ผลการใช้โมเดลการออกแบบเชิงกลยุทธ์ฐานอริยสัจ 4 (DSNM Model) ที่มีต่อการพัฒนาทักษะการออกแบบผลิตภัณฑ์สร้างสรรค์และคุณธรรม ในการทำงานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อเปรียบเทียบ ทักษะการออกแบบผลิตภัณฑ์สร้างสรรค์ (Creative Product Design Skills) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ระหว่างก่อนและหลังการได้รับการจัดการเรียนรู้ และ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจ (Satisfaction) ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่มีต่อกระบวนการจัดการเรียนรู้ด้วยโมเดลการออกแบบเชิงกลยุทธ์ฐานอริยสัจ 4 (DSNM Model) โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนโรงเรียนเทศบาลวัดศรีสมบูรณ์ จำนวน 40 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัยได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ แบบประเมินทักษะ และแบบวัดคุณธรรม วิเคราะห์ข้อมูลด้วย t-test for Dependent Samples ผลการวิจัยพบว่า 1) ทักษะการออกแบบหลังเรียน ( = 32.45, S.D. = 2.15) สูงกว่าก่อนเรียน (
= 18.20, S.D. = 3.40) อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 (
= 24.15, =
5.01) ซึ่งผลลัพธ์เชิงประจักษ์ (Outcome) แสดงให้เห็นว่าผู้เรียนมีพัฒนาการก้าวกระโดดด้านความคิดริเริ่มสร้างสรรค์ผลงานที่แปลกใหม่และการใส่ใจในรายละเอียดเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน อันเป็นผลจากการฝึกคิดวิเคราะห์ในขั้นสมุทัยและจินตนาการในขั้นนิโรธ 2) คุณธรรมในการทำงานอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.68, S.D. = 0.42) โดยพบการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมเชิงบวกที่เป็นรูปธรรม โดยเฉพาะความรับผิดชอบและความเพียรพยายามในการแก้ปัญหาอุปสรรคจากการลงมือปฏิบัติจริงในขั้นมรรค และ 3) ความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.75, S.D. = 0.38) สะท้อนผลกระทบที่สำคัญคือ ระบวนการช่วยให้ระบบการคิดออกแบบมีความชัดเจนเป็นลำดับขั้นตอน ลดความสับสนในการทำงาน ส่งผลให้ผู้เรียนเกิดความตระหนักรู้และมองเห็นคุณค่าเชิงประจักษ์ของการนำภูมิปัญญาท้องถิ่นมาประยุกต์ใช้สร้างสรรค์นวัตกรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ เขียวมั่ง. (2567). นวัตกรรมสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์หัตถกรรมบูรณาการจากภูมิปัญญาท้องถิ่นจังหวัดสระแก้ว. วารสารวิชาการนวัตกรรมเทคโนโลยีอุตสาหกรรม, 3(1), 47-58.
ฉัตรชัย แก้วดี. (2568). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อประยุกต์ใช้อริยสัจ 4 ผ่านกรณีศึกษาผลิตภัณฑ์กระจูดพรุควนเคร็ง. วารสารวิชาการนวัตกรรมเทคโนโลยีอุตสาหกรรม, 3(2), 10-18.
ชิสา กันยาวิริยะ และสิรินทร์ กันยาวิริยะ. (2567). การประยุกต์หลักอริยสัจ 4 ในการทำงานด้านธุรกิจ. วารสารสถาบันพอดี, 1(12), 12-23.
ซีส๊ะ บิลโหด และคณะ. (2565). แนวทางการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดหลักสูตรฐานสมรรถนะเพื่อพัฒนาทักษะด้านการคิดขั้นสูงของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสะบ้าย้อยวิทยา. วารสาร มจร นครทัศน์, 9(3), 240-256.
เบญจรัตน์ เปรมปรีสุข และ อุบลวรรณ ส่งเสริม. (2567). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้แนวคิดการคิดเชิงออกแบบ เพื่อส่งเสริมความสามารถในการสร้างนวัตกรรมและความเป็นนวัตกรของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารวิจัยและนวัตกรรมการอาชีวศึกษา (JVEIR), 8(1), 1-14.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2560). พุทธธรรม (ฉบับปรับขยาย). (พิมพ์ครั้งที่ 46). กรุงเทพมหานคร: ผลิธัมม์.
มิยอง ซอ. (2568). การออกแบบแบรนด์และบรรจุภัณฑ์เพื่อยกระดับผลิตภัณฑ์สมุนไพรของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน บ้านเขายายพริ้ง ตำบลพลวงทอง อำเภอบ่อทอง จังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการนวัตกรรมเทคโนโลยีอุตสาหกรรม, 3(1), 59-72.
วิไลลักษณ์ สุวรรณทัต และคณะ. (2563). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันความคิดสร้างสรรค์ทางวิทยาศาสตร์. วารสารศึกษาศาสตร์, 31(3), 190-198.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
Sricharoen, Y. & Adipat, S. (2024). Exploring Perceptions of 21st Century Skills among Thai Grade 9 Students: A Focus on the 4Cs. Shanlax International Journal of Education, 12(4), 1-7.
