AREA-BASED DEVELOPMENT FOR POVERTY ALLEVIATION THROUGH SUSTAINABLE LIVELIHOODS FRAMEWORK: A CASE STUDY OF TAMIANG SUBDISTRICT, PHANOM DONG RAK DISTRICT, SURIN PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to design a poverty alleviation program through the development and application of context-specific innovative interventions in Tamien Subdistrict, Phanom Dong Rak District, Surin Province. The study employed a research and development approach, integrated with design thinking processes and the sustainable livelihoods framework. The population consisted of 677 poor households identified from the 2021 database, while 45 households were purposively selected as the sample. Research instruments included semi-structured interviews, a livelihood assets survey, and a learning process documentation form. Data were analyzed using descriptive statistics, including percentage and mean, together with content analysis. The findings revealed that poor households exhibited an overall level of livelihood capital potential ranging from ‘difficult’ to ‘highly constrained’. In particular, social capital recorded the lowest mean score (1.39 out of a maximum of 4.00), reflecting significant limitations in social relationships and community networks. Based on these findings, the researcher developed a process innovation to design poverty alleviation projects aimed at shifting mindsets and restructuring social relations. By utilizing the “Guardian Spirit Shrine” (San Tewada) concept as a metaphor for self-reflection, the innovation fosters self-awareness of individual potential, leading to self-directed action and a reduction in external dependency. This process is integrated with “Collaborative Seedling Cultivation” and “Circle Dialogues”, which serve as communal spaces for knowledge exchange and the strengthening of social capital. Ultimately, this innovation elevates the status of impoverished households from “dependents” to “self-reliant agents” by transforming natural capital into economic assets. As a result, households experienced an average income increase of 33.21% compared to their original income, equivalent to 1,151.02 THB per household per month, while also generating a new value chain that supports sustainable self-reliance
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ขจรศักดิ์ วงศ์วิราช และคณะ. (2566). รูปแบบการแก้ปัญหาความยากจนแบบมุ่งเป้าพื้นที่ตำบลหัวเมือง อำเภอเมืองปาน จังหวัดลำปาง. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(12), 12-23.
ชนินทร์ วะสีนนท์ และคณะ. (2567). การสร้างต้นแบบนโยบายการแก้ไขปัญหาความยากจนในพื้นที่นำร่อง ตำบลกุดบาก อำเภอกุดบาก จังหวัดสกลนคร. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 4(1), 13-28.
ทำนอง เชื่อมกลาง. (17 มี.ค. 2565). การบริหารจัดการกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเพาะพันธุ์กล้าไม้หนองคันนา. (ลดาวัลย์ ปัญตะยัง, ผู้สัมภาษณ์)
นนทนันท์ พลพันธ์ และคณะ. (2567). การพัฒนาโมเดลแก้จนระดับพื้นที่เพื่อขจัดความยากจนและสร้างโอกาสทางสังคมในโซนพื้นที่ทุ่งกุลาร้องไห้ จังหวัดร้อยเอ็ด. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(8), 51-68.
ปรมัตถ์ โพดาพล และคณะ. (2568). การพัฒนาโมเดลแก้จนเพื่อแก้ไขปัญหาความยากจนอย่างเบ็ดเสร็จและแม่นยำ กรณีศึกษา ตำบลดงครั่งน้อย อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารศรีวนาลัยวิจัย, 15(2), 305-319.
ประพันธ์ พาละพล. (5 ต.ค. 2564). แนวคิดศาลเทวดา. (ลดาวัลย์ ปัญตะยัง, ผู้สัมภาษณ์)
พงษ์ชาญ ณ ลำปาง และคณะ. (2565). การพัฒนาภาคีเครือข่ายด้วยนวัตกรรมเพื่อแก้ไขปัญหาความยากจนในจังหวัดสุรินทร์แบบเบ็ดเสร็จและแม่นยำ. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
ยุทธนา กาเต็ม และคณะ. (2568). นวัตกรรมการขับเคลื่อนงานแก้ไขปัญหาความยากจนด้วยกระบวนการมีส่วนร่วมที่สอดคล้องกับบริบทครัวเรือนเป้าหมายแบบบูรณาการ. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(1), 313-327.
ลี ซินฮอง และคณะ. (2565). ถอดบทเรียนความสำเร็จของนโยบายแก้ไขปัญหาความยากจนในชนบทของจีน. วารสารเศรษฐศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการ, 9(1), 230-248.
สมาชิกกลุ่มเพาะกล้าไม้ ก. (30 เม.ย. 2565). การปรับเปลี่ยนวิธีคิดสู่การลงมือทำ. (ลดาวัลย์ ปัญตะยัง, ผู้สัมภาษณ์)
สมาชิกกลุ่มเพาะกล้าไม้ ข. (30 เม.ย. 2565). ผลกระทบจากความยากจน. (ลดาวัลย์ ปัญตะยัง, ผู้สัมภาษณ์)
สมาชิกกลุ่มเพาะกล้าไม้ ค. (30 เม.ย. 2565). การยกระดับทักษะอาชีพเสริมและการพึ่งพาตนเอง. (ลดาวัลย์ ปัญตะยัง, ผู้สัมภาษณ์)
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2563). รายงานการวิเคราะห์สถานการณ์ความยากจนและเหลื่อมล้ำของประเทศไทย ปี 2562. กรุงเทพมหานคร: กองพัฒนาข้อมูลและตัวชี้วัดสังคม.
สุขสันต์ ละผิว. (31 มี.ค. 2565). การเป็นพี่เลี้ยงในกลุ่มเพาะกล้าไม้. (ลดาวัลย์ ปัญตะยัง, ผู้สัมภาษณ์)
สุวพงศ์ กิติภัทย์พิบูลย์. (7 เม.ย. 2564). การแก้ไขปัญหาความยากจนในจังหวัดสุรินทร์. (พุฒิพงษ์ รับจันทร์, ผู้สัมภาษณ์)
หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนาระดับพื้นที่ (บพท.). (2566). แนวทางดำเนินงานการขจัดความยากจนแบบเบ็ดเสร็จแม่นยำ: ถอดบทเรียนจากโครงการวิจัยแก้จน 20 จังหวัด. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
DFID. (1999). Sustainable Livelihoods Guidance Sheets. London: Department for International Development.
Natarajan, N. et al. (2022). A sustainable livelihoods framework for the 21st century. World Development, 155, 105898. https://doi.org/10.1016/j.worlddev.2022.105898.
Ngamwong, N. et al. (2024). Factor analysis of sustainable livelihood potential development for poverty alleviation using structural equation modeling. Sustainability, 16(10), 4213. https://doi.org/10.3390/su16104213.
Nguyen, T. L. & Ngo, T. S. (2022). The importance of socio-economic development to sustainable natural resources management in rural areas: A case study of sustainable livelihoods and forest management in Xuan Nha Nature Reserve in Northwestern Vietnam. Vietnam Journal of Agricultural Sciences, 5(1), 1345-1358.
The d.school. (2010). Bootcamp Bootleg. Stanford: Hasso Plattner Institute of Design.
Wu, J. et al. (2023). Sustainable development of farmers in minority areas after poverty alleviation relocation: Based on an improved sustainable livelihood analysis framework. Land, 12(5), 1045. https://doi.org/10.3390/land12051045.
