเน้นกระบวนการออกแบบเชิงวิศวกรรมเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์นวัตกรรมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารวิจัยและนวัตกรรม สถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร, 7(2), 254-271.
ลักขณา สริวัฒน์ . (2557). จิตวิทยาสำหรับครู. กรุงเทพมหานคร: โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
วสันต์ สุทธาวาศ และ ประสพชัย พสุนนท์. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมสร้างนวัตกรรมระดับบุคคล ในสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and arts), 8(1), 530-545.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2565). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสาวลักษณ์ เรืองศรี และ รตานรี สุทธิพงษ์. (2568). ห้องเรียนธรรมชาติ: แนวทางการพัฒนากระบวนการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อพัฒนาทักษะการคิดเชิงนวัตกรรม. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 19(4), 2733-2748.
Aslem, M. et al. (2015). Enhancing communication skills of ESL primary students through activity based learning. European Journal of Language Studie, 2(1), 1-11.
Dyer, J. H. et al. (2011). The Innovator’s DNA: Mastering the Five Skills of Disruptive Innovators. Boston, MA: Harvard Business Review Press.
Schoell, W. F. & Guiltinan, J. P. (1988). Marketing: Contemporary Concepts and Practices. Boston: Allyn and Bacon.
Wongyai, W. & Patphol, M. (2019). Building creative learning power. Bangkok: Innovative Leaders Center in Curriculum and Learning.