อิทธิพลของการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลที่มีต่อประสิทธิภาพการจัดการโซ่อุปทานของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลที่มีและประสิทธิภาพการจัดการโซ่อุปทานของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล 2) ศึกษาอิทธิพลของการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลที่มีต่อประสิทธิภาพการจัดการโซ่อุปทานของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล 3) เสนอแนวทางการพัฒนาการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลที่มีต่อประสิทธิภาพการจัดการโซ่อุปทานของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถามจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 ราย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน (Stepwise Multiple Regression Analysis) ผลการวิจัยพบว่า ผู้ประกอบการมีการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลและมีประสิทธิภาพการจัดการโซ่อุปทานในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลทั้ง 4 ด้าน ได้แก่ อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง (IoT), ระบบอัตโนมัติและปัญญาประดิษฐ์ (AI), การบริหารจัดการข้อมูลบนคลาวด์ และการวิเคราะห์ข้อมูลขนาดใหญ่ มีอิทธิพลเชิงบวกต่อประสิทธิภาพการจัดการโซ่อุปทานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และร่วมกันพยากรณ์ความผันแปรได้ร้อยละ 58.5 ปัจจัยที่มีอิทธิพลสูงสุดคือด้าน IoT (β = .315) เนื่องจากช่วยในการติดตามสถานะสินค้าแบบเรียลไทม์ นอกจากนี้ยังพบองค์ความรู้ใหม่ว่า การบริหารจัดการข้อมูลบนคลาวด์เป็นปัจจัยเพียงด้านเดียวที่ส่งผลต่อความรวดเร็วในการตอบสนองมากที่สุด (β = .412) แนวทางการพัฒนาควรเน้นการบูรณาการข้อมูลผ่านระบบคลาวด์เพื่อความยืดหยุ่นในการประสานงาน และเร่งประยุกต์ใช้ IoT เพื่อความแม่นยำในการติดตามสินค้า ควบคู่กับการส่งเสริมทักษะดิจิทัลของบุคลากรให้พร้อมรับมือกับการเปลี่ยนแปลง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัลยา วา นิชย์บัญชา. (2553). การวิเคราะห์สถิติ: สถิติสำหรับการบริหารและวิจัย. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิชัย โถสุวรรณจินดา. (2564). การจัดการโลจิสติกส์และโซ่อุปทานเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.
สมชาย และคณะ. (2565). อิทธิพลของเทคโนโลยีดิจิทัลต่อการบริหารจัดการโซ่อุปทานอัจฉริยะ. วารสารการจัดการและวิวัฒนาการทางธุรกิจ, 10(2), 115-130.
สุดารัตน์ พิมลรัตน์ และ วรพงศ์ตั้งก่อสกุล. (2566). การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน. วารสารบริหารธุรกิจและเทคโนโลยี, 15(2), 45-60.
Ben, D. et al. (2019). Internet of things and supply chain management: A literature review. International Journal of Production Research, 57(15-16), 4719-4742.
Best, J. W. (1977). Research in education. (3rd ed.). Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Christopher, M. (2016). Logistics & supply chain management. (5th ed.). Harlow, England: Pearson UK.
Cochran, W. G. (1963). Sampling techniques. (2nd ed.). New York: John Wiley and Sons Fornell.
Porter, M. E. & Heppelmann, J. E. (2015). How smart, connected products are transforming companies. Harvard Business Review, 93(10), 96-114.
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift voor Onderwijsresearch, 2(2), 49-60.
Turban, E. et al. (2018). Electronic commerce 2018: A managerial and social networks perspective. Cham, Switzerland: Springer.
