AN ANALYSIS OF LEARNING BEHAVIORS AND ACADEMIC ACHIEVEMENT IN DHAMMA STUDIES THROUGH AN ONLINE ASSESSMENT SYSTEM USING LEARNING ANALYTICS APPROACH
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Traditional Dhamma studies assessment emphasizes rote memorization, and most online platforms neglect behavioral data. Therefore, learning analytics is crucial for instructional development. This research article aims to: 1) analyze the online testing behaviors of Dhamma studies students using a learning analytics approach; 2) compare Dhamma studies learning achievement before and after using the online assessment platform; and 3) synthesize approaches for applying behavioral data to develop Dhamma studies instruction. A Research and Development (R&D) design was utilized. The population consisted of 1,500 secondary school students in Phra Nakhon Si Ayutthaya Province. A sample of 316 students was determined using Taro Yamane's formula and selected via proportional stratified random sampling. The research instruments included a behavioral tracking platform and an achievement test, which met the criteria for the item objective congruence (IOC) index and reliability. Data were collected from actual implementation and analyzed using descriptive statistics, a dependent samples t-test, and content analysis. The research findings revealed that: 1) the immediate feedback function motivated students to retake tests, positively affecting deep understanding; 2) the post-test mean score (39.83, S.D. = 4.92) was significantly higher than the pre-test score (27.45, S.D. = 5.78) at the .05 level (t = 23.67, p = .000). The Dhamma Scholar Tho level demonstrated the highest improvement, with no students remaining in the “needs improvement” category; 3) subject-specific data enabled the precise implementation of blended learning. The Dhamma section showed the highest improvement of 51.87%, which can be extended to adaptive learning design. In conclusion, the application of learning analytics shifts assessment from rote memorization to cognitive process analysis. Behavioral data assists instructors in identifying individual weaknesses, leading to higher learning achievement and effectively elevating the standards of Dhamma education.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมการศาสนา. (2563). รายงานสถานการณ์พระพุทธศาสนาไทย. กรุงเทพมหานคร: กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). รายงานผลการดำเนินงานการศึกษาพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
กฤษณา สิกขมาน. (2562). ระบบการเรียนการสอนออนไลน์ที่มีประสิทธิภาพ. วารสารเทคโนโลยีการศึกษาไทย, 10(2), 45-58.
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2567). รายงานสถานการณ์ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา ปี 2567 และทิศทางสำคัญในปี 2568. กรุงเทพมหานคร: กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา.
กาญจนา ชาตะ. (2562). ปัญหาและข้อเสนอแนะแนวทางการสอนธรรมะในศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 46(4), 63-78.
ชัยศรี ดลฤดี. (2563). การประยุกต์ใช้สื่อดิจิทัลเพื่อส่งเสริมแรงจูงใจในการศึกษาธรรมะ. วารสารศึกษาและพัฒนาสังคม, 17(2), 35-47.
พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2550). การใช้เทคโนโลยีในการเรียนหลักธรรม. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาบุญศรี ญาณวุฑฺโฒ. (2563). การใช้สื่อดิจิทัลในการเรียนธรรมศึกษา. วารสารการศึกษาและพัฒนาศาสนา, 9(1), 15-29.
พระมหาสุทธิชัย ฐานชโย. (2561). ทักษะดิจิทัลของพระสงฆ์ผู้สอนธรรมศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารพระพุทธศาสนาไทย, 12(4), 100-115.
พระราชวรมุนี (พล อาภากโร). (2550). การบูรณาการเทคโนโลยีในการศึกษาพระพุทธศาสนา. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, 5(1), 20-35.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2562). รายงานการพัฒนาระบบจัดการเรียนการสอนออนไลน์. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิชุดา หรรษาจารุพันธ์. (2562). การเข้าถึงอินเทอร์เน็ตและผลกระทบต่อการเรียนรู้ออนไลน์ในชนบท. วารสารเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษา, 8(3), 55-70.
สำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวง. (2564). หนังสือหลักสูตรธรรมศึกษาชั้นตรี-โท-เอก (ฉบับปรับปรุง พุทธศักราช 2564). กรุงเทพมหานคร: แม่กองธรรมสนามหลวง.
Anderson, T. (2017). The theory and practice of online learning (2nd ed.). Edmonton, Canada: Athabasca University Press.
Bates, A. W. (2015). Teaching in a digital age. Vancouver, Canada: Tony Bates Associates Ltd.
Deci, E. L. & Ryan, R. M. (1985). Intrinsic motivation and self-determination in human behavior. New York: Plenum.
Johnson, D. W. (2002). Contextual learning: A guide to theory and practice. Educational Technology, 42(5), 52-60.
Levy, P. (2007). Learning analytics for personalised learning: A catalyst for change? EDUCAUSE Review, 42(5), 27-36.
Norman, D. (2013). The design of everyday things (Revised and expanded ed.). New York: Basic Books.
SDG Move. (2025). รายงานสถานการณ์ความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
Siemens, G. & Long, P. (2011). Penetrating the fog: Analytics in learning and education. EDUCAUSE Review, 46(5), 30-40.
TDRI. (2021). Life-long learning สำหรับการเรียนรู้และพัฒนาทักษะตลอดชีวิต. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
Trilling, B. & Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
UNESCO. (2023). Transforming education in the digital era: Lifelong learning and inclusion. Paris: nited Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.
