การประยุกต์ใช้หลักสัปปายะ 4 เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านคีรีวง อำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับการจัดการท่องเที่ยวชุมชนบ้านคีรีวง อำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช 2) ศึกษาหลักสัปปายะ 4 ในพระพุทธศาสนา และ 3) การประยุกต์ใช้หลักสัปปายะ 4 เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านคีรีวง อำเภอลานสกา จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพที่รวบรวมได้จากวิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลต่าง ๆ มาจัดหมวดหมู่แยกประเด็น วิเคราะห์เนื้อหาร่วมกับการพิจารณาความสอดคล้องกับสถานการณ์พื้นที่ ได้แก่ ผู้นำชุมชน ผู้ประกอบการท่องเที่ยว ตัวแทนประชาชน และตัวแทนนักท่องเที่ยว จำนวน 20 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) การท่องเที่ยวชุมชนบ้านคีรีวง เป็นการเดินทางเพื่อไปชมธรรมชาติเพื่อการพักผ่อน สิ่งสำคัญรวมถึงการปฏิบัติกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา เพื่อการพัฒนากาย อารมณ์ จิตใจ ทำบุญ ไหว้พระ และพัฒนาจิตใจ ส่วนชาวต่างชาติเดินทางท่องเที่ยวชมธรรมชาติ ประเพณีวัฒนธรรมและการชมโบราณสถาน โบราณวัตถุ และงานพุทธศิลป์ต่าง ๆ และชาวต่างชาติบางส่วนที่ให้ความสนใจกับการเดินทางไปเพื่อการปฏิบัติธรรม 2) หลักสัปปายะ 4 เป็นหลักธรรมเพื่อการอยู่อาศัยร่วมกันในสถานที่เหมาะสม สิ่งที่เกื้อกูล ได้แก่ 2.1) อาวาส คือ บริเวณภายในวัด 2.2) อาหาร คือ อาหารและเครื่องดื่มที่เหมาะสม 2.3) บุคคล คือ เจ้าอาวาส ภิกษุ สามเณร และฆราวาสภายในวัด และ 2.4) ธรรมมะ คือ การพูดคุย การปฏิบัติ ซึ่งช่วยสนับสนุนในการส่งเสริมการพัฒนาคุณภาพของชีวิต และ 3) การประยุกต์ใช้หลักสัปปายะ 4 เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน ช่วยยกระดับการบริหารจัดการด้านการท่องเที่ยวโดยเน้นความกลมกลืนกับธรรมชาติและวัฒนธรรมท้องถิ่น ทั้งนี้ควรมีการวางแผน ปรับปรุง และเตรียมความพร้อมรองรับนักท่องเที่ยวอย่างเหมาะสม เพื่อสร้างความยั่งยืนแก่การท่องเที่ยวของชุมชนบ้านคีรีวงและเชื่อมโยงสู่การพัฒนาการท่องเที่ยวในระดับจังหวัดและระดับประเทศต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2557). แนวทางการดำเนินงานโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยว เส้นทางแสวงบุญในมิติทางศาสนา ปี 2557. กรุงเทพมหานคร: กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2558 - 2560. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
จุฑาทิพย์ อุมะวิชนี และคณะ. (2540). พระป่า ปรัชญาธรรมของพระป่าสายพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ธรรมสภา.
จุฑาภรณ์ หินซุย และคณะ. (2557). แนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงพุทธ กรณีศึกษาวัดประชาคมวนาราม อำเภอศรีสมเด็จ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 10(1), 52-66.
พระราชรัตนมุนี (ชัยวัฒน์ ปญฺญาสิริ). (2538). การจัดสาธารณูปการและสาธารณะสงเคราะห์ของวัด. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์การศาสนา.
พระสุธีรัตนบัณฑิต (สุทิตย์ อาภากโร) และคณะ. (2559). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวทางพระพุทธศาสนาและวัฒนาธรรมของไทยและอาเซียน. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 1(3), 7-20.
มาโนช พรหมปัญโญ และคณะ. (2556). แนวทางการเตรียมความพร้อมการท่องเที่ยวเชิงพุทธของจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารการบริการและการท่องเที่ยว, 8(2), 21-37.
วีรศักดิ์ โค้วสุรัตน์. (2562). ปี 61 ไทยกวาดรายได้ท่องเที่ยวติดเบอร์ 4 โลก. เรียกใช้เมื่อ 22 กันยายน 2568 จาก https://voicetv.co.th/read/B3S3lm0of
ศิรดา ยะโอษฐ์. (2562). การพัฒนาวัดให้เป็นสัปปายะ. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, 6(2), 185-200.
