INTEGRATING INFORMATION TECHNOLOGY TO ENHANCE THE EFFICIENCY OF BUDDHIST EDUCATIONAL ADMINISTRATION
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to present guidelines for integrating information technology with Buddhist administrative principles to enhance the efficiency of educational management in the digital era. The methodology involves synthesizing knowledge from research and academic articles related to modern educational administration and information technology. The analysis and synthesis reveal that the integration of information technology to promote the efficiency of Buddhist educational administration is manifested through the “Digital Buddhist Governance Model.” This model establishes a balance between technical advancement and ethical principles, comprising three key dimensions: 1) Intelligent Administration, utilizing Artificial Intelligence (AI) through biased-free algorithms based on the principles of Dhammaññutā (knowing the law) and Atthaññutā (knowing the meaning). This serves as a neutral mechanism for filtering Big Data to mitigate the Four Prejudices (Agati 4) in personnel and budgetary decision-making processes, thereby preventing favoritism (Chanda-gati) and fear-based bias (Bhaya-gati) through empirical evaluation systems; 2) Digital Stakeholder Engagement, fostering virtuous friendships (Kalayāṇamitta) via platforms guided by the Four Bases of Social Solidarity (Saṅgahavatthu 4). This dimension promotes information sharing (Dāna), constructive communication (Piyavācā), and digital inclusion (Samānattatā) to actively involve all sectors in tangible educational development; and 3) Technological Ethics, emphasizing accountability rooted in the Law of Karma and Intentionality (Cetanā). It mandates that the replacement of humans with technology must consider the principle of Right Livelihood (Sammā-ājīva) to prevent negative impacts on the quality of life of personnel and ensure the sustainability of the educational ecosystem.
In conclusion, the success of educational management does not rely solely on the modernity of tools but on fostering ethically sensitive interactions. This leads to the development of schools as wise organizations capable of efficiently navigating global volatility
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กอบสุข คงมนัส และกิตติพงษ์ พุ่มพวง. (2568). การพัฒนารูปแบบการเรียนแบบห้องเรียนกลับด้านแบบออนไลน์ด้วยโครงงานเป็นฐานร่วมกับเครื่องมือดิจิทัลเพื่อส่งเสริมสมรรถนะดิจิทัลของนิสิตวิชาชีพครู. วารสารบัณฑิตแสงโคมคํา, 10(3), 22-44.
จักรีวุฒิ สมอหมอบ และชัยยนต์ เพาพาน. (2568). แนวทางการบริหารงานวิชาการที่มีประสิทธิผลของโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 25(1), 96-113.
ชีวิน สุขสมณะ. (2568). การพัฒนาภาวะผู้นําของครูการศึกษาขั้นพื้นฐาน: บทเรียนเพื่อการบริหารการศึกษา ในศตวรรษที่ 21. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(5), 287-286.
นรบดี สุวรรณโมสิ ศุภมัสดุวรกุล และสุนทรี วรรณไพเราะ. (2569). ระบบนิเวศการเรียนรู้ดิจิทัล: ทางเลือกการศึกษายุคใหม่. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์และสหวิทยาเพื่อสังคม, 2(2), 63-83.
บัลลังก์ มงคลคํานวณเขตต์ และประเสริฐ อินทร์รักษ์. (2567). กระบวนทัศน์การบริหารการศึกษาในบริบทสังคมไทยยุคปกติใหม่. วารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์, 7(1), 150-166.
พงษ์ศักดิ์ ผกามาศ. (2566). ปัจจัยเชิงกลยุทธ์ขององค์กรที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการใช้แพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อการบริหารจัดการสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารกลยุทธ์และความสามารถทางการแข่งขันองค์กร, 2(6), 30-48.
พระครูโกวิทบุญเขต และคณะ. (2568). กระบวนการทางสังคมสู่การสร้างธรรมนูญชุมชน. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 9(1), 319-327.
พระมหาปรัชญ์ อัตถาพร และคณะ. (2567). การใช้หลักธรรมคุ้มครองโลกในการดําเนินชีวิตของวัยรุ่นไทยในยุคดิจิทัล. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(1), 341-353.
พิชิต สุขสี และคณะ. (2569). รูปแบบการบริหารโรงเรียนสาธิตในยุคการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัล. วารสารวิจัยวิชาการ, 9(1), 315-332.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2561). ความเป็นผู้นำทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มณฑ์สิริ เลาหบุตร. (2568). หลักแนวพุทธกับการใช้ปัญญาประดิษฐ์ในการสอนสังคมศึกษา. วารสารภาวนาสารปริทัศน์, 5(3), 13-22.
ราตรี มูลคำ และคณะ. (2568). การประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อพัฒนาครูประถมศึกษาและบุคลากรทางการศึกษา. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 11(3), 98-118.
วรินทร์ธรา ภัคอัมพาพันธ์ และคณะ. (2566). พุทธวิธีการบริหารการศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 8(3), 81-94.
วิชิต นาชัยสินธุ์ และคณะ. (2566). การใช้หลักธรรมคุ้มครองโลกในการดําเนินชีวิตของวัยรุ่นไทยในยุคดิจิทัล. วารสารพุทธศาสตร์ มจร อุบลราชธานี, 5(2), 667-680.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2566). แนวคิด ทฤษฎี และประเด็นเพื่อการบริหารการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: ทิพยวิสุทธิ์.
อภิญญา อุปวงค์ษา และคณะ. (2569). การบริหารการศึกษาตามหลักธรรมาภิบาลด้านคุณธรรมและความโปร่งใส. วารสารวิจัยวิชาการ, 9(2), 300-315.
อภิรัต ศิรินาวิน. (2567). การบูรณาการหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาเพื่อส่งเสริมจริยธรรม ของผู้บริหารพรรคการเมืองในประเทศไทย. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(3), 104-115.
อรวรรณ พรจุลศักดิ์ และคณะ. (2567). กระบวนการพัฒนาขันติธรรมทางศาสนาเพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข โดยพุทธสันติวิธี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 12(5), 2112-2124.
