การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการบริหารราชการแผ่นดินของไทย : กรณีศึกษานโยบาย THAILAND DIGITAL GOVERNMENT
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษานโยบาย Thailand Digital Government และแนวทางการนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาใช้ในการบริหารราชการแผ่นดินของไทย 2) เพื่อวิเคราะห์การดำเนินงานของหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้องกับการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลภายใต้นโยบาย Thailand Digital Government 3) เพื่อระบุปัจจัยที่เอื้อต่อความสำเร็จในการดำเนินนโยบาย Thailand Digital Government ในบริบทของประเทศไทย งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จำนวน 20 คน เลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) ซึ่งได้กำหนดคุณสมบัติในการศึกษาตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ดังนี้ 1) เป็นผู้บริหารองค์กรส่วนท้องถิ่นนั้น ๆ 2) เป็นผู้ที่มีอำนาจตัดสินใจในการวางนโยบายในองค์กร เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ การสังเกต และการบันทึกข้อมูลภาคสนาม ผลการวิจัยพบว่า 1) นโยบาย Thailand Digital Government เป็นกรอบแนวทางสำคัญที่มุ่งพัฒนาการบริหารราชการด้วยเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและคุณภาพการให้บริการประชาชน โดยมีแนวทางการดำเนินงานหลัก ได้แก่ การพัฒนาระบบข้อมูลกลาง, การส่งเสริมบริการออนไลน์, การใช้เทคโนโลยี AI และ Big Data, การรักษาความปลอดภัยข้อมูล และการพัฒนาบุคลากรภาครัฐ 2) การดำเนินงานตามนโยบายยังเผชิญกับอุปสรรคหลายประการที่ต้องได้รับการแก้ไขเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและผลสัมฤทธิ์ของการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในภาครัฐอย่างยั่งยืน 3) การดำเนินนโยบาย Thailand Digital Government ในบริบทของประเทศไทยได้รับการสนับสนุนจากหลายปัจจัยที่เอื้อต่อความสำเร็จ เช่น การสนับสนุนผู้นำ การมีบุคลากรที่มีทักษะ อย่างไรก็ตามยังมีอุปสรรคหลายด้านที่ต้องได้รับการแก้ไข ทั้งในเรื่องบุคลากร โครงสร้างพื้นฐานเพื่อให้การบริหารราชการดิจิทัลเกิดประสิทธิผลอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น. (2567). ข้อมูลองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. เรียกใช้เมื่อ 15 พฤศจิกายน 2567 จาก https://www.dla.go.th/work/abt/index.jsp
กฤษดา ประชุมราศี. (2565). การประเมินการตอบสนองของการประยุกต์ใช้เครื่องมือดิจิทัลในการรับเรื่องร้องทุกข์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: กรณีศึกษา เทศบาลนครขอนแก่น. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(6), 364-373.
จิตต์พายัพ แสงสุริยวงศ์. (2568). นวัตกรรมการบริหารจัดการภาครัฐสมัยใหม่. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(3), 259 271.
เรวัต แสงสุริยงค์. (2562). บนเส้นทางการพัฒนารัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์ในสังคมไทย: ยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 27(55), 295-313.
วันชัย มีชาติ. (2565). การปรับตัวขององค์การภาครัฐสู่รัฐบาลดิจิทัล: ศึกษากรณีการปรับตัวของกระทรวงการต่างประเทศสู่การเป็นรัฐบาลดิจิทัลตามกรอบของแผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย ปี พ.ศ. 2563-2565. ใน สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล. (2566). มาตรฐานสำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล. (องค์การมหาชน). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล สำนักนายกรัฐมนตรี.
Buuranjit, K. (2023). THE EFFECTIVENESS OF PUBLIC SERVICE UNDER THE DIGITAL GOVERNMENT APPROACH. Thai Interdisciplinary and Sustainability Review, 12(2), 231–242.
Heeks, R. (2006). Health information system: Failure, success and improvisation. International Journal of Medical Informatics, 75(2), 125-137.
Janssen, M. & vander Voort, H. (2020). Agile and adaptive governance in crisis response: lessons from the COVID-19 pandemic. International Journal of Information Management, https://doi.org/10.1016/j.ijinfomgt.2020.102180.
Lincoln, Y. & Guba, G. (1985). Naturalistic Inquiry. SAGE, Thousand Oaks, 289-331. http://dx.doi.org/10.1016/0147-1767(85)90062-8.
OECD. (2020). Open and Connected Government Review of Thailand. Paris: OECD Publishing.
United Nations Development Program. (2012). Background on the goals. Retrieved June 19, 2025, from https://www.undp.org/content/undp/en/home/sustainabledevelopment-goals/background.html
