PROTECTION OF THE RIGHTS OF INTANGIBLE CULTURAL HERITAGE HOLDERS: TOWARDS THE DEVELOPMENT OF A SUI GENERIS LAW IN THAILAND
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This qualitative research aimed to: 1) to study the problems and limitations of laws and measures concerning the protection of intangible cultural heritage and individuals associated with such heritage in Thailand; 2) to examine the appropriateness of determining the legal status and rights of intangible cultural heritage right holders; and 3) to analyze and propose guidelines for developing legal mechanisms to protect the rights of intangible cultural heritage right holders, covering free, prior and informed consent, as well as fair and equitable benefit-sharing. The target population for this research consisted of 25 individuals, divided into 5 groups of 5 participants each. They were selected using purposive sampling from those possessing knowledge or direct experience with intangible cultural heritage. The research findings revealed that Thai law lacks clear provisions establishing the legal status and rights of persons associated with intangible cultural heritage. The study therefore proposes the concept of Cultural Unit as a basis for determining status at the international level and the concept of Intangible Cultural Heritage Rights Holder as a basis for recognition at the state level. The study further proposes recognizing the rights of Intangible Cultural Heritage Holders to Free Prior Informed Consent and Fair and Equitable Benefit Sharing. These approaches would contribute to the development of a sui generis legal framework that systematically protects both intangible cultural heritage and its rights holders, while remaining consistent with Thailand’s cultural context and international standards and promoting the sustainable transmission and utilization of intangible cultural heritage
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2559). พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ. 2559 และอนุสัญญาว่าด้วยการสงวนรักษามรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ค.ศ. 2003. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
กิตติพร ใจบุญ. (2564). มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมกับทรัพย์สินทางปัญญา: ข้อจํากัดและช่องว่างทางกฎหมาย. วารสาร ศิลปะศาสตร์ มทร. ธัญบุรี, 2(2), 1-14.
ชาญวิทย์ ชัยกันย์. (2561). แนวคิดการแบ่งปันผลประโยชน์ (Benefit Sharing) กับการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งทางสิ่งแวดล้อม กรณีศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายสหรัฐอเมริกา. วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 11(2), 7-31.
ธัญญกานต์ บุษบรรณ. (2565). มาตรการทางกฎหมายในการปกป้องและส่งเสริมมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม คณะนิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เนตรชนก แสงแป้น. (2564). ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมของชุมชมในการส่งเสริมการรักษาคุ้มครองมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. ใน สารนิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายมหาชน. มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
พชร ลิมป์จันทรา. (2550). การคุ้มครองภูมิปัญญาท้องถิ่นภายใต้กฎหมายของประเทศไทยเปรียบเทียบกับความตกลงระหว่างประเทศ. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุกัญญา สุจฉายา. (2556). ผู้สืบทอดเป็นผู้ถือครองมิใช่เจ้าของมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. วารสารไทยศึกษา, 8(2), 97-121.
อุรวี เงารุ่งเรือง. (2550). บทบาทกรมทรัพย์สินทางปัญญาในการคุ้มครองภูมิปัญญาท้องถิ่น. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Munzer, S. R. & Raustiala, K. (2009). The uneasy case for intellectual property rights in traditional knowledge. Cardozo Arts & Entertainment Law Journal, 27(1), 56-58.
