ศึกษากรณีผลกระทบที่เกิดจากสินค้าไม่ปลอดภัย

บทคัดย่อ

การคุ้มครองผู้บริโภคถือเป็นกลไกพื้นฐานในการสร้างความเป็นธรรมระหว่างผู้ประกอบธุรกิจและผู้บริโภค โดยพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 และพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 ได้กำหนดกระบวนการเยียวยาความเสียหายแก่ผู้บริโภคเมื่อได้รับความเสียหายจากสินค้าไม่ปลอดภัย อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติยังพบว่าการกำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษตามกฎหมายดังกล่าวมิได้สะท้อนถึงความเสียหายที่แท้จริง และยังไม่เพียงพอในการยับยั้งพฤติกรรมที่ไม่เป็นธรรมของผู้ประกอบธุรกิจ ทำให้การคุ้มครองผู้บริโภคยังไม่เกิดประสิทธิผลเท่าที่ควรงานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ ได้แก่ 1) เพื่อปรับปรุงหลักเกณฑ์ในการพิจารณาค่าเสียหายเชิงลงโทษในกรณีความรับผิดต่อสินค้าที่ไม่ปลอดภัย ให้มีความเหมาะสมและสอดคล้องกับสภาพความเสียหายที่เกิดขึ้นจริง 2) เพื่อศึกษาปัญหาของมาตรา 11 แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นจากสินค้าไม่ปลอดภัย พ.ศ. 2551 และเปรียบเทียบกับแนวทางการกำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษในระบบกฎหมายของสหรัฐอเมริกาและประเทศไทย 3) เพื่อวิเคราะห์ความเป็นไปได้ในการใช้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เป็นหลักในการกำหนดและคำนวณค่าเสียหายเชิงลงโทษ ให้มีมาตรฐานและความยุติธรรมมากยิ่งขึ้นผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าการกำหนดค่าสินไหมทดแทนในปัจจุบันยังไม่ครอบคลุมมิติของความเสียหายที่ผู้บริโภคได้รับจริง อีกทั้งขาดกลไกป้องปรามที่มีประสิทธิภาพ จึงเสนอให้มีการทบทวนหลักเกณฑ์การกำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษ เพิ่มความชัดเจนของมาตรา 11 รวมทั้งพิจารณาบูรณาการหลักกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ในการคำนวณค่าเสียหาย เพื่อยกระดับมาตรฐานการคุ้มครองผู้บริโภคไทยให้มีประสิทธิผลและสอดคล้องกับแนวทางสากลมากยิ่งขึ้นในเชิงปฎิบัติอย่างแท้จริง