การส่งเสริมหลักสัปปายะ 4 เพื่อการจัดการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนา ของวัดมหาธาตุวชิรมงคล (วัดบางโทง) ตำบลนาเหนือ อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับการจัดการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนาของวัดมหาธาตุวชิรมงคล (วัดบางโทง) ตำบลนาเหนือ อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ 2) เพื่อศึกษาหลักสัปปายะ 4 ในพระพุทธศาสนา 3) เพื่อส่งเสริมหลักสัปปายะ 4 เพื่อการจัดการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนาของวัดมหาธาตุวชิรมงคล (วัดบางโทง) ตำบลนาเหนือ อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เน้นการศึกษาเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึกจากพระสงฆ์ ไวยาวัจกร กรรมการวัด ผู้นำชุมชน และประชาชนทั่วไป เป็นผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 20 รูป/คน แล้วนำเสนอผลการวิจัยในรูปแบบการเขียนบรรยายเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) แนวคิดเกี่ยวกับการจัดการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนาของวัดมหาธาตุวชิรมงคล (วัดบางโทง) เป็นกิจกรรมที่สำคัญที่เป็นผลทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางด้านเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม ที่นำไปสู่การสร้างงาน สร้างอาชีพ และกระจายรายได้สู่ท้องถิ่น 2) หลักสัปปายะ 4 ในพระพุทธศาสนา เป็นหลักการสำหรับการเลือกสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม เกื้อกูลต่อการประพฤติปฏิบัติธรรม ทั้งที่พักอาศัย เพื่อนกัลยาณมิตร สภาพอากาศ ใกล้แหล่งอาหาร และยารักษาโรค ตลอดถึงการแวดล้อมด้วยผู้ทรงธรรม และทรงภูมิปัญญา เพื่อช่วยในการพัฒนาศักยภาพของตนเองให้ได้รับผลจากการประพฤติปฏิบัติจนบรรลุคุณงามความดีหรือเข้าถึงมรรคผลนิพพาน 3) การส่งเสริมหลักสัปปายะ 4 เพื่อการจัดการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนาของวัดมหาธาตุวชิรมงคล (วัดบางโทง) เป็นรูปแบบการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนา เพื่อให้ผู้ที่ต้องการเดินทางไปวัดทำบุญ ไหว้พระ ชมโบราณสถาน ทำให้เกิดความศรัทธาและพร้อมที่จะน้อมนำหลักธรรมคำสอนไปประพฤติปฏิบัติเพื่อพัฒนาจิตใจ และสติปัญญา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ทวีชัย พลอามาตย์ และคณะ. (2564). การพัฒนาสัปปายะสถานที่เอื้อต่อการปฏิบัติธรรมของสถาบันสติภาวนาเพื่อสันติภาพ อำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์, 9(3), 1028-1039.
ปิ่น บุตรี. (2562). วัดมหาธาตุวชิรมงคล งามตระการตา มิ่งมงคลคู่ จ. กระบี่ ใต้พระบารมี “ในหลวง ร. 10”. เรียกใช้เมื่อ 10 มิถุนายน 2568 จาก https://mgronline.com/travel/detail/9620000043767
พระครูนิรมิตสังฆกิจ และคณะ. (2567). การพัฒนาวัดตามหลักสัปปายะเพื่อเป็นศูนย์การสอนวิปัสสนากรรมฐาน. วารสารวิจยวิชาการ, 7(5), 1-12.
พระครูศรีกิตยาธร (นนทชัย เจริญยุทธ) และคณะ. (2564). การประยุกต์ใช้หลักสัปปายะ 4 เพื่อเสริมสร้างการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนาของวัดไชยธาราราม (วัดฉลอง) อำเภอเมือง จังหวัดภูเก็ต. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 6(2), 517-530.
พระมหาสุทิตย์ อาภากโร และคณะ. (2556). การพัฒนารูปแบบและกระบวนการจัดการท่องเที่ยวทางพุทธศาสนาในประเทศไทย. ใน รายงานการวิจัย. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระราชบัญญัตินโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ (ฉบับที่ 2). (2562). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136 ตอนที่ 67 ก หน้า 160-161 (22 พฤษภาคม 2562).
พระอธิการณัฐวรรธน์ ปุญญกาโม (ทวีวรเกียรติ) และคณะ. (2568). การประยุกต์ใช้หลักสัปปายะ 4 ในการพัฒนาวัดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงพระพุทธศาสนา. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา มจร. อุบลราชธานี, 7(1), 185-196.
พระอุดรคณาธิการ (ชวินทร์ สระคำ) และจำลอง สารพัดนึก. (2555). พจนานุกรมบาลี-ไทย. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ธรรมสารจำกัด.
แพรวิลัย ไพประพันธ์. (2563). การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัดและชุมชน ในอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิกิพีเดีย. (2568). คณะกรรมการยุทธศาสตร์ซอฟต์พาวเวอร์แห่งชาติ. เรียกใช้เมื่อ 23 สิงหาคม 2568 จาก https://th.wikipedia.org/wiki/
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2567). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร:: โรงพิมพ์ บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
อัจฉริยาพร คันธมาลาเจริญ. (2564). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวในแนวทางการท่องเที่ยว 4.0 กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลกื้ดช้าง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. ใน วิทยานิพนธ์การวางแผนภาคและเมืองมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวางแผนเมืองและสภาพแวดล้อม. มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
