การพัฒนากระบวนการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์วิถีพุทธในพื้นที่กลุ่มชาติพันธุ์โคราช
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษากระบวนการเรียนรู้วิถีวัฒนธรรมเชิงพุทธในพื้นที่กลุ่มชาติพันธุ์โคราช ออกแบบและจัดการพื้นที่เรียนรู้เชิงสร้างสรรค์วิถีพุทธในพื้นที่กลุ่มชาติพันธุ์โคราช และสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาพื้นที่กลุ่มชาติพันธุ์โคราช เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ พระสงฆ์ กลุ่มบุคคลในองค์กรภาครัฐ ผู้นำชุมชน ตัวแทนกลุ่มชาติพันธุ์โคราช ไทโคราช ไทกูย และไทยวน จำนวน 30 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้เก็บข้อมูล ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) กระบวนการเรียนรู้วิถีวัฒนธรรมเชิงพุทธในพื้นที่กลุ่มชาติพันธุ์โคราช เกิดขึ้นจากการมีส่วนร่วมของกลุ่มชาติพันธุ์ วัด ชุมชน และภาคีเครือข่ายต่าง ๆ ซึ่งสะท้อนถึงการส่งต่อและธำรงรักษาวิถีชีวิตที่ผูกพันกับศาสนาพุทธ ศาสนาที่เป็นรากฐานสำคัญของสังคมชาวโคราช ผลของการอนุรักษ์และส่งเสริมวัฒนธรรมนี้ได้นำไปสู่แนวทางพัฒนาท้องถิ่น 2) ออกแบบและจัดการพื้นที่เรียนรู้เชิงสร้างสรรค์วิถีพุทธในพื้นที่กลุ่มชาติพันธุ์โคราช พื้นที่เรียนรู้เชิงสร้างสรรค์วิถีพุทธในชุมชนกลุ่มชาติพันธุ์ไทโคราช ออกแบบเพื่อส่งเสริมการผสมผสานระหว่างวิถีชีวิตดั้งเดิมของชุมชนและพระพุทธศาสนา สร้างสรรค์กิจกรรมสอดคล้องกับเอกลักษณ์ท้องถิ่น เชื่อมโยงวัฒนธรรม ประเพณี หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา ผ่านการเล่าขานนิทานพื้นบ้านที่สะท้อนคติธรรมและการประยุกต์ใช้ธรรมะในชีวิตประจำวัน 3) สร้างเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาพื้นที่กลุ่มชาติพันธุ์โคราช การสร้างเครือข่ายระหว่างหลายภาคส่วนมีบทบาทสำคัญในการเชื่อมโยง ส่งเสริมการเรียนรู้ การรักษามรดกทางวัฒนธรรม โดยการพัฒนาพื้นที่ให้เป็นแหล่งเรียนรู้ต้นแบบที่เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์ หน่วยงานภาครัฐทำหน้าที่เป็นเสาหลักในการสนับสนุนทรัพยากร ความรู้ และการกำหนดนโยบาย
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรด เหล็กสมบูรณ์. (2562). การศึกษาภูมิปัญญาการดูแลรักษาสุขภาพของกลุ่มชาติพันธุ์ไทขึนในประเทศไทย สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมา และสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. เชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
กระทรวงวัฒนธรรม. (2542). วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญา จังหวัดนครราชสีมา. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ กระทรวงมหาดไทย.
กลุ่มยุทธศาสตร์และแผนงานสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดนครราชสีมา. (2552). สัมมนาภาษาถิ่นก็ภาษาไทย. คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและ จดหมายเหตุในคณะกรรมการอำนวยการจัดงานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคล เฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม 2542. นครราชสีมา: วัฒนธรรมจังหวัดนครราชสีมา.
จรุงศรี โพธิ์กลาง และคณะ. (2560). วัฒนธรรมท้องถิ่นในอุทยานธรณีโคราช. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
นฤมล ปิยวิทย์. (2550). ไทโคราช. ที่ระลึกในโอกาสเกษียณอายุราชการ 30 กันยายน 2550. นครราชสีมา: มิตรภาพการพิมพ์.
รัตนา รุจิรกุล. (2553). เอกสารประกอบการสอนรายวิชาโคราชศึกษา (Khorat Studies). นครราชสีมา: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
วรากรณ์ พูลสวัสดิ์ และคณะ. (2565). การสร้างและพัฒนาเครือข่ายการท่องเที่ยว โดยชุมชนของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่งในจังหวัดนครปฐม. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 8(2), 108-118.
สาขาวิชาสังคมศึกษา. (2560). เอกสารประกอบการเรียนการสอนรายวิชาสังคมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐานจังหวัดนครราชสีมา. (2562). รายงานการพัฒนาเมืองแห่งการเรียนรู้จังหวัดนครราชสีมา. นครราชสีมา: สำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐานจังหวัดนครราชสีมา.
สำนักศิลปวัฒนธรรม สถาบันราชภัฏนครราชสีมา. (2561). ของดีโคราช เล่ม 1 สาขามนุษยศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: บริษัท เฟื่องฟ้าปริ๊นติ๊ง จำกัด.
เสถียร ฉันทะ. (2558). กลุ่มชาติพันธุ์สองฝั่งโขง : กรณีศึกษากลุ่มชาติพันธุ์ขมุ ในแขวงบ่อแก้ว ประเทศลาว และขมุในจังหวัดเชียงราย ประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: กรมส่งเสริมการวิจัยวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.