SOCIO-ECONOMIC CHANGES IN THE KAREN ETHNIC COMMUNITY: A CASE STUDY OF BAN SALAWA COMMUNITY, LAI WO SUBDISTRICT, SANGKHLA BURI DISTRICT, KANCHANABURI PROVINCE

Main Article Content

Marosaeh Lohlaeh
Marosaeh Lohlaeh

Abstract

This research aimed to examine changes in the economic and social systems of the Karen ethnic community, the factors and processes associated with these changes, and approaches to promoting and developing economic and social systems in accordance with the cultural context of Ban Salawa, Lai Wo Subdistrict, Sangkhlaburi District, Kanchanaburi Province, during 2020 - 2024. A qualitative research approach was employed. Data were collected through document reviews, in-depth interviews, focus group discussions, and observations. Twenty-one key informants with relevant knowledge and experience were purposively selected. Data were analyzed through description, interpretation, and inductive synthesis, and the trustworthiness of the findings was established through triangulation. The findings revealed that the economic system had shifted from subsistence production based on rotational farming, natural resources, and household and kinship labor toward a mixed economy integrating paddy cultivation, wage labor, production for sale, and increasing dependence on cash income. Nevertheless, exchange and mutual assistance continued to play important roles. The social system incorporated formal leadership structures, occupational groups, younger generations, and external agencies into existing kinship networks and traditional mechanisms. These changes resulted from interactions among government policies, land constraints, labor and time limitations, market conditions, education, transportation, communication, and contact with external society. The new body of knowledge demonstrates that change does not involve the replacement of traditional systems by modern ones, but rather constitutes a process of adaptation, negotiation, and integration between traditional ways of life and modern systems. Social capital, kinship networks, and mutual assistance help maintain social relationships and enable the community to cope with change. Recommendations: Integrated farming should be promoted with an emphasis on food security alongside income generation, occupational development, group formation, and the intergenerational transmission of local wisdom and cultural identity. These efforts should be driven by community participation and collaboration with network partners to ensure long-term sustainability

Article Details

How to Cite
Lohlaeh, M., & Lohlaeh, M. (2026). SOCIO-ECONOMIC CHANGES IN THE KAREN ETHNIC COMMUNITY: A CASE STUDY OF BAN SALAWA COMMUNITY, LAI WO SUBDISTRICT, SANGKHLA BURI DISTRICT, KANCHANABURI PROVINCE. Journal of Social Science Development, 9(10), 302–317. Retrieved from https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JSSD/article/view/12327
Section
Research Articles

References

คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี. (2564). รายงานผลการสำรวจครัวเรือนสถานภาพทางเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือนชุมชนบ้านสาละวะ หมู่ที่ 4 บ้านไล่โว่ ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสถิติแห่งชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.

จิรวัฒน์ รักชาติ. (2565). ความเป็นเกษตรกรผู้ประกอบการบนพื้นที่สูงของชาวกะเหรี่ยงในอำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 11(1), 36-54.

ดำรงพล อินทร์จันทร์. (2562). พลวัตชุมชนชาติพันธุ์กะเหรี่ยงภาคตะวันตกของไทย ระยะที่ 1 พื้นที่ศึกษา จังหวัดกาญจนบุรี ราชบุรี และเพชรบุรี ชุดโครงการศึกษาวิจัยพลวัตของชุมชนชาติพันธุ์เพื่อการสร้างแผนที่วัฒนธรรมมีชีวิต ปีที่ 1 (พ.ศ. 2562). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ธีรศิลป์ กันธา และคณะ. (2565). วิถีการผลิตแบบไร่หมุนเวียนของชุมชนกะเหรี่ยงในพื้นที่ตำบลแม่วะหลวง อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก. วารสารพิกุล คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 20(2), 89-102.

นพรัตน์ ไชยชนะ. (2567). การพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากบนฐานทุนทางวัฒนธรรมโดยยุทธศาสตร์ BCG (Bio-Circular-Green Economy) กลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยงบ้านหนองบาง ตำบลลิ่นถิ่น อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารชุมชนวิจัยและพัฒนาสังคม, 18(4), 659-677.

นัฐวุฒิ สิงห์กุล และ วราภรณ์ มนต์ไตรเวศย์. (2564). พิธีกรรมไหว้เจดีย์และผูกข้อมือของกะเหรี่ยงโผล่ว: การดำรงอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์และการต่อรองท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรม: กรณีศึกษาพิธีกรรมของชุมชนกะเหรี่ยงในจังหวัดสุพรรณบุรี อุทัยธานีและนครสวรรค์. วารสารมานุษยวิทยา, 4(1), 43-80.

