DEVELOPMENT OF CHINESE GRAMMAR TEACHING ACTIVITY MODELS FOR WESTERN REGION RAJABHAT UNIVERSITIES
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to 1) develop a model of Chinese grammar teaching activities in the Chinese language curriculum, 2) compare students’ learning achievement Chinese grammar, and (3) examine students’ satisfaction after learning with the Chinese grammar teaching activity model in the Chinese language curriculum at Western Rajabhat Universities. The sample group for this study consisted of undergraduate students enrolled in the second semester of the 2023 academic year. A simple random sample of 80. The tools used were an achievement test and a student satisfaction questionnaire. The reliability was 0.826. students was selected. Data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, and t-test. The results of the study revealed that 1) the efficiency of the Chinese grammar teaching activity model in the Chinese language curriculum developed by the researcher was 83.25/93.06, which exceeded the established criterion of 75/75. 2) A comparison of the students’ learning achievement before and after using the activity model showed that that average pre-test score was 7.85 while the post-test score was 15.65 points out of 20 points. Students’ achievement after learning with the activity model was significantly higher than before learning at the .01 level. 3)The evaluation of student satisfaction indicated that, overall, students expressed a high level of satisfaction. Considering each aspect, students had high levels of agreement in all areas, particularly in the format of the teaching activities, followed by the skill practice and content. while the lowest-rated aspect was the benefit received.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กาญจนา วุฒิศักดิ์. (2561). การพัฒนารููปแบบการเรียนการสอนภาษาอังกฤษตามแนวคิด“สอนแบบไม่สอน” เพื่อเสริมสร้างความสามารถการอ่านเพื่อความเข้าใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี ที่่ 5. ใน ดุษฎีนิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ตรีศูล เกษร และคณะ. (2562). การวิเคราะห์เปรียบเทียบวากยสัมพันธ์ประโยคที่ใช้บุพบท “ba” ในภาษาจีนและ “นำ” ในภาษาไทย. วารสารร่มพฤกษ์, 37(2), 92-102.
นริศ วศินานนท์. (2559). การศึกษาสภาพการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนระดับอุดมศึกษาในประเทศไทย. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 9(2), 263-287.
นิพาดา ไตรรัตน์. (2563). การพัฒนารููปแบบการจัดกิจกรรมการเรียนเชิงรุกบนเครือข่ายสังคมออนไลน์เพื่อส่งเสริม ความคิดสรางสรรค์ของผู้เรียนระดับอุดมศึกษา. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ศรีนครินทร วิโรฒ, 21(2), 142-130.
พิมพ์วิภา มะลิลัย และคณะ. (2563). การพัฒนาบทเรียนออนไลน์ วิชาภาษาจีนกลาง เรื่องพินอินด้วย Google classroom สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่่ 3. e-Journal of Educaotion studies, Buerapha University, 2(2), 31-43.
รัฐพร ปานมณี. (2567). การศึกษาและพัฒนาการเรียนการสอนไวยากรณ์ประโยค“把”(bǎ) ของผู้เรียนภาษาจีนระดับอุดมศึกษาในเขตพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจภาคตะวันออก (EEC). e-Journalof Education Studies, Burapha University, 6(2), 92-105.
วันเพ็ญ สุขเกษม. (2547). การศึกษาปัญหาการบริหารจัดการหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานในโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดนครราชสีมา. ใน วิทยานิพนธ์บริหารการศึกษามหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2559). แนวทางการพัฒนาระบบการสะสมหน่วยการเรียนรู้ (Credit Bank System) ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน (รายงานวิจัย). กรุงเทพมหานคร: สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้ สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
สิรจิต เดชอมร. (2562). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ภาษาฝรั่งเศสเชิงรุกโดยใช้กระบวนการกลุ่ม. วารสารศิลปศาสตร์, 19(2), 83-101.
อานุภาพ เลขะกุล. (2556). การใช้ภาษาในการเขียนตำรา: เอกสารประกอบโครงการอบรมการเพิ่มศักยภาพในการผลิตผลงานทางวิชาการ. สงขลา: คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
