การจัดการกีฬากอล์ฟมืออาชีพกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการบริหารจัดการกีฬากอล์ฟมืออาชีพกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน โดยใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Methods) แบบลำดับ (Sequential Design) ประชากรที่ใช้ในการวิจัย นายกสมาคมกีฬาแห่งจังหวัด จำนวน 6 คน ผู้จัดการทีม 6 คน ผู้ฝึกสอน 6 คน และนักกีฬากอล์ฟจากสมาคมกีฬากอล์ฟในกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน จำนวน 193 คน รวมทั้งสิ้น 211 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามและการสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัย พบว่า ความคิดเห็นต่อการจัดการกีฬากอล์ฟมืออาชีพ ตามหลักการบริหาร 8M โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (μ = 3.77, σ =1.18) ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านบุคลากร (μ = 4.10 , σ =1.08) รองลงมาได้แก่ ด้านการจัดการ (μ = 3.94 , σ =1.17) และด้านงบประมาณ (μ = 3.79 , σ =1.22) ตามลำดับ และด้านวัสดุ อุปกรณ์ และสิ่งอำนวยความสะดวกมีค่าเฉลี่ยปานกลาง (μ = 3.48 , σ =1.42) ผลการวิจัยเชิงคุณภาพด้านสภาพปัญหาและอุปสรรค พบว่า ปัจจุบันประสบปัญหาการขาดแคลนสนามฝึกซ้อมที่ได้มาตรฐาน งบประมาณสนับสนุน และศูนย์วิทยาศาสตร์การกีฬา รวมทั้งความพร้อมของสมาคมกีฬาแต่ละจังหวัดที่มีความแตกต่างกัน สำหรับแนวทางการขับเคลื่อนในอนาคตควรดำเนินการผ่านนโยบาย Sports City การเพิ่มการสนับสนุนจากกองทุนพัฒนากีฬาแห่งชาติ และการเปิดหลักสูตรวิชาเอกกีฬากอล์ฟในสถาบันการศึกษา นอกจากนี้ ควรให้ความสำคัญกับการพัฒนาเยาวชนและประชาชนผ่านชมรมกีฬากอล์ฟจังหวัด เพิ่มการจัดการแข่งขันอย่างต่อเนื่อง ตลอดจนยกระดับมาตรฐานสนามและบูรณาการระบบวิทยาศาสตร์การกีฬา เพื่อส่งเสริมการพัฒนากีฬากอล์ฟอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฤตณัฐ วายุโชติ. (2566). ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาความเป็นเลิศของนักกีฬากอล์ฟอาชีพไทย. สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, (รัฐประศาสนศาสตร์). กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
การกีฬาแห่งประเทศไทย. (2567). แผนวิสาหกิจการกีฬาแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2566 – 2570 (ฉบับปรับปรุง 2567). เรียกใช้เมื่อ 12 ตุลาคม 2569 จาก https://www.sat.or.th/wp-content/uploads/2024/08/
คณะกรรมการนโยบายการกีฬาแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาการกีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2566-2570).
ราชกิจจานุเบกษา. เรียกใช้เมื่อ 12 ตุลาคม 2569 จาก https://ratchakitcha.soc.go.th/documents/140D075S0000000002700.pdf
บงกช จันทร์สุขวงค์. (2562). รูปแบบการจัดการกีฬาเพื่อความเป็นเลิศในโรงเรียนกีฬาสังกัดมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการกีฬา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ปัญญา อินทเจริญ และคณะ. (2563). รูปแบบการจัดการกีฬาวอลเลย์บอลเพื่อความเป็นเลิศในสถาบันอุดมศึกษาของประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(5), 171-185.
พัชรินทร์ ปาวะลี และคณะ. (2564). สภาพและแนวทางการพัฒนานักกีฬาด้วยหลักวิทยาศาสตร์การกีฬาเพื่อความเป็นเลิศของสำนักงานกีฬาใน มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตภาคเหนือ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 7(2), 79-95.
พัชรี ทองคำพานิช, และคณะ. (2564). แนวทางการพัฒนานวัตกรรมทางศาสตร์การกีฬากับการสร้างมูลค่าเพิ่มทางอุตสาหกรรมกีฬา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 13(2), 55-66.
พิเชฐ สยมภูวนาถ. (2564). สภาพและแนวทางการสนับสนุนสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการกีฬาในมหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ. Journal of Modern Learning Development, 6(4), 287-296.
อภิชัย ธีระรัตน์สกุล. (2563). การบริหารจัดการแบดมินตันสู่การเป็นแบดมินตันอาชีพอย่างยั่งยืนในประเทศไทย. วารสารการวิจัยบริหารพัฒนา, 11(1), 175-185.
อานนท์ เหมือนทัพ และวรเดช จันทรศร. (2560). การพัฒนาสู่ความสำเร็จของนักกีฬากอล์ฟสตรีอาชีพไทย. วารสารสมาคมนักวิจัย, 22(3), 194-206.