นายจี นามสมมุติ. (12 เม.ย. 2567). ประวัติความเป็นของชุมชนบ้านสาละวะ หมู่ที่ 4 ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. (วีระวัฒน์ อุดมทรัพย์, ผู้สัมภาษณ์)

นายซี นามสมมุติ. (28 ส.ค. 2566). สถานภาพเศรษฐกิจและสังคมของชุมชนบ้านสาละวะ หมู่ที่ 4 ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. (มะรอแซะ เล๊าะและ, ผู้สัมภาษณ์)

นายดี นามสมมุติ. (14 ก.ย. 2566). ปัจจัยและกระบวนการเปลี่ยนแปลงของชุมชนบ้านสาละวะ หมู่ที่ 4 ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. (มะรอแซะ เล๊าะและ, ผู้สัมภาษณ์)

นายบี นามสมมุติ. (12 พ.ค. 2566). การเปลี่ยนแปลงในระบบสังคมของชุมชนบ้านสาละวะ หมู่ที่ 4 ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. (มะรอแซะ เล๊าะและ, ผู้สัมภาษณ์)

นายอี นามสมมุติ. (23 มิ.ย. 2566). แนวทางการส่งเสริมและการพัฒนาระบบเศรษฐกิจของชุมชนบ้านสาละวะ หมู่ที่ 4 ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. (มะรอแซะ เล๊าะและ, ผู้สัมภาษณ์)

นายเอ นามสมมุติ. (20 มิ.ย. 2566). การเปลี่ยนแปลงในระบบเศรษฐกิจของชุมชนบ้านสาละวะ หมู่ที่ 4 ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. (มะรอแซะ เล๊าะและ, ผู้สัมภาษณ์)

นายเอฟ นามสมมุติ. (10 มี.ค. 2567). แนวทางการส่งเสริมและการพัฒนาระบบสังคมของชุมชนบ้านสาละวะ หมู่ที่ 4 ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. (วีระวัฒน์ อุดมทรัพย์, ผู้สัมภาษณ์)

นายไอ นามสมมุติ. (22 ก.ค. 2566). ครัวเรือนขาดแคลนของชุมชนบ้านสาละวะ หมู่ที่ 4 ตำบลไล่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. (วีระวัฒน์ อุดมทรัพย์, ผู้สัมภาษณ์)

ปิ่นแก้ว เหลืองอร่ามศรี. (2539). ภูมิปัญญานิเวศวิทยาชนพื้นเมือง : ศึกษากรณีชุมชนกะเหรี่ยงในป่าทุ่งใหญ่นเรศวร. กรุงเทพมหานคร: โครงการฟื้นฟูชีวิตและธรรมชาติ.

พระซาแหม่ ชยเมธี. (2565). การอนุรักษ์พันธุ์พืชเพื่อความมั่นคงทางอาหารของชุมชนกะเหรี่ยงโปว์ในพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันตก จังหวัดกาญจนบุรี. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 7(2), 12-21.

เพ็ญพรรณ อินทปันตี. (2554). สิทธิชุมชนในการจัดการและใช้ประโยชน์ทรัพยากรธรรมชาติ: ศึกษากรณีชุมชนกะเหรี่ยงในพื้นที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง. ใน วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ภัทรมน สุวพันธุ์ และสุธี ประศาสน์เศรษฐ. (2563). เศรษฐศาสตร์การเมืองว่าด้วยกระบวนการตกขอบ และปฏิกิริยาต่ออำนาจรัฐและทุนของชาติพันธุ์กะเหรี่ยง: กรณีศึกษากะเหรี่ยงแก่งกระจาน. วารสารเศรษฐศาสตร์การเมืองบูรพา, 8(2), 48-78.

รายงานครบรอบ 2 ปี โครงการพัฒนาชุมชนในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าและอุทยานแห่งชาติ จังหวัดกาญจนบุรี. (2565). สาละวะ ไล่โว่. กรุงเทพมหานคร: กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช.

วรวิทย์ นพแก้ว และคณะ. (2563). แนวทางการจัดการเขตพื้นที่ทำกิน ที่อยู่อาศัย และการฟื้นฟูวิถีชีวิตวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยงบ้านภูเหม็น ตำบลทองหลาง อำเภอห้วยคต จังหวัดอุทัยธานี. อุทัยธานี: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).

วัชระ ศรีเมืองมูล และคณะ. (2564). การใช้วัฒนธรรมในการต่อรองกับนโยบายการจัดการทรัพยากรธรรมชาติของรัฐ กรณีศึกษา: ชุมชนแม่ลานคำ อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, 3(1), 87-111.

สภาองค์กรชุมชนตำบลจังหวัดกาญจนบุรี. (2561). ธรรมนูญชุมชนตำบลไล่โว่ พ.ศ. 2561 (ด้านข้อตกลงในการดำเนินชีวิตตามวัฒนธรรมชุมชนตำบลไล่โว่). กาญจนบุรี: องค์กรการบริหารส่วนตำบลไล่โว่.

อภิญญา จงพัฒนากร และคณะ. (2560). รูปแบบเครือข่ายการเรียนรู้เพื่อการอนุรักษ์ข้าวไร่ของกลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยง. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(3), 2114-2129.

Ostrom, E. (1990). Governing the commons: The evolution of institutions for collective action. Cambridge: Cambridge University Press.

Putnam, R. D. (1993). What makes democracy work? National Civic Review, 82(2), 101-107.

Rigert, M. (2024). (Agri)cultural activism: The role of Pgaz K’nyau Karen youth in sustaining rotational farming in Thailand. In Master’s thesis. Department of Anthropology. Northern Illinois University.

Scoones, I. (1998). Sustainable rural livelihoods: A framework for analysis (IDS Working Paper No. 72). The city of Brighton: Institute of Development Studies